Marcel Verreck en Daniël Beeld Privébeeld Marcel Verreck
Marcel Verreck en DaniëlBeeld Privébeeld Marcel Verreck

Voorpublicatie: Marcel Verreck (60) schreef een boek over zijn gehandicapte zoon Daniël (14)

Mantelzorg is zeker niet het exclusieve domein van vrouwen. Neem Marcel Verreck (60, schrijver en cabaretier). Hij zorgt al jaren voor zijn meervoudig gehandicapte zoon Daniël (14). Met veel liefde en toewijding. Hij schreef er een boek over: De adem van mijn zoon. Libelle mag drie nog niet eerder gepubliceerde stukjes delen.

Marcel VerreckPrivébeeld Marcel Verreck

Sneeuw

Opeens is het winter, compleet met bergen sneeuw, bevroren wateren en gelul over de Elfstedentocht. De wegen zijn te glad om er fatsoenlijk over te rijden. Als het niet hoeft, blijft u dan liever thuis.

Ik zie Daniël, op een kleine tien kilometer afstand in het Westerhonk, via de beeldtelefoon, maar het verlangen hem in mijn armen te sluiten is groot.

Wandelen dus. Met de tram naar Loosduinen, dan nog een uurtje lopen. Warm aangekleed, glibberend door een witte wereld. Het fietspad langs de Monsterseweg, het laatste stuk van onze navelstreng, is door enige moedige fietsers sneeuwvrij gereden. Dat wordt mijn pad, fietsverkeer is er nauwelijks. Veel nieuwe details, als fietser of automobilist passeer je hier te snel.

Ik geniet van de witte wereld, de bescheiden inspanning en het vooruitzicht mijn lieve zoon te zien. Spoedig trek ik mijn muts af en omhels hem.

Dat is toch het mooiste.

Klaprozen

Op het terrein van het Westerhonk, Daans nieuwe paradijs, kan je zo een uur wandelen. Waterpartijen, beschermende bosschages, stille paadjes, een Johan Cruyff Court, een restaurant met terras aan het water, er is van alles. De zee ligt een kilometer verderop.

Daniël is hier volkomen op zijn gemak, en ik, nu op bezoek omdat ik vanwege mijn staaroperatie niet mag tillen, ook.

De woningen liggen comfortabel in het groen, het geheel ademt rust en liefde. Er passeren groepjes bewoners, maar ook buurtgenoten, fietspassanten en meisjes met hun paard, want vlakbij is een manege. Alles wordt nauwlettend in de gaten gehouden door de ooievaar op zijn torenhoge nest. Dat vinden wij als Hageneesjes natuurlijk leuk.

Vaak zitten we samen in de stille ‘belevingstuin’, omringd door duizend bloemen en passerende vlinders.

Na een langdurige omhelzing maken we nog even een omweg langs het walletje met de hartstochtelijke en onverwoestbare klaprozen.

Halen en brengen

Het halen en brengen van Daniël begint een routine te worden. Nu er in de vakantie geen school en geen gemeentelijk vervoer is, haal en breng ik hem met mijn auto.

Hij past nog net op het draaibare stoeltje, dat door de woeste bewegingen van onze beer enigszins ontwricht was geraakt. Het euvel is verholpen, maar het in de auto tillen blijft een krachtsinspanning en precisiewerkje ineen. Zijn hoofd moet ik lichtjes naar beneden duwen, maar het lukt en daar gaat het om.

Dan is er het mentale aspect van het halen en brengen. Voordat Daan op het Westerhonk ging resideren, werd ik bedroefd bij de gedachte dat ik hem daar telkens in een kamertje zou moeten achterlaten. Nog slik ik soms wat weg, maar alles voelt inmiddels zo vertrouwd, dat het net is alsof ik hem gewoon naar een ander gedeelte van ons eigen huis breng.

Meer weten over Marcel? Bezoek dan zijn website.

null Beeld Privébeeld Marcel Verreck
Beeld Privébeeld Marcel Verreck

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden