“Wat betekent de penis voor jou?”, vroeg de workshopmevrouw bloedserieus

“Wat betekent de penis voor jou?”, vroeg de workshopmevrouw bloedserieus

“Wat betekent de penis voor jou?”, vroeg de workshopmevrouw bloedserieusBeeld Getty Images

Libelle’s Tara dacht al dat het een ongemakkelijke bedoening zou worden: dat vrijgezellenfeest waar ze bijna niemand kende. Toch ging ze en ja, het was ellendig, maar een mooie levensles komt soms uit onverwachte hoek.

Tara StokdijkGetty Images

“O nee”, zuchtte ik toen ik de ruimte in liep. Daar stonden ze: twaalf spierwitte, kartonnen piemels, parmantig uitgestald over de tafel. In het midden lag een berg met veren, glitters, lintjes en andere versiersels. Twee maanden eerder werd ik toegevoegd aan een groepsapp getiteld ‘Sanne’s vrijgezellenfeest’. Over wat er precies ging gebeuren deed de organisatie erg geheimzinnig, maar dat het een loei ordinaire dag zou worden, was overduidelijk. Al deze vermoedens werden nu bevestigd. “Welkom bij de workshop Piemels Pimpen. Mijn naam is Thea en vandaag ga ik jullie helpen bij het bedazzelen van deze kartonnen piemels”. De groep vrouwen begon enthousiast te gillen. God, sta me bij, dacht ik terwijl ik plaats nam achter een van de kartonnen geslachtsorganen.

Ik bekeek Thea van top tot teen. Ze deed me denken aan mijn handwerkjuf van de lagere school. Grijs krullend haar, een bril met een opvallend rood montuur en een felgekleurde sjaal. Ik schatte haar een jaar of 60. Ooit moet haar leven een afslag hebben genomen, beeldde ik me zo in. Van punniken en granny squares haken naar de workshop Piemels Pimpen: wat had Thea hier in hemelsnaam toe bewogen?

Al gauw vond ik Thea niet alleen fascinerend, maar ook doodeng. Ze kreeg mij namelijk in haar vizier. Ze zag me spartelen in de groep met elf hysterische vrouwen, waarvan ik alleen de bride to be kende. Waar iedereen gelijk aan de slag was gegaan met het bedazzelen van diens toegewezen tampeloeres, staarde ik naar de mijne. Thea snelde naar me toe. “Lukt het?”, vroeg ze me opgewerkt. “Ja hoor”, loog ik. Beide keken we naar het witte object, waar van bedazzeling nog een sprake was. “Vraag jezelf eens af: wat betekent de penis voor jou?”, vroeg ze vervolgens bloedserieus. Ik verslikte me bijna. “Genot!”, riep de toekomstige bruid enthousiast. “Precies! Ja! Mooi! Geef dat vorm!”, moedigde Thea aan. Vastberaden greep Sanne naar een grote kartelschaar en ging ze haar piemel te lijf. Een vrij verontrustend schouwspel, vond ik.

Een uur verstreek waarin de wijn rijkelijk vloeide en oesters de partysnack van dienst bleken. Je maakt mij blijer met een bitterbal, of een hamburger, maar ik deed mijn best gezellig mee te doen en klokte er een paar achterover. Inmiddels had mijn kartonnen jongeheer een lichtblauw kleurtje gekregen. Ik werd wars van al dat roze om me heen. Het apparaat werd er alleen niet gezelliger op, en daarom ging ik met groene en paarse pompons in de weer. Het werd niet beter. Sterker nog: mocht je ooit een dergelijk exemplaar in het wild treffen, zou ik adviseren een dokter te bellen.

Ook Thea dacht er het hare van. Ze pakte een stoel en schoof ‘m dicht naast me. “Is dit wat je wilde creëren?’, vroeg ze me op vriendelijke toon. “Nou, ach, ik doe eigenlijk maar wat”, gaf ik toe. “Ga je in het dagelijks leven ook zo te werk? Uitvoeren zonder een plan te maken?” “Uhm, soms, denk ik”, stamelde ik, verrast door haar vraag. “Soms is het goed om even afstand te nemen en je te bedenken waar je naartoe wil”, zei Thea bedacht. Er is werkelijk een psycholoog aan haar verloren gegaan. Wie heeft nog therapie nodig als je Thea om je heen hebt? “Waar ik naartoe wil?” - naar huis, wilde ik het liefst zeggen, maar dat deed ik niet - “Dat is een goed advies, dankjewel.” Thea knikte voldaan.

Uren later zat ik in de tram naar huis. In de tas op de stoel naast me zat mijn kunstig versierde snikkel. De rest van de groep hing nu ergens in de lampen, ik was na het diner afgehaakt. Heb ik toch nog een beetje naar Thea geluisterd. Op mijn telefoon kwam een appje binnen. Het was de beruchte groepsapp waarmee dit allemaal begon. Een foto van alle geknutselde piemels bij elkaar vulde mijn beeldscherm. Die van mij was duidelijk het lelijkst. Ik stopte mijn telefoon weg en besloot mezelf op het station te trakteren op een hamburger. Het leven is immers net een piemel, je moet ‘m alleen zelf nog bedazzelen. Kijk, aan die wijsheid kan Thea nog een puntje zuigen.

Tara (28) is online redacteur bij Libelle. Ze woont samen met haar vriend en kat en is zwanger van haar eerste kind.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden