Wieke Beeld Libelle
WiekeBeeld Libelle

Column

Wieke: “Verhuizen: het is een grote regeltoestand en uitslapen zit er niet meer in”

Ze is getrouwd met Rob, heeft drie volwassen kinderen en zeven kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen. Dit keer schrijft ze over de regeltoestand die haar verhuizing is geworden.

“Ben je min of meer gepensioneerd, denk je elke ochtend te kunnen uitslapen (hou ik van) en dan lukt dit al weken niet. Maar vandaag is er niks en hoeft er niks.

De man van de verzekeringen

Ik word om half negen wakker, ga naar beneden en haal de krant uit de bus. Koffie, beschuit erbij en de luie ochtend kan beginnen. Het liefst zou ik willen dat niemand voor elven iets tegen mij zegt. Ademen is oké, dat moet nou eenmaal, maar daarmee houdt het op. Alleen staat Rob in de praat- en overlegstand: ‘Als je mee wilt naar de man van de verzekeringen, dan moet je je NU aankleden’, kondigt hij aan. Wat een onzedelijk voorstel, ik heb de dauw nog op mijn ogen. Naar de man van de verzekeringen? NU? Wat een foute binnenkomer. ‘Draagt mijn aanwezigheid daar iets bij?’, informeer ik. ‘Dat weet ik niet, maar het gaat ook om jouw spullen die we gaan verzekeren.’ ‘Hij schrijft dat toch wel op in een document dat ik later kan lezen?’, vraag ik. ‘Natuurlijk, maar ik weet zeker dat jij dat niet leest. En trouwens, over een half uur wordt de container gebracht.’ Container? ‘Om onze overbodige troep in te gooien.’ Aha. ‘Dan blijf ik zeker thuis, want als dat ding komt, kan ik zeggen waar hij moet staan’, zeg ik. Zo heb ik het aantal saaie evenementen van deze ochtend tenminste teruggebracht tot de helft.

De kont van de container

Rob taait af naar de verzekeringsman. Telefoon. De garage. Waar ik blijf met onze auto? Helemaal vergeten. Die blieft een Grote Beurt. ‘Ik kom er zo snel mogelijk aan’, roep ik. De bel. Daar is de container. ‘Wilt u hem met zijn kont naar de straat of naar uw huis?’, informeert de bezorger. Ik had tot vandaag nooit een mening over de kont van een container. Ik wist niet eens dat die een kont hadden. Van mezelf weet ik dat wel, en wat voor één. ‘De kont’, legt hij uit, ‘is het lage gedeelte.’ O. Ik vind het nogal een kleine container en die kont mag geen naam hebben. ‘Als hij vol is, brengen we er gewoon nog eentje’, sust hij. Als het ding staat, met die sneue kont naar ons huis, schiet ik in de kleren en rijd naar de garage. Daar staat een vervangende auto klaar. Voordeel van een lease-auto. Dan doen ze echt alles voor je en wat helpt dat op een ochtend als deze.

Grote regeltoestand

Naar huis. Rob zit aan tafel met een tekening van onze aanstaande woonkamer. ‘Kijk even mee’, verzoekt hij, ‘en je hoeft niet zo’n chagrijnige kop te trekken, dit is ook in jouw belang.’ Als het aan mij ligt, doen we voorlopig niets, zetten we de spullen neer en gaan we eerst wonen. Maar de plannen staan al in details op schrift. Volgende week komen de aannemer en de schilder langs in Noordwijk. Zucht. Hij kijkt mij aan en zegt: ‘Jij vindt mij natuurlijk een enorme mierenneuker.’ Ik zou dat hardop kunnen beamen, maar dat is niet aardig. Verhuizen en verbouwen: één grote regeltoestand en iemand moet dat mierengedoe natuurlijk wel doen. Hij kan dat. Ik niet. ‘Weet je waar ik wel heel blij om ben?’, vraagt Rob, ‘dat je niet zeurt om een kookeiland en andere snufjes.’ Nee zeg, ik kijk wel uit. Maar omdat ik besef dat ik niet bepaald constructief meedenk, bied ik het volgende aan: ‘Zeg, mag ik dat document van de verzekeringsman lezen?’”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden