null Beeld

“We kijken nu al uit naar de Libelle Zomerweek 2022”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Brugpieper

Na een lange zomervakantie is het dan zover: mijn kind gaat naar de brugklas. Gisteren was hij nog een baby, nu fietst hij de poort uit, het nieuwe leven tegemoet. Ik zet koffie om de steen in mijn maag te laten verschrompelen, maar de hele dag voel ik als een laagje onrust de kiezeltjes op mijn ziel liggen. ’s Middags komt hij opgetogen thuis: “Mam het was geweldig!” Alles is episch, de meiden in zijn klas zijn beeldschoon en grappig, alle jongens zijn oké, er moet een nieuw telefoonabonnement komen, hij wil naar de kapper. Kortom: zijn imago moet opgepoetst. Zo verloopt de eerste week. Dan is het vrijdag en hij komt vroeg thuis van zijn vriendenavond, boos en teleurgesteld. Hij is geplaagd met zijn enthousiaste verhalen en zijn braniegedrag. Tijd voor een goed gesprek, je kunt niet in een week groot worden, alles moet wennen. Mokkend komt hij op de bank liggen en gooit zijn puberbenen op mijn schoot. Als hij maandag de poort uit fietst, is de crisis weer geweken.
Anoniem

null Beeld

Verre reis

Het was 1977. Omdat mijn relatie net was gestrand, besloten mijn moeder (43) en ik (19) samen naar Rhodos te gaan. Dat was heel wat: van ons dorpje in Limburg helemaal naar Griekenland. Je kon alleen vanaf Schiphol vertrekken, waar we met de trein naartoe moesten. Nu had er net in maart een vliegramp op Tenerife plaatsgevonden, met meer dan 500 doden. Toch boekten we. Nadat we thuis een glas wijn tegen de zenuwen hadden gedronken, bracht mijn vader ons naar het station. Uren later zetten we voet op Griekse bodem. De zon scheen terwijl we opgetogen de vliegtuigtrap afdaalden. Wat voelden we ons gelukkig! We hadden het gefikst! En wat hebben we genoten die twee weken: prachtig weer, heerlijk eten, de zwoele kamperfoelielucht, excursies die ons lieten kennismaken met een andere cultuur. Nu is mijn moeder al 88 jaar, maar als we herinneringen ophalen aan die vakantie op Rhodos zie ik haar weer genieten.
Jeanne

Toppunt van geluk

Toen we klein waren, hebben we in verschillende landen gewoond. Zodra we in een nieuw land kwamen, werden de gordijnen opgehangen en was het ‘thuis’. Ik heb het als geweldig ervaren dat ik zo veel mooie ervaringen en herinneringen mocht opdoen. Toen ik thuiskwam met een vriendin in plaats van de verwachte vriend, waren mijn ouders er weer voor me. De vlag hing zelfs uit! Nu ik in Engeland woon, komen ze langs wanneer ze kunnen. Of ze sturen pakjes, mét Libelles. Op de bank Libelle lezen met een kop koffie en dropjes is voor mij het toppunt van geluk. Zodra ik ze uit heb, gaan ze hier de Nederlandse gemeenschap in. Dank je wel, lieve mam en pap, en dat we samen nog maar veel mooie herinneringen mogen maken.
Leonieke

Nog nooit gehuild
Op een zonnige zondag had ik een vroege dienst. Vandaag mocht ik mevrouw R. begeleiden. Ze wilde wandelen en we gingen op een rustig plekje zitten. Ik weet dat ze niet tegen drukte kan en angst- en paniekaanvallen heeft. “Ik heb nog nooit in mijn leven gehuild, maar ik wil het graag”, zei ze. Ik werd er emotioneel van. Ze vroeg of ik een keer uien mee wilde nemen zodat ze eindelijk kon huilen. Na mijn dienst fietste ik terug van huis met in mijn tas twee uien, in vier stukken gesneden. Ik hoop toch zo dat ze heeft kunnen huilen.
Yitateku Alemayehu

null Beeld

Doorzetter

Een paar jaar geleden kreeg je de diagnose huidkanker. Het was uitgezaaid en er kwam snel een operatie, maar bij elke controle zagen ze nieuwe uitzaaiingen. Tussen de operaties door zorgde je dat niemand zich zorgen maakte en je bleef een geweldige oma. Toen bleek de uitzaaiing te zitten op een niet te opereren plek. Nog steeds gaf je niet op en je genoot van je familie. Je kwam in aanmerking voor immuuntherapie, maar die maakte je zó ziek dat je even niet meer wist hoe het verder moest. Gelukkig ontdekten ze hoe ze je konden helpen en bij een scan bleek de tumor weg te zijn. Een wonder. Je bent een voorbeeld voor mij en mijn kinderen, zij willen net zo’n doorzetter zijn als jij. Gelukkig mogen we nog heel lang samen winkelen, terrasjes pakken en de nieuwtjes bespreken.
Annemarie Haasnoot

Lieve kleindochter,

Een paar maanden geleden werd jij geboren en alle clichés zijn waar: het is haast niet uit te leggen hoe het voelt. Op de dag van je geboorte bracht ik je papa en mama naar het ziekenhuis waar ik werk, want jij zou met de keizersnede geboren worden. Na een paar uur ijsberen kwam het verlossende appje en ben ik meteen naar je toe gegaan. Zodra ik je zag, was je vertrouwd. Oma is compleet verliefd op jou. Ik hoop dat we net zo’n goede band krijgen als ik vroeger met mijn oma had. Lieve kleine meid, weet dat oma er altijd voor je zal zijn.
Liefs van jouw oma

oproep

Eindelijk kan ik je weer vasthouden!
Voor een prachtige serie in ons kerstnummer zijn we op zoek naar bijzondere verhalen van mensen die na langere tijd uit elkaar te zijn geweest weer bij elkaar kwamen.
Willen jullie dit verhaal delen én kunnen jullie 9 oktober op de foto?Stuur dan een mail naar redactie@libelle.nl o.v.v. ‘hereniging’.

Niet eenzaam, wel alleen

Na een relatie van ruim vier jaar ben ik op mijn 55e weer alleen. Daarnaast mis ik contact met vriendinnen om iets leuks mee te doen. Ik ben druk met werk, met mijn kinderen en kleinkinderen, maar toch zit er een bepaalde leegte in mijn leven. Ik sport en ik heb een hond, dus ik ben niet eenzaam. Maar toch… Zijn er meer vrouwen die dit zo voelen?
A.

Zeven zussen

Ruim twintig jaar geleden startte een grote groep moeders met een jaarlijks dagje uit om bij te kletsen en te ontstressen. Van deze groep zijn zeven moeders overgebleven, die nu een hechte vriendschap hebben. We noemen onszelf De Zeven Zussen. Afgelopen jaar werd groepslid Aafke, fervent Libelle-lezeres, in het zonnetje gezet omdat zij 65 werd. Meteen was duidelijk wat het thema moest zijn: iedereen zou iets creatiefs maken dat te maken had met Libelle. Daarnaast kreeg Aafke een uitnodiging voor de Libelle Zomerweek 2020. Helaas ging die door de coronamaatregelen niet door, net als ons jaarlijkse uitje. Nu kijken we uit naar de Libelle Zomerweek 2022, nog even geduld… Speciaal voor Aafke: heel veel liefs.
Marian, Ria, Lenie, Elly, Ivonne, Marian

null Beeld

Pijnlijk

Met een moeder die borderline heeft, was mijn jeugd een aan-eenschakeling van mentaal en lichamelijk geweld. Gelukkig is er nu meer oog voor kinderen die met letsel naar school komen. Toen ik in de jaren zeventig zei dat ik niet zo goed hoorde omdat mijn moeder zo hard in mijn oren had geschreeuwd, werd daar niets mee gedaan. Ik ben nu 55 en heb dankzij therapie dingen een plek kunnen geven. Waar ik nog steeds last van heb, is dat mijn moeder mensen opzoekt die mij kennen. Vervolgens doet ze zich voor als de zielige moeder die door haar kinderen in de steek is gelaten. Het is afschuwelijk om een nieuwe partner te moeten vertellen dat de kans bestaat dat mijn 82-jarige moeder contact opneemt om allerlei leugens over mij te vertellen. Mensen geloven bijna niet dat een moeder zulke dingen kan doen.
Monique Smit

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden