null Beeld

Column

Wieke: “Inmiddels haat ik het kreng zo grondig, dat ik niet meer voor mezelf insta”

Ze is getrouwd met Rob, heeft drie volwassen kinderen en zeven kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

‘Koop in vredesnaam een tas met schouderband, die hang je om en je bent nooit meer wat kwijt’, adviseer ik Rob. Dit na de zoveelste keer het huis overhoop halen om een zwart mapje te zoeken met daarin zijn paspoort, gele boekje, rijbewijs, etc. Deze zoektochten ondernemen wij altijd kort voor we die boel nodig hebben. Wat dat met je humeur en je stressniveau doet, hoef ik niet uit te leggen. ‘Bestel een knalrode tas’, stel ik voor. Of ik gek ben, vraagt hij. Naar mij wordt nooit geluisterd, want de volgende dag wordt er een zwarte bezorgd.

Niet te groot, alle documenten, telefoon en portemonnee passen erin. Met schouderband. Hè hè, opgelost. Ik begrijp al mijn hele tasbezittende leven niet waarom vrouwen minimaal zes tassen hebben (ik heb er acht) en mannen niet eentje.

Tas kwijt

We gaan twee dagen naar Noordwijk, om de koopakte te tekenen en te overleggen met de aannemer. Een koopakte tekenen is zo’n duffe gebeurtenis, dat ik me afvraag waarom het iemands liefste wens is om notaris te worden. Al ben ik natuurlijk blij dat iemand dit werk wil doen. Als het klaar is, gaan we in het restaurant naast de notaris een broodje eten. Daarna naar het nieuwe huis voor de bespreking met de aannemer. Zijn we daar, zegt de man met nieuwe zwarte tas: ‘heb jij mijn tas?’ Nee. Waarom zou ik die hebben? Het is toch zijn tas? Terug naar het restaurant. Het zal toch niet?? Ik zie ons al aangifte doen op het politiebureau. Dat ontbreekt echt nog aan mijn geluk. Rob komt terug met De Tas. ‘Hij stond nog op de grond daar, gelukkig is hij zwart’.

Weer naar het aanstaande huis en daarna naar Zoetermeer, om ergens een lamp op te halen die Rob via Marktplaats heeft gekocht. Als we eindelijk alle rotondes van Noordwijk achter ons hebben gelaten, zegt hij: ‘Mijn tas ligt nog in het huis en mijn telefoon zit erin en daarin staat het adres’. Terug. Knarsetandend houd ik mijn commentaar voor me. Ik zeg slechts: ‘DOE HEM OM EN NIET STEEDS AF!’ Dat vindt hij kattig.

Kreng

Als we eindelijk, met lamp, in het hotel aankomen, net na 9 uur ’s avonds, zegt de deern achter de receptie, dat de keuken dicht is. Hè? Een enorm hotel, zo eentje met die vogel op het dak, en dan sluiten ze de keuken? We gaan naar Copper, een restaurant er tegenover. Daar laten we ons vol lopen met wijn en bestellen vis met friet. Wat wiebelig lopen we terug naar het hotel. Eenmaal boven: het kon niet missen, tas staat nog bij Copper. Inmiddels haat ik het kreng zo grondig, dat ik niet meer voor mezelf insta. Geef me een scherpe schaar en ik help hem om zeep.

Sinterklaasgedicht

Dan denk je dus, dat het na drie keer wel klaar zal zijn. Na 160 kilometer zijn we weer in ons oude huis. ‘Mijn tas staat nog in Noordwijk, open en bloot op het aanrecht!’paniekt Rob. Ik zeg iets wat niet eens meer onder de noemer ‘kattig’ valt, maar onder iets veel ergers. Toch ga ik in de auto kijken. Tas ligt onder zijn stoel. Zwart hè, valt niet op.

Enfin, mijn sinterklaasgedicht is in ieder geval op tijd af en ik weet wat mij te doen staat: ik bestel een knaloranje tas. Met klittenband, secondelijm en een hangslot, waarvan ik het sleuteltje bewaar.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden