null Beeld

Waarom gaat Hans stiekem een potje huilen?

Iedere week schrijft Hans een prachtige column voor Libelle. En omdat we hem jou natuurlijk niet willen onthouden, kun je ’m hier – helemaal gratis en voor niets – nog eens nalezen!

Het leven loopt, dat weet u ook wel, niet altijd zoals je had gewenst. Neem Sheila, een collega van me. Een leuk mens en heel goed in haar werk, maar daar ging het mij niet om. Nee, waar het mij om ging, wat die o, zo warme band tussen ons schiep: dat ze niet alleen net als ik geen rijbewijs had maar, wist ik bijna zeker, het achter een autostuur er nog beroerder vanaf bracht dan ik.

Sheila deed het achter een autostuur nog beroerder dan ik. Dacht ik

Ik heb ruim negentig rijlessen achter de rug, ben drie keer gezakt, vervolgens officieel opgegeven door de rijexaminator en, o ja, de laatste keer dat ik reed, op vakantie in Bretagne, was een afstand van vijf meter. Onze auto stond in de weg en mijn vrouw was elders. Na die vijfde meter raakte ik vrij hard een boom. Ik schaamde me diep. Ik schaam me trouwens dag in dag uit dat ik als rijbewijsloos persoon door het leven moet gaan. Daarom raakte ik zo gesteld op Sheila: hé, het kon altijd erger!

Tijdens een borrel stelde ik haar ooit de vraag der vragen: “Zeg, hoeveel rijlessen heb jij eigenlijk gehad?” Het bleef stil. Heel lang. Maar toen zei ze het, zachtjes maar toch duidelijk hoorbaar: “Uh, iets meer dan driehonderd.” DRIEHONDERD??? Vanbinnen begon ik te juichen, maar ik liet niks merken en ik zei zo nonchalant mogelijk: “Zo. Da’s niet weinig.”

Het werd een onvergetelijke avond. Ze vertelde over die keer dat haar wanhopige rij-instructeur heel boos werd, waarop ze begon te huilen, en huilen en autorijden, dat gaat niet samen, zeker niet als je voor autorijden geen enkele aanleg hebt. Een moment later bevond de auto zich op de stoep. En ik vertelde over die keer dat ik vergat voorrang te geven, omdat ik nou eenmaal moeite heb met het verschil tussen links en rechts en de rij-instructeur ten einde raad riep: “Mijn auto uit! Nu!” Sheila en ik, het was een feest der herkenning.

Maar had ik al gezegd dat het leven niet altijd loopt zoals je wilt? En dat in dat leven soms dingen gebeuren die even bizar als wonderbaarlijk zijn? Sheila heeft gisteren haar rijbewijs gehaald. Jawel. Ze had tranen in haar ogen. Van geluk ditmaal: “Kun je het geloven, Hans? Ik, een rijbewijs!” “Ik… ik ben zo blij voor je!”, stamelde ik vol ongeloof. Vervolgens ging ik naar het toilet, om te doen wat mannen daar af en toe doen: stiekem een potje huilen.

null Beeld


Hans Verstraaten is getrouwd. Hij is journalist en columnist voor o.a. Management Team. Lees ook zijn andere columns.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden