Wieke Biesheuvel Beeld Fotografie: Bart Brussee (Zomerweek2018)
Wieke BiesheuvelBeeld Fotografie: Bart Brussee (Zomerweek2018)

Wieke: “Toos moet weg nadat iedereen jarenlang achteloos van haar heeft geprofiteerd en dat zint me niet”

Wieke is getrouwd met Rob, heeft drie volwassen kinderen en zeven kleinkinderen. Ze woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen. Dit keer schrijft Wieke over Toos en waarom ze geen afscheid van haar kan nemen.

ColumnWieke Biesheuvel

“Jij kan met je auto moeiteloos doorgaan voor een bag lady”, vindt Rob. Hè! Altijd dat zinloze commentaar op mijn auto! Zij heet trouwens Toos. Rob vindt Toos een Hij, ik vind haar een Zij. Toos is vaag afgeleid van Toyota en zij is niet zomaar een doorsnee Toos. Mijn Toos staat voor Technisch Oerdegelijk, Onafscheidelijk en bovenal: Samen.

Toos moet weg

Op soms een ouderdomskwaaltje na, heeft ze nooit kuren. Ze is bereisd, vertel haar wat over de Europese wegen. Ze is overal geweest. Met onze zonen en hun fietsen naar de Alpen. Ze hielp mee met alle 26 verhuizingen van onze kinderen. Jarenlang leende dochter Toos, tijdens ons verblijf. Toen we nog honden hadden, lagen zij graag in de vertrouwde schoot van Toos. En nu, zegt Rob, moet Toos weg, want we hebben een nieuwe auto en twee is niet duurzaam. “Jouw auto ziet er niet uit”, zegt hij, “heb je gezien dat het mos langs de ramen groeit?” Nee. Maar joh, mos? Hartstikke duurzaam!

Wekelijks brengen Toos en ik zakken met gemaaid gras of bladeren naar de gemeentewerf. Zij ruikt afwisselend naar ingekuild gras of naar rottend blad. Dat mos is via het gras tot diep in Toos’ binnenste opgerukt. Het zint me niks, dat iedereen door de jaren heen achteloos van Toos heeft geprofiteerd, en dan zal ze nu ineens weg moeten.

Naar de garage

Dochter belt. Of zij Toos mag lenen voor hun vakantie naar Zeeland. Drie kinderen, een hond en bagage in haar eigen kleine auto verplaatsen, is vragen om een wereldoorlog. Natuurlijk mag het, maar eerst moet Toos voor de APK naar de garage. “De laatste keer”, waarschuwt Rob, “dan kan hij na Zeeland weg. Dat jij je niet dood schaamt voor die bende in je auto, zo kan je echt niet naar de garage!”

Ik zou niet weten waarom niet, maar als ik even niet kijk, rijdt hij met Toos naar de wasstraat en zuigt haar ook helemaal uit. Het verdrietige voor hem is, dat ik niet eens zag dat Toos in bad was geweest. Daarom koop ik nieuwe sokken voor hem bij de HEMA. Bij de garage vragen ze, of Toos misschien te koop komt, want er is altijd vraag naar types zoals zij. Ja, ooit. Maar nu nog niet. Over een paar maanden verhuizen we en tot die tijd en erna heb ik Toos hard nodig.

Glansrijk door de keuring

’s Avonds haal ik haar weer op. “Die auto ziet er nog fantastisch uit”, zeggen ze bij de garage. “Nou Toos”, zeg ik, nadat ik haar een liefdevolle klap op haar nu blinkende billen heb gegeven, “we hebben het weer gered, jij en ik! En als er weer gedreigd wordt, Toos? Dan moeten ze eerst langs mij!’”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden