null Beeld

PREMIUMcolumn

Wieke: “Ooit kreeg ik rode rozen voor mijn zeventiende verjaardag”

Wieke Biesheuvel

Valentijnsdag - we kunnen er niet omheen. Die dag sloop zomaar Nederland binnen, net als Halloween, weet Wieke. Zelf kreeg ze nooit iets, maar ze heeft wel een hartewens. Nu maar hopen dat hij deze column leest...

Er waren lang geleden wel drie Valentijnen, geestelijken in de toenmalige christelijke kerken. En eentje van hen, Valentinus, maakte naam. Als er oorlog werd gevoerd, moesten de aanstaande soldaten niet afgeleid worden, nee, focussen op de vijand en verder geen romantische fratsen! Dus niks afscheid nemen van geliefden. Deze Valentinus sloot stiekem huwelijken vlak voor de jongemannen naar het slagveld werden gestuurd. Dat mocht niet van keizer Claudius de zoveelste, en daarom werd Valentinus vermoord. Gelukkig werd hij – veel later, hij had er dus zelf niets meer aan – heilig verklaard. Er zijn nog veel meer legenden en verhalen in omloop, maar het idee vandaag de dag is, dat je op Valentijnsdag anoniem een verrassing kunt sturen naar een geliefd iemand. ‘Wie is jouw Valentijn?’ roepen ze in reclames op de tv. Geen idee, ik heb nooit zo’n speciale verrassing gehad op 14 februari. Die dag ging in mijn jeugd geruisloos en saai voorbij.

Wel kreeg ik ooit rode rozen voor mijn zeventiende verjaardag. Geen kaartje erbij, zo irritant. Ik belde de bloemist en die herinnerde zich een blonde jongeman. ‘O, vast Jaap!’ dacht ik blij. “Bedankt voor de rozen!” fluisterde ik tegen hem, toen we op school van lokaal wisselden. Hij met zijn klas eruit en wij erin. In die tijd vlinderden Jaap en ik wat om elkaar heen. “Vond je ze mooi?” fluisterde hij terug. In diezelfde week meldde Fred zich bij mijn moeder aan de deur. Van haar moest ik altijd met hem naar catechisatie fietsen (donkere paadjes, gevaarlijk en zo); Fred wilde mij spreken. Lang verhaal kort: de rozen waren niet van Jaap, maar van Fred, die een bedankje had verwacht. Sodeju, wat een domper. Natuurlijk ging ik verhaal halen bij Jaap. “Ik had het zomaar kunnen zijn”, grijnsde hij. Dat vond ik wel weer om te lachen.

Mis ik nu iets in mijn leven, omdat ik nog nooit een Valentijnskaart of bloemen heb ontvangen op 14 februari? Niet echt. Toen mijn kinderen pubers waren, kon ik meegenieten. Dochter kreeg er wel tien. De zonen minder, maar ook zij ontvingen rode en roze enveloppen. “Zo raar dat je niet weet van wie”, vonden de zonen, en gooiden ze bij het oud papier. Ik viste ze eruit, om ze te bewaren voor in een plakboek, als ze ooit zouden trouwen. Want deze, bijvoorbeeld, is toch goud? “Ik maar de hele tijd naar de brievenbus lopen en er zit nooit iets van jou in. Daarom schrijf ik jou, maar ik zeg niet wie ik ben.” Deze assertieve Valentina deed er een stripje kauwgom bij. Daar had je tenminste iets aan, vond jongste zoon. Dochter en vriendinnen vergeleken de handschriften op hun kaarten, om te kijken of een sluwe snoodaard het had gewaagd op meerdere paarden te wedden.

Hartstikke spannend natuurlijk, die geheimzinnige kaarten. Ik krijg niks hoor, a.s. maandag. Ik denk dat Rob niet eens weet dat het Valentijnsdag is. Het zou, in ons geval, iets heel geforceerds hebben. Voor een verrassing, in de vorm van bloemen, chocola of, vooruit, kauwgom, is elke dag geschikt. Wat ik echt een verrassing zou vinden? Twee katjes. Eens kijken of een of andere Valentijn dit leest...

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden