null Beeld

Column

Wieke: “Wat ik verkeerd heb gedaan weet ik niet, maar het gerecht is niet te hachelen”

Wieke Biesheuvel

Ze is getrouwd met Rob, heeft drie volwassen kinderen en zeven kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen. Dit keer schrijft ze over de hoogstandjes die ze kookte, samen met haar geliefde televisiekok.

“In een volgend leven trouw ik met een televisiekok. Hun hoogstandjes zien er echt uit als hoogstandjes en ze ruimen alles geroutineerd achter hun achterste op. Al denk ik dat iemand anders, die niet in beeld wil of mag, dat doet. Dat ordelijke werkblad, de blinkende pannen, niets is smoezelig. Voor alles wat je moet snijden zijn propere schaaltjes voorhanden. Hoe ze kruiden en uien hakken: zo snel en netjes, dat je denkt: dat wil ik óók. Maar als ik dat probeer, heb ik pleisters nodig.

Blini’s zonder gluten

Vandaag wil ik iets maken wat kok Ramon van BinnensteBuiten onlangs liet zien. Een wonderschoon ogend voorgerecht met blini’s, daarop zalm, garnalen met appel, rode biet en mascarponeprut. Die blini’s moet je van boekweitmeel maken. Ramon vond het mooi meegenomen dat daar geen gluten in zaten. Al ken ik niemand die geen gluten mag. O ja, toch. Iemand die nog veel meer niet mag. Iemand die, menselijkerwijs gesproken, al niet eens meer in leven zou kunnen zijn. Die regelmatig per ambulance afgevoerd moet worden na het nuttigen van een schaaldier, aardbei of brandnetelkaas. Dus die vrouw kan ik beter niet uitnodigen voor het eten. Ik ga het trouwens eerst uitproberen op Rob.

Net zoals Ramon

Eerst alles klaarzetten en me voornemen géén eigen draai aan het recept te geven, maar precies te doen wat Ramon ook deed. Ik begin met het beslag. Net als Ramon. Hij prijst alles wat hij in elkaar knutselt zó de hemel in, dat je bijna een hap van het beslag zou nemen. Een eidooier, opgeloste gist, doek erover en op een warme plek laten rijzen. Ondertussen moet ik een appel ‘brunoise’ (minuscule blokjes) snijden. Kruiden hakken. Bietjes ook ‘brunoise’. Alles in aparte schaaltjes. Het beslag ziet er heel anders uit dan bij Ramon. Beetje vies grijs. O ja, er moet nog stijfgeklopt eiwit doorheen. Daarna ziet het er helemaal eng uit. Een lepel van het spul in de pan. Mwah, niet onaardig, het grijs verandert in licht gebruind. De tint die je zelf zou willen hebben, na al die regen.

De eerste pannenkoek

Dan komt het leukste: het bord opmaken. Glas rosé erbij. We nemen een hap van de blini, waarop de zalm en de garnalen liggen. Wat goor, net oud brood met schimmel. Wat ik verkeerd gedaan heb weet ik niet, maar hoe leuk het gerecht er ook uitziet, het is niet te hachelen. De garnalen met appel ook niet. De mascarponeprut is flauw en die glutenvrije blini’s krijgen ze vast ook in Siberische strafkampen. Kortom: nooit meer doen, dit. Ik ken Ramon niet persoonlijk, anders had ik hem gebeld. Buiten gaat het weer regenen. ‘Kom maar door met die rosé’, zegt Rob, ‘om nog iets van deze avond te redden.’ Door de rosé krijgen we trek in iets fouts. Ook al regent het, ik loop toch naar de Smultaria op de hoek en bestel frieten met mayo. Is het nog aan tussen Ramon en mij? Echt wel. Die liefde bekoelt niet zomaar na één mislukking. En weet je wat het is met eerstelingen? Ik denk aan de definitie van mijn kleindochter (12) van haar oudere zus, toen we het over eerste kinderen = broddellapjes hadden. ‘Tsja!’ sprak ze, met een uitgestreken gezicht: ‘De eerste pannenkoek mislukt altijd, dat weet iedereen!’ Daar houd ik me aan vast.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden