null Beeld

PREMIUMcolumn

Wieke: “Vannacht was ik zo moe van de herrie en de onrust, dat ik verrukkelijk heb geslapen”

Wieke Biesheuvel

Mijn moeder was een moeilijke slaper en dat heeft ze mij via de navelstreng meegegeven. Als nog niet pratende foetus had protesteren in de zin van ‘néé, hou dat vooral dicht bij jezelf!’ geen zin. Je hebt het maar te doen met wat je mee krijgt bij je geboorte.

Als ik wil slapen, moet het doodstil zijn. Dat is lastig als er iemand snurkt, of heel hoorbaar ademt. Of zich omrolt. Of uit bed stapt om naar de wc te gaan. Dan kan ik het schudden met weer in slaap komen. Tegen die geluiden heb ik mijn oropaxbolletjes. Ik weet niet meer waar ik de slaaptip las, maar als je dat advies zou opvolgen, zou je voortaan binnen twee minuten slapen. Het advies: Ga liggen. Ontspan. Stel je voor dat je in een kano in het water drijft. Of dat je wiebelt in een hangmat. Ik ga voor de kano. In je dooie eentje in een kano op een meer? Ook nog liggend, zonder enige controle? Maar het is het proberen waard. Per spier ontspannen. Dan ben je echt wel even bezig, want we hebben er gemiddeld 640. Alleen al zes oogspiertjes. Voor je die alle 640 in de ruststand hebt gewurmd, ben je een half uur verder, als je twee seconden per spier rekent. En dan moet je daarna nog in die kano zien te komen. Het advies rept niet over deze toch noodzakelijke logistiek.

Na het ontspannen van de spieren die ik ken (je hebt ook spieren waarvan je het bestaan niet eens weet), ga ik die kano in. Maar omdat je ernaartoe loopt, span je die net ontspannen spieren weer aan. Waar ligt de kano? Ook niet onbelangrijk. Mijn laatste kano-ervaring was in Botswana in de Okavango delta, dus ik denk dat ik dat doe, want daar was het bloedmooi. Ik sla de vliegtocht over en stap in de kano, die gelukkig al klaar ligt. Het is een uitgeholde mokoro, gemaakt van een boomstam. Wel een beetje hard, maar gelukkig was ik zo snugger om een slaapzak mee te nemen. Dat vertelden ze er in dat advies ook al niet bij, dat je overal zelf om moet denken, zoals die slaapzak. En een flesje drinken. En dat je van tevoren naar de wc moet gaan.

Goed. Ik lig dus in de mokoro. Dobberdedobber. Kláárwakker. Dus eerst alle spieren weer ontspannen. Stel je voor dat ik nu met mijn mokoro op een nijlpaard bots, dan lig ik ondersteboven in het water en het is maar de vraag wat een geïrriteerd nijlpaard dan met mij doet. Als dit ontspanning moet voorstellen? Ik ben op van de zenuwen in die boot. Al mijn spieren staan strak als vioolsnaren. Overal loert het gevaar. Ik had beter een kano op het Zuidlaardermeer kunnen nemen. Al is het daar met Berend Botje ook niet goed afgelopen. ‘Nooit kwam Berend Botje weerom’….

En van deze imaginaire toestanden zou je binnen twee minuten in slaap moeten vallen? Ik moet verdikkeme bijna in een zakje blazen. Nee. Waardeloos advies. Het gekke is, vannacht heb ik verrukkelijk geslapen. Omdat het hier overdag een takkenherrie was (renovatie badkamer). Doodop was ik van de herrie en de onrust. Maar het is wel een paardenmiddel. Ze kunnen me wat. Vanavond jat ik lekker een slaappilletje van Rob.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden