null Beeld

column

Wieke: “Hoor die twee ouwe wijven nou toch eens aan zeg, het gaat al vijf minuten over de eigenschappen van die wonderfles”

Wieke Bieshuevel

Wieke woont samen met haar man in Noordwijk. Haar klusser laat haar een fles schoonmaakmiddel ruiken. ‘Van deze geur ga zelfs jij spontaan aan de poets, zo lekker ruikt dit spul!’

Vanochtend, in onze keuken: ik moet aan een fles schoonmaakmiddel ruiken. Net aangeschaft. Niet door mij, maar door Steve, onze klusser. “Van deze geur”, verzekert Steve mij verheerlijkt: “ga zelfs jij spontaan aan de poets, zo lekker ruikt dit spul. Je waant je in het Zwarte Woud!”

Steve kent mij al heel goed, na vier maanden in ons huis. “Wat toevallig”, zegt Rob, prettig verbaasd, “die heb ik óók al gekocht.” Dan ontspint zich een discussie tussen de beide mannen over de eigenschappen van dit middel, dat volgens Steve naar dennenwouden ruikt en volgens Rob ontvet het ook nog eens geweldig. Ik ruik eerlijk gezegd alleen iets chemisch, niks dennenwouden, ook al staat er een dennenappel op de fles. Hoor die twee ouwe wijven nou toch eens aan zeg, het gaat al vijf minuten over de eigenschappen van die wonderfles. “Ik haal daar gewoon een geluksmomentje uit!” zegt Steve, nog steeds innig tevreden over zijn aankoop. Hij houdt de fles bijna teder vast. “Zo houd je altijd lol in schoonmaken!” En hij bespaart een reis naar het Zwarte Woud, lijkt me. Daar hoeft hij dan niet heen als hij regelmatig aan die fles ruikt.

“Ik ruik die lol niet zo”, zeg ik voorzichtig, want ik voel me niet echt thuis in deze conversatie, die mijns inziens nergens over gaat. Behalve dan over een fictieve reis naar het Zwarte Woud, tijdens welke je je spontaan uit je dak poetst van plezier. Beide mannen, voluit opgaand in hun huishoudelijke onderonsje, lachen me uit. Zij nemen mij nooit serieus als het gaat om het onderhouden van een huis. Het gesprek over de fles kabbelt voort, hoe goedkoop hij is en dat het niet erg is om er twee te hebben. Misschien, peinzen Rob en Steve, moeten we er gezamenlijk tien aanschaffen, dan kunnen we maanden vooruit. Máánden? Járen, zou ik denken, het is geen limonade! Ik doe een duit in de zak: “Zit er een houdbaarheidsdatum op?” Ze keren de fles om en om. Nee. “Maar dat is juist fantastisch, die is er dus niet!” vinden ze. Dus al staat Poetin straks aan onze landsgrenzen en gaat alles op de bon, wij kunnen tenminste net zo lang schoonmaken tot we zelf naar dennenappels ruiken.

Bij de lunch hebben ze het er nog steeds over. Op zich valt het toe te juichen dat ze allebei poetsers zijn. En regelneven. Soms sluit ik mezelf boven op, want dan trek ik het niet meer, al dat saaie geklets over stofzuigerzakken, vuile plinten, hoe je een besteklade zou moeten inrichten en dat Zwarte Woud in een fles. Als ik daar iets over zeg, vinden zij dat ik snel mijn mond moet houden, omdat ik zou verloederen als ik deze twee schattebouten niet in mijn leven had. Eerlijk is eerlijk, daar zit een kern van waarheid in. Ze regelen alles, in harmonieus overleg, waarbij ik regelmatig word weggezet met: “dat weet zij niet, laten wij het gewoon doen zoals wij het net hebben afgesproken.” En daarom bak ik toch weer een eitje voor ze en krijgen ze er soep bij. Ik ga vanmiddag een cadeautje voor ze kopen. Dat krijgen ze morgen bij de lunch. Allebei een extra fles met de geur van het Zwarte Woud erin. In glimmend cadeaupapier met veel glanzende strikken.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden