null Beeld

column

Wieke: “Ik was zogenaamd ad rem, terwijl ik hem wel tien zoenen had willen geven. Met niemand erbij”

Wieke Biesheuvel

Ze is getrouwd met Rob, heeft drie volwassen kinderen en zeven kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Gek, dat de volgende herinnering aan Sinterklaas bovendrijft, nu ik nadenk over al die festiviteiten uit mijn al best lange verleden.

Hoop

5 december 1964. De viering op onze middelbare school. Ik was vijftien en ongeneeslijk verliefd op Jef, een knappe jongen die een klas hoger zat. Op een dag, vlak voor 5 december, fietste hij langs ons huis, terwijl hij in Hillegom woonde. Hij zoekt mij! dacht ik verrukt. Jammer dat we geen hond hadden om uit te laten. Wel een schildpad, maar daar had ik op dat cruciale moment niets aan. Ik schoot mijn moeders leukste jasje aan, stormde naar buiten en hoopte dat hij nog een keer langskwam. Ja!

Ik kreeg er een raar stemmetje van, merkte ik, toen hij afstapte en me aanschoot: “Hoi, woon jij hier ook?” Jazeker! “Ik zoek het huis van Wanda, ken jij haar toevallig?” Die kende ik maar al te goed. Bloedmooi en ongenaakbaar - ze woonde drie huizen verderop. Potverdrie, hij zocht mij dus helemaal niet. “Die trut heeft een boek van me geleend en dat heb ik nodig!” zei Jef. In luttele seconden vloog ik vanuit een diep dal weer omhoog, omdat hij Wanda een trut vond. De hoop was nog niet verloren.

Dubieus gedrag

Op 5 december kwam Sint altijd naar de aula van onze school, waar zijn verjaardag groots werd gevierd. Hij noemde dan de leerlingen op die naar voren moesten komen op het podium, vanwege dubieus gedrag. Deze keer had Zijne Heiligheid een boomlange Piet bij zich. Ik zag het meteen: dat was Jef!

En toen las Sinterklaas mijn naam voor. “Zo jongedame!”, zei Sint, “u zwerft te veel op de gang rond, mag ik vragen waar dat toe dient?” Ik werd er vaak uitgestuurd bij bepaalde leraren. Daar legde ik het ook op aan, omdat hun lessen saai waren. Als er niet bij werd gezegd dat je je moest melden, meldde ik me natuurlijk niet en dat liep niet altijd goed af. “En u komt ook regelmatig te laat!” bromde Sint. “Het spijt me Sint, ik zal het nooit meer doen!”, zei ik, alweer met een trilstemmetje, want Piet Jef stond vlak naast me te roepen dat ik heel stout was geweest en of het niet beter was dat ik meeging naar Spanje, in de zak? Met Jef naar Spanje? Kom maar op met die zak!

Dikke zoen

Maar dat vond Sint te gortig. “Geef Piet een zoen, dan hebben we het nergens meer over!” Piet Jef bood enthousiast zijn wang aan en hop, daar zoende ik hem op zijn zwarte wang. Die hele dag zweefde ik een decimeter boven de aarde. De volgende dag zag ik Jef weer in de gang, bij het wisselen van de lokalen. “Ha Wieke, krijg ik er nog eentje?”, joelde hij. En wat zei ik, 200% stom en nog nuffig en afgemeten ook: “Ik vond één precies genoeg!” Zogenaamd ad rem willen zijn, terwijl ik hem er wel tien had willen geven. Met niemand erbij.

Gelukkig lossen onbeantwoorde verliefdheden meestal op in het saaie niets, zoals wij allemaal weten. In mijn dagboek schreef ik die avond: “Het allermooiste cadeau van deze 5e december was…” en erachter had ik met lippenstift op een dikke zoen gestempeld. Wat het leukste cadeau van morgen, 5 december, wordt? Een zoen van Rob natuurlijk. Maar - hint - een retourtje Spanje met de trein = duurzaam, zou er ook prima ingaan.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden