null Beeld

“Voor anderen is het moeilijk te begrijpen”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Drukte in mijn hoofd

Gezellig, zou je denken: altijd geklets om je heen. Iemand die wat te vertellen heeft, iemand met een eigen mening, iemand die vindt dat je van alles moet doen of die een oordeel over je heeft... Het geklets loopt uiteen van gezellig geroezemoes tot geschreeuw en gevloek. Ervan weglopen is geen optie: deze stemmen zitten in mijn hoofd en zijn allemaal gekoppeld aan alter ego’s. Zo veel verschillende mensen, allerlei leeftijden en allemaal een eigen karakter. Zo is er een klein meisje dat stil en bang is, een puber die kan dwarsliggen, allerlei rare dingen doet, er is een dominante man die vindt dat ik van alles moet doen, een suïcidale figuur waar ik niet altijd tegen bestand ben, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Voor anderen is dit moeilijk te begrijpen. Zelfs hulpverleners snappen het niet altijd en gaan dan uit van een psychose. Door de drukte in mijn hoofd ben ik vaak stil en teruggetrokken. Grotere gezelschappen zijn meestal te veel voor me. Deze aandoening is zó vermoeiend en kost bakken energie. Door mijn medicatie kan ik ermee dealen, maar ik ben er ook mijn rijbewijs door kwijtgeraakt. De interne strijd die ik voel over de medicatie zorgt ervoor dat ik er vaak mee stop – wat er weer toe leidt dat ik volledig ontspoor en op een gesloten afdeling terechtkom. Dus nee, zo gezellig is het niet, die stemmen in mijn hoofd.
Claudia Hompes

null Beeld

Rots in de branding

Al jaren lees je elke week trouw de Libelle en heb je even je moment van rust aan de keukentafel. Je gaf mij en mijn zusje alles wat we als kind nodig hadden. We groeiden op als zelfstandige vrouwen en leerden onze eigen boontjes doppen. In 2018 werd je oma, en wat was je trots. Dat jaar was er ook een met verdriet, want onze oma werd ziek. Vol goede moed reed je elke week naar het ziekenhuis en ze kwam er weer bovenop. Haar achterkleinkind redde haar leven, zoals ze het zelf zegt: het was een doel om voor door te gaan. Het jaar 2020 was er een met nog meer pijn en verdriet, want we moesten afscheid nemen van mijn zoon. We hebben hem nooit mogen leren kennen. Ondanks dat verdriet ga je door, laat je je niet kennen en sta je altijd voor me klaar om te praten, bied je me je schouder om op uit te huilen. Ook toen de coronacrisis me parten speelde, hielp je waar je kon. Lieve mama, bedankt dat je er voor me bent.
Veel liefs, K.M.

ONS MAATJE
Elf jaar geleden kwam jij ons leven binnenwandelen. Meteen ging je mee op vakantie naar Luxemburg, wat je met je drie maanden bijna fataal zou worden. Jij besloot een grondwespennest uit te graven en werd achtervolgd en gestoken. Met gierende banden naar de dierenarts, samen met de campingeigenaar. Dit heeft jouw leven gered. Wat leerde jij makkelijk en hoe gehoorzaam was jij voor een teckel. En altijd in voor een aai over je bol. Toen werd er een hartruisje ontdekt, dat met medicatie goed onder controle te houden was. Tot een paar maanden geleden. Je lichaam ging protesteren. Je hartje moest heel hard werken. Je koppie wilde nog wel, maar je hartje niet meer. Met pijn in ons hart hebben we jou moeten laten gaan. Ik ben dankbaar voor alle mooie, gezellige, grappige jaren en je onvoorwaardelijke liefde. Maar o, wat missen we je.
Liefs, je maatje Karin

Naar gevoel

Ik help graag mensen. Zo organiseer ik vaak bustochten voor eenzame ouderen. Op een dag waren we met een groep ouderen in een vakantiepark. Een van de senioren had die ochtend geen krant kunnen bemachtigen, en dus ben ik er een voor hem gaan halen in een dorpje in de buurt. Dat soort dingen. Iemand blij maken doet me goed. Daarom kwam het hard binnen toen ik de vriendin van mijn buurman hoorde zeggen: “Wat een aandachtvraagster, die vrouw.” Ik doe wat ik kan doen. Als anderen je dan zo de grond in boren, word ik daar toch een beetje verdrietig van. Anoniem

null Beeld

Levensgeluk

Ik heb de exacte betekenis van euforie even opgezocht: extreme vreugde. Ik knuffelde vanmorgen mijn jongste kleindochter van amper twee maanden oud. Wat een feest! Mijn dochter gaf me haar in mijn armen, maar ze keek eigenwijs de andere kant op. Opa aankijken? Ho maar! Nadat ik haar de fles had gegeven, was het tijd voor het boertje, dat natuurlijk niet kwam. Dan maar de vertrouwde houding: op haar rug op mijn schoot, met haar hoofd in mijn handen. En daar gebeurde het: mijn hemel, wat kan dat kind mooi lachen! Ze glimlacht als de Mona Lisa en schatert als een volleerd comédienne. Het hele repertoire laat ze zien, inclusief geluid. En ze kijkt naar je, zo intens! En tja, ga dan maar eens weg. Ik heb haar dus eerst nog even op de bank gelegd om met haar te kroelen, haar te kietelen, in haar wangen en op haar neusje te duwen – en intussen raar te praten, natuurlijk. Samen schateren en ontzettend genieten van een stukje waarachtige liefde. Dat meisje heeft me helemaal ingepalmd. Over een paar dagen komt er weer zo’n mooi kleinkind. Zou je kunnen doodgaan aan een overdosis euforie? Peter Meijer

MAAK JE LIJF BLIJ
Roos schreef in haar column over een kennis die geen uitstrijkje wil laten maken omdat haar lijf daar ‘niet blij’ van wordt. Ook bij mij zaten er foute cellen in mijn baarmoeder en ik werd ruim drie weken later geopereerd. Weg baarmoeder, eileiders en eierstokken. Een grote schok, en verdriet, onmacht, angst. Maar ook weg foute cellen! Nu heb ik voorzichtig weer hoop op een toekomst. Ik wil zeggen: GA! Laat dat uitstrijkje maken. Maak je lijf blij. Moeder van Jordy

Lieve tante

Tante Rieky is de jongste zuster van mijn overleden moeder. Mijn moeder is bijna zes jaar geleden overleden en ik mis haar nog elke dag. Nu ga ik elke woensdag een bakje koffie drinken bij tante Rieky. Als ik dan naar huis ga, krijg ik altijd de Libelle van haar mee. Dankjewel lieve tante Rieky, ik hoop dat ik nog vele jaren de Libelle mag ontvangen. Liefs, Marga Koen

Mooie herinneringen

Twintig jaar geleden stierf oma Zwaan in de armen van mij en mijn moeder. Oma was niet zo lekker, mama was bij haar en nadat ik de meiden naar school en de peuterspeelzaal had gebracht, ging ik ook even bij haar kijken. We dronken thee, oma zat op bed, we kletsten en lachten wat. Op dat moment kreeg ze – naar wat later bleek – een aneurysma. Mijn moeder probeerde te redden wat er te redden viel. Ik belde 112, mijn vader en de dokter. Maar in een paar seconden was het gebeurd. Ze was 86, maar zonder je oma wil je niet. Mama waste haar. Ik keek toe en kon alleen maar huilen. Alles werd geregeld, familie uit Australië en Amerika kwam over. Bij al dat verdriet waren er gelukkig ook mooie momenten. We hebben veel gehuild, maar ook gelachen. Ze was zo’n mooi mens! Haar leven was niet makkelijk, maar ze bleef die vrolijke lieverd. Er zijn zo veel mooie herinneringen, zoals logeren in het heerlijke bed, dat naar de Maya-zeepjes uit de linnenkast rook. Nu ik zelf kleinkinderen heb, hoop ik net zo’n geweldige oma te kunnen zijn. Met een traan en een lach herdenk ik mijn oma Zwaan. Dank u wel oma, voor wat u voor mij betekende. Liefs, Margreet

null Beeld

TUSSEN HEMEL EN AARDE

De dochter van een bevriende oma overleed een paar jaar geleden na een jarenlang gevecht tegen kanker. Ze liet een man en drie kinderen van 7, 9 en 11 achter. De middelste werd op school gepest. Heel verdrietig liep hij van school naar huis. Hij vertelde: “Ik keek steeds naar de grond en daar lag niks, toen keek ik naar de hemel, naar mama, en toen ik weer naar de grond keek lag daar een ketting met een engeltje eraan.” Hij heeft hem omgedaan en draagt hem dag en nacht. Voor hem is het een cadeautje van zijn moeder dat hem troost geeft. Ons laat het zien dat er meer is tussen hemel en aarde. Selma

JONG GELUK
Mijn oma Annie wordt bijna 89 en heeft veel meegemaakt in haar leven. Ze was al jong weduwe. Mijn opa overleed toen hij 46 was; ik heb hem daarom niet gekend. Hij schijnt een echte timmerman te zijn geweest, want voor mijn vader maakte hij zelf een wiegje. Een heel bijzonder wiegje, want na ruim 60 jaar slaapt onze zoon Luca erin. Voor mijn oma was het een grote wens dat er ooit een achterkleinkind in zou slapen. Maar ze werd nog meer verrast, want binnen drie weken tijd werd ze driemaal overgrootmoeder. Geweldig om te zien hoe trots mijn oma is met al dat jonge geluk! Manouk Grapendaal-Aalders

  • Productie: Laura van der Meer. Fotografie: Getty Images, H&M, Alan Jensen, Eric van Lokven, Jan Luijk, Chris Murray/Unsplash, Shutterstock, Taverne Agency, Sanne Tulp. Styling: Cyn Ferdinandus, Ilona Jongepier, Ingrid van Kuringen, Nanouk van Ramshorst
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden