null Beeld Libelle
Beeld Libelle

PREMIUMcolumn

Wieke: “Ik moest voor straf kruissteekjes borduren van mijn moeder”

Wieke Biesheuvel

Wieke blikt terug op haar tienerjaren. Omdat ze was blijven zitten in de brugklas moest ze kruisjes borduren van haar moeder. Nu, vijftig jaar later, levert het toch leuke herinneringen op.

Ach! Het kruissteekjestafelkleed! Ik vis het uit een doos die al vijftig jaar is meeverhuisd, zonder open te zijn geweest. Dat kleed is me dierbaar. Toch. Terwijl ik het vroeger haatte.

Waarom haat je als dertienjarige een tafelkleed? Ik moest de voorgedrukte kruisjes borduren van mijn moeder. Voor straf. Ik was met een indrukwekkende rij onvoldoendes blijven zitten in de brugklas. Dat feit deed mij niets, ik vond het een leuk vooruitzicht om die klas over te doen en de populaire griet uit te hangen bij de nieuwkomers. Maar mijn ouders, die een academische loopbaan voor mij in gedachten hadden, bleven er bijna in.

Mijn moeder kwam thuis met dat kleed en borduurgaren en zei streng: ‘Zo. En nu ga jij leren wat discipline is! Jij gaat dit kleed borduren. En je begint NU!’ Ik vond het aanvankelijk best leuk. Maar na de eerste bloemen werd het toch vervelend. Dagelijks dat gezeur: ‘Het is nu negen uur, tot elf uur ga jij borduren!’ Terwijl ik met vriendinnen op het strand had afgesproken. ‘Niks mee te maken!’ zei mijn moeder. Alsof door dat borduren die academische loopbaan sneller in beeld zou komen.

Ik vond er wat op. Mijn opa woonde dichtbij ons en in dezelfde straat woonde tante Ankie, de jongste zus van mijn moeder. Een spannende tante, die na haar scheiding op huwelijksadvertenties schreef en mij vertelde hoe die afspraakjes verliepen. Ook had ze een pick-up, met plaatjes van o.a. de Selvera’s. Die mocht ik draaien als ik bij haar langs kwam. Tante Ankie borduurde graag en zij vond mijn straf onzinnig. Mijn moeder vond het altijd goed als ik naar opa wilde, maar dan ging ik naar tante Ankie, met het tafelkleed in een tas. Terwijl zij borduurde, draaide ik tientallen keren de Diligence van de Selvera’s en dan vertelde tante Ankie mij dat haar nieuwste verovering op Ivanhoe leek en een auto met een open dak had. Misschien geïnspireerd door de mierzoete tekst van de Selvera’s, over die hitsige postiljon op de bok. Op YouTube vond ik het liedje weer. Mijn opa zat in het complot, en hij zou me nooit verklikken. Het kleed was binnen de kortste keren af.

Mijn moeder hoopte ‘dat ik ervan geleerd had’. Dat beaamde ik natuurlijk, want ik wilde op stap, zonder elke dag gezeur over dat stomme kleed. Het werd intensief gebruikt op de keukentafel. Als tante Ankie langskwam, zei ze: ‘wat heeft Wiek dat toch netjes gedaan!’ En mijn moeder kwam weer met de zure dooddoener dat ze hoopte dat ik nu wist wat discipline was. Waarop tante Ankie knipogend het deuntje van de Diligence neuriede.

En nu zit ik hier met dat kleed in mijn handen en bedenk dat het een zegen was, om vroeger opa en tante Ankie in de buurt te hebben gehad, op wie ik altijd kon rekenen. Jaren later hoorde ik van tante Ankie dat opa en zij mijn moeder veel te streng hadden gevonden. Maar, zei ze: ‘Ze hield heel veel van je hoor!’ Dat trok ik als dertienjarige ernstig in twijfel. Ik was vast geadopteerd, zo klaagde ik toen bij tante, die daar om moest gieren. Ik dacht altijd dat mijn ouders een soort plan hadden bij mijn opvoeding. Nu weet ik dat zij ook maar wat aanklooiden en hoopten dat ze het goed deden. Ik was hun eerste puber. Ik kijk naar de vlekken in het kleed. Zou ik die er nog uit kunnen krijgen? Ossengal! Dat adviseerde die zogenaamde adoptiemoeder van me altijd! Ga ik waarachtig toch nog een keer doen wat ze zei.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden