null Beeld

Wafa: ”Mijn jongens hebben de kans om iets van hun leven te maken zonder onderdrukking”

Wafa Moezzi (51) vluchtte 22 jaar geleden van Iran naar Nederland met haar man en hun twee zoons van 9 en 5 jaar oud. Tegenwoordig is ze medewerker personeelszaken op een universiteit.

Vol vertrouwen

“Ik zal nooit vergeten dat we voor het eerst van het asielzoekerscentrum naar Nederlandse les gingen. Op de fiets. De fiets! In Iran was het voor vrouwen verboden om te fietsen. Voor het eerst in heel lange tijd voelde ik me vrij. Voor even vergat ik mijn verdriet dat ik mijn familie in Iran achter had moeten laten zonder te weten of ik ze ooit weer terug zouden zien. Ik dacht niet meer aan ons fijne huis dat we hadden ingeruild voor een rumoerige kamer in het AZC. Ik was gelukkig en vol vertrouwen.''

Grootste struikelblok

''Mijn jongens hadden de kans om iets van hun leven te maken, zonder onderdrukking. We zouden onze weg wel vinden in dit vreemde land, dat ik alleen nog maar kende uit boekje vol plaatjes van Van Gogh, Rembrandt, molens en tulpen. Ik ben er heel trots op dat het ons is gelukt om ons al die regeltjes eigen te maken. Alleen al die soorten verzekeringen, dat was ik niet gewend. De taal was het grootste struikelblok. Nog steeds spreek ik de 'u' uit als 'oe' en wanneer gebruik je de lidwoorden 'het' of 'de'? Nederlands is echt een moeilijke taal.”

''THUISZITTEN IS NIETS VOOR MIJ, DUS HEB IK ME SUF GESOLLICITEERD''

Orde houden

“Toen ik hier drie jaar was en we inmiddels een eigen huis hadden, ben ik de hbo-opleiding docent tekenen en handvaardigheid gaan doen. Ik ben heel creatief en ik was ontzettend blij dat ik er mijn vak van kon maken. Ik vond een baan, maar jammer genoeg lukte het me niet om orde te houden. De kinderen waren zo brutaal dat ik er onzeker van werd. Thuiszitten was niets voor mij, dus volgde ik een opleiding tot webmaster. Ik heb me suf gesolliciteerd, maar zonder resultaat.''

Hier ben ik thuis

''Uiteindelijk vond ik via een bemiddelingsbureau dat hoogopgeleide vluchtelingen aan het werk helpt, een baan op de universiteit van Utrecht. Daar werk ik alweer veertien jaar. Dat ik nu mensen voorlicht over hun arbeidsvoorwaarden en -rechten, vind ik ongelooflijk. Vroeger had ik er geen idee van hoe het hier allemaal werkt en nu zit ik er helemaal in. Zo af en toe bezoek ik mijn moeder in Iran, maar als ik in het vliegtuig zit naar Nederland, is dat altijd goed. Hier heb ik mijn gezin, mijn vrienden. Hier ben ik thuis.”

Heb jij dit ook meegemaakt? Mail jouw verhaal naar onlineredactie@libelle.nl

LEES OOK:

Interview: Deborah Ligtenberg. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden