null Beeld

‘Vol hoop keek ik uit naar die ene avond in de week’

JONG

Ik was 17 en het leven draaide om vrienden, uitgaan en ontdekken wie ik was. Ik ging naar school en leefde toe naar de weekends. Ik had een zaterdagbaantje met als enige doel op zaterdagavond uitgaan bij dé place to be in het dorp. Daar stonden we dan in rijtjes te dansen en vooral zo onopvallend mogelijk opvallend te zijn voor de jongen op wie we een oogje hadden. Het aantrekken en afstoten, het spel van veroveren vond daar plaats. Wij hadden geen Facebook, WhatsApp en Instagram waarmee we 24/7 in contact stonden met de buitenwereld. Dat was jammer, maar ook een geluk. Vol verwachting keek ik uit naar die ene avond. En na die geweldige avond waarop je had staan shinen, misschien had staan kussen, verliefd was geworden of een blauwtje had gelopen, was de zondag stil en saai. Het zou een week duren voordat je ‘hem’ weer zag, voordat je weer kon verdrinken in muziek, discolampen, de geur van parfum en aftershave vermengd met dat zoete witte wijntje dat je toen nog lekker vond. Stil en saai in het huis waar je woonde, bij je ouders die in een totaal andere levensfase zaten. Torn between two lives.
Jacky

Ik mis je
Na een gezellig avondje kaarten met wat buren in ons appartementencomplex voelde jij je de volgende dag niet lekker. Corona was net bekend. Je huisarts zei dat je moest uitzieken. Diezelfde week kreeg ik hoge koorts en een dubbele longontsteking. Achteraf bleek ik ook corona te hebben en werd opgenomen. Na drie weken belde je zoon. Je was overleden. Dit keer kon ik er niet voor je zijn. We zijn nu ruim een jaar verder. Samen kaarten, winkelen, koffiedrinken is niet meer. Ik ben er nog met mijn 81 jaar. Jou mis ik elke dag. Lieve Hannie, we hadden deze coronatijd samen door moeten komen. Helaas mocht het niet zo zijn…
Je bovenbuurvrouw, Anny Janssen

MIJN BUUF

Mijn buurvrouw Claudia is de liefste buurvrouw die je maar kunt hebben! Jaren geleden spraken we af om een avond in de week een drankje te doen bij de plaatselijke herberg en zo leerden we elkaar steeds beter kennen. We waren toen allebei alleenstaand en trokken er vaak samen op uit. Zo ontmoette ze haar vriend Peter, met wie ze nu alweer jaren samen is. Haar uitgelezen Libelle doet ze altijd bij me in de brievenbus en die geef ik vervolgens weer door aan mijn moeder. Doordat de horeca dicht is kan ons wekelijkse uitje nu niet doorgaan, maar laatst kwam ze even bijkletsen en had ze een supermooie bos bloemen voor me meegenomen. Te lief! Ik wil haar graag laten weten hoezeer ik onze vriendschap waardeer. Ik hoop dat die nog heel lang mag voortduren.
Tineke Janssen

Niet raar
Voor mijn eindwerkstuk op school heb ik onderzocht waarom het zo moeilijk is om te praten met mensen die je niet kent. Zelf heb ik daar ook last van. Voor mijn onderzoek moest ik mensen interviewen en ik was bang dat ze daar geen zin in zouden hebben. Het tegenovergestelde bleek waar. De meesten vonden het ook moeilijk om contact te leggen, omdat ze onbewust de gedachten van de ander invullen. Meestal op een negatieve manier, terwijl dat vaak niet zo is. Probeer het dus gewoon. Je kunt niet zien hoe de ander erover denkt, misschien komt er wel iets heel moois uit.
Frouke Voordendag (18)

EIGEN GELUK

Toen mijn moeder zwanger was van mij kreeg mijn vader een nieuwe vriendin. Mijn ouders gingen scheiden. Mijn moeder had het moeilijk: ze stond er plotseling alleen voor met twee jonge kinderen en een pasgeboren baby. Van haar 18e tot haar 48e had ze een fulltime baan bij de Belastingdienst en om te kunnen sparen werkte ze daarnaast als taxichauffeur. Later begon ze als administratief medewerker bij het houtmeubelbedrijf van mijn stiefvader. Maar nu twijfelt mijn moeder. In december volgde ze een cursus om te kunnen werken in de zorg. Zelf ben ik vorig jaar afgestudeerd als verpleegkundige. Mijn moeder hoort van mij hoe het werk is en het spreekt haar aan. Als ze nu eindelijk echt voor zichzelf kiest, gaat ze vast in de zorg werken. Ik hoop dat ze voor haar geluk gaat.
Anouk Planting

Altijd tijd
Lang geleden ging ik samenwonen in een oude tussenwoning. Met jullie hulp werd het een heel mooi huis, maar na de geboorte van de kinderen werd het toch te klein. We kochten een grotere woning, waar we ook jaren hebben verbouwd. Helaas hield mijn huwelijk geen stand en moest ik verhuizen. Jullie hielpen mee. Hierna volgden nog twee verhuizingen en ook die woningen moesten worden opgeknapt. Vier jaar geleden dacht ik mijn grote liefde te hebben gevonden. Weer stonden jullie klaar om te verbouwen en te verhuizen. Toen hij het vorig jaar uitmaakte, kon ik gelukkig naar een vakantiewoning en nu krijg ik volgende week de sleutel van mijn eigen huisje. We maken plannen voor wat we samen gaan verbouwen en opknappen. Wéér helpen jullie me overal bij. Wat moet ik toch zonder jullie? Lieve pap en mam, bedankt. Jullie verdienen een dikke knuffel.
Liefs, P.

STICKERS UIT 1994

Ik werd gebeld met de vraag hoe Libelle mij bevalt. Ik had een heel fijn gesprek. Daarin heb ik verteld dat ik al ruim twaalf jaar schrijf met een mevrouw die ooit een oproepje had gedaan. Het ging om een medische aandoening en ik herkende haar klachten. Ook werd mij gevraagd of ik nog suggesties of ideeën had. Die heb ik. Ik probeer mijn post er altijd leuk te laten uitzien en wie wat bewaart, heeft wat. Zo heb ik nog een stickervel uit een Libelle van 1994. Die gebruik ik nu. Het zou mooi zijn weer eens zoiets aan te treffen.
Jannie Kremer

Zo vertrouwd
Mijn eerste Libelle las ik in 1941 thuis bij mijn ouders in Bussum. Na mijn huwelijk in 1955 vertrok ik met mijn man naar Nederlands-Nieuw-Guinea in verband met zijn werk als landbouwkundig ingenieur ontwikkelingswerk. Mijn moeder stuurde elke zes weken de Libelle op. Toen wij na een avontuurlijk leven weer in Nederland gingen wonen, nam ik meteen een eigen abonnement. Bij het 85-jarig jubileum van Libelle ontmoetten wij uw redactie en maakten foto’s van Hilmar Mulder en toevallig ook van Humberto Tan. U ziet, zonder mijn vertrouwde Libelle is mijn leven niet compleet.
Maud (93)

DE BESTE OUDERS

Ik kan me geen betere ouders en grootouders voor mijn kinderen wensen. Met veel liefde passen jullie wekelijks op onze kinderen, een hele klus als je de zeventig bent gepasseerd. De kinderen vinden het een feest. Ze worden verwend met zelfgebakken wafels, worstenbroodjes en nog veel meer. Samen spelletjes doen, bakken, dansen, zingen, zwemmen en spelen in jullie fantastische tuin. Pap, bij jou kan ik altijd terecht voor een goed en nuchter advies. Mam, je bent zo ontzettend lief, zorgzaam en duidelijk. Afgelopen jaar zouden we met z’n allen naar Tanzania gaan voor een bijzondere reis. Jullie waren 45 jaar getrouwd en wilden dat met ons vieren in het mooie land waar jullie vier jaar hebben gewoond en gewerkt en waar mijn broers zijn geboren. Door corona kon het helaas niet doorgaan. Ik hoop zo dat we binnenkort toch deze reis kunnen maken. Het zal een ervaring zijn die we nooit meer vergeten. Pap en mam, bedankt voor alles. Ik hou van jullie.
Liefs, Klaartje

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden