null Beeld

column

Wildvreemde mensen vragen zich af of je misschien lesbisch bent

Redactie

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt. Deze week fantaseert* ze over Amalia’s emoties naar aanleiding van de politieke discussie over haar geaardheid.

Je bent zeventien jaar en tien maanden. Je hebt van de zomer je gymnasiumdiploma gehaald – cum laude! – en hebt gekozen voor een tussenjaar waarin je gaat reizen en chillen. Je hebt nog nooit een serieus vriendje of vriendinnetje gehad, hoewel je al heartbreaking verliefd bent geweest op M - die jou niet zag staan en die nu door Nicaragua trekt met een aantal vrienden.

Het is dinsdagmiddag en het is stil in huis. Pappie en mammie zijn er niet, je hoorde vanmorgen hun auto’s over de oprijlaan wegrijden. Geen idee waar ze zijn, het boeit je niet. Je ene zus, die skinny dramaqueen, zit op kostschool. Van haar heb je geen last meer, en toch - je zou het nooit toegeven - mis je haar. Je andere zus, de stille-water-met-de-diepe-gronden is net met haar hockeystick weggefietst.

Het is al middag, maar jij hebt pas net gedoucht en met een handdoek om je lijf geknoopt lig je nu op je bed met je telefoon. Je hebt geen zin om je aan te kleden want je weet niet wat je aan moet trekken. Je ligt op je rug, je benen bungelen over de bedrand terwijl je door je tijdlijn scrolt. Je kijkt of M. nog iets heeft gepost. Niks.

Een appje van mammie popt op. ‘Gezien?’ Erbij zit een filmpje met Mark. Mark die aan een journalist uitlegt dat Amalia op vrouwen mag vallen. Zelfs met een vrouw mag trouwen. ‘Dan hebben we dus twee koninginnen.’ De eventuele kinderen, tja, dat is nog wel een lastig dingetje, staatsrechtelijk gezien. Maar, zegt Mark optimistisch, ‘laten we die brug overgaan als we ervoor staan’. Amalia – dat ben jij.

Je springt op. Je handdoek raakt los en valt op de grond. Je kijkt naar je borsten, naar je buik, je benen. Dat lichaam dat je soms haat, maar dat wél jouw lichaam is en van niemand anders. Dat lichaam dat nog nooit is aangeraakt door iemand anders dan jijzelf. Niet door een man, niet door een vrouw. Niet door M.

En nu is er in de Kamer gespeculeerd. Over jou. Over met wie jij seks zou willen hebben. Op wie jij verliefd zou willen worden. Hoe awkward. Wildvreemde mensen die zich afvragen of je misschien lesbisch bent. Of jij, de aanstaande koningin van Nederland, mag trouwen met een andere vrouw. Twintig jaar geleden had je nog afstand van de troon moeten doen, maar nu mag het, heeft Mark gezegd.

Je wordt razend. Je wil gillen, de gordijnen van de rails scheuren, het Louis-Treize-kabinet in elkaar trappen en uit het raam gooien. Je zou jezelf uit het raam willen gooien. Dit lichaam, nog nooit aangeraakt, maar waarover door ziekelijk nieuwsgierige mensen wordt gespeculeerd, waarnaar het verlangt; een hij, een zij, een hen.

Maar je gooit jezelf niet uit het raam, je trekt niet de gordijnen van de rails, je trapt het meubilair niet in elkaar. Je trekt je sweatpants aan en een oud T-shirt van pappie en je föhnt je haar.

En je pakt je telefoon. Je belt oma. Opeens verlang je heel erg naar haar. Amma zal je begrijpen.

* Dit is een fictief verhaal.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden