null Beeld

column

Wieke: “Zeggen dat je een cadeau niet leuk vindt? Dat zou ik niet durven”

Wieke Biesheuvel

Ze is getrouwd met Rob, heeft drie volwassen kinderen en zeven kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen. Dit keer schrijft ze over ongewenste cadeaus.

Ineens is onze middelste kleindochter dertien. Zo lees ik haar nog voor uit Nijntje Pluis, en vandaag geef ik haar vier delen van Tolkiens Middle earth treasury. In het Engels ook nog. Ik ben diep onder de indruk. Dat een kind van dertien zoiets op haar verlanglijstje zet!

Verlanglijstje

Wat zette ik er vroeger op, toen ik dertien moest worden? Geen werken van Tolkien, van wie ik zelfs nog nooit had gehoord. Met stip op één stond het onvermijdelijke hondje, dat ik nooit kreeg. Gevolgd door Het dagboek van Anne Frank. Kreeg ik ook niet, want er stonden dingen in, waarvoor ik volgens mijn moeder veel te jong was. Ik haalde het stiekem uit de bibliotheek en het pikantste wat ik erin las, was het onschuldige gerommel van Peter en Anne. Er werd geloof ik niet eens in gezoend.

Horloge

Wat ik wel kreeg: een horloge. In de klas hing een klok, thuis had ik een wekker, wat moet je dan met een horloge? Moest ik nog doen alsof ik er blij mee was ook. ‘Misschien kom je nu eindelijk eens op tijd thuis’, vonden mijn ouders. Het enige leuke aan dat horloge was, dat je, als je het in de zomer even afdeed, kon zien hoe bruin je al was. Ik sprong ermee in de zee en dat was het einde van mijn eerste uurwerk. Kreeg ik er, potdorie, met Sinterklaas wéér eentje! Ik leverde uiteindelijk nooit meer een lijstje in, omdat ik toch niet kreeg wat erop stond.

Afdankertjes

Ik nam me toen al voor om mensen altijd iets te geven wat ze graag wilden hebben. Vooral geen verrassingen, want wat ik een verrassing vind, ervaart een ander misschien als iets wat linea recta achter de rodondendrons moet worden gemieterd. Dat overkwam de manshoge vaas van mijn oudtante Trees. ‘Een erfstuk, wees er alsjeblieft zuinig op’, zo prees Tante het verjaardagscadeau voor mijn moeder, die het ding al haar hele leven een kreng had gevonden. De vaas verdween naar zolder, zodra tante Trees haar hielen had gelicht. En bij de volgende verjaardag haalde mijn vader die vaas weer tevoorschijn, want tante Trees miste nooit een feestje. Wij hadden een zolder die vol stond met afgedankte cadeaus. Allemaal uit angst voor lange tenen van de gevers. (Een gouden uitspraak van Midas Dekkers: ‘Een kenmerk dat alle rassen gemeen hebben? Lange tenen.’) Hoeveel ongewenste cadeaus zouden er wereldwijd verpieteren op zolders en in schuurtjes?

Eerlijk of ondankbaar?

Wil ik nooit verrast worden? Heus wel. Ik ben altijd blij met bloemen, taart en bubbels. Dat zijn geen rododendrongevoelige geschenken, want na een week zijn de bloemen verwelkt en zitten de taart en de bubbels op mijn heupen. Ik ken iemand die het altijd eerlijk zegt: ‘O... lief dat je zoveel moeite hebt gedaan, maar ik vind dit echt niet mooi / leuk / handig / bijzonder!’ Dat zou ik nooit durven. Wel zou het duidelijkheid scheppen en wat zou de berg achter de rododendrons slinken. Lelijke, rare en nutteloze cadeaus uit je leven deleten, kost wroeging als ze afkomstig zijn van mensen die hartstikke aardig zijn.

Ik liet dit stukje thuis even lezen. Het commentaar: ‘Wij geven jou gewoon helemaal nooit meer iets, ondankbaar wezen!’ Pfff. Nou heb ik dáár weer wroeging van!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden