null Beeld

Willy (56) werd niet uitgenodigd voor de bruiloft van haar dochter

De band tussen Willy (56) en haar dochter was de afgelopen maanden niet goed, maar ze had nooit verwacht dat ze geen uitnodiging voor haar huwelijk zou krijgen...

“Nog in pyjama staar ik wat wezenloos voor me uit terwijl ik wacht tot mijn kop koffie klaar is. Ik denk aan mijn dochter Chantal. Wat zou ze nu aan het doen zijn: bruidsjurken passen misschien? Ik slik een brok in mijn keel weg, wat had ik daar graag bij willen zijn als moeder... Met mijn koffie ga ik op de bank zitten. Ik zet de tv aan, maar ik merk dat ik er totaal niet bij ben met mijn gedachten. Ik kan alleen maar denken aan mijn mooie dochter, en hoe het toch zo heeft kunnen lopen tussen ons. Hoe kan ik haar zomaar hebben laten gaan? Waarom nam ik al weken de telefoon niet op als ze belde?"

De sterke vrouw die ik ooit was

"Terwijl ik een douche neem, denk ik aan de aanleiding van het verbreken van ons contact, nu zo’n twee maanden geleden. Hoe ik ook peins en graaf, ik weet niet meer wat er precies tussen ons is voorgevallen. Ik vermoed dat mijn man – niet de vader van Chantal – iets heeft gezegd in de trant van: laat die maar even in haar sop gaarkoken. En ik, gewend als ik ben om naar hem te luisteren, ging erin mee. Alweer. Wat is er toch overgebleven van die sterke vrouw die ik ooit was? Voordat ik mijn huidige man leerde kennen, was ik iemand die wist wat ze wilde. Een pittig type met een eigen mening. Maar daar is momenteel weinig meer van over. Mark kwam in mijn leven toen Chantal negen was, hij heeft het nooit goed kunnen vinden met mijn dochter. Hij speelde de rol van autoritaire vader en ik heb mij veel te veel door hem heb laten meeslepen. Als hij haar weer eens een donderpreek gaf, ging ik daarin mee. Een groot deel van de opvoeding liet ik aan hem over, ik dacht dat hij het beter wist dan ik. Wat ik zelf dacht en voelde, deed er niet toe. Hij hield niet alleen Chantal, maar ook mij onder de duim. Met als resultaat dat ik van mijn dochter vervreemde en nu zelfs niet ben uitgenodigd voor de haar bruiloft. Ik voel een steek van verdriet vanbinnen."

Actie

"Ik loop de slaapkamer in om mij aan te kleden. Het liefst zou ik weer terug in bed kruipen, met de dekens over mijn hoofd zodat ik dat enorme schuldgevoel niet hoef te voelen. Maar ik weet ook dat dat geen oplossing is. Ik zal actie moeten ondernemen, wil ik mijn dochter weer voor me winnen. Ineens voel ik een kracht in me opkomen: ik ga gewoon toch naar haar bruiloft toe. Samen met mijn goede vriendin, die wél een uitnodiging kreeg. Ik wil mijn dochter zien op haar grote dag. Haar laten merken dat ze belangrijk voor me is. En ik denk dat ze het stiekem heel fijn zal vinden als ik toch mijn gezicht laat zien. Misschien heeft Chantal mijn vriendin juist daarom wel een uitnodiging gestuurd, omdat ze hoopt dat ik het nieuws via haar zou horen."

Trots

"De dag verloopt moeizaam. Ik doe mijn dagelijkse dingen, ruim wat op en doe een boodschap, maar die steen blijft maar op mijn maag liggen. Allerlei scenario’s gaan door mijn hoofd: wat als zus, wat als zo? Als Mark die avond thuiskomt, recht ik mijn schouders. Ik vertel hem dat ik toch van plan ben naar de bruiloft van Chantal te gaan. Hij reageert nauwelijks. Ik spreek ook mijn twijfels naar hem uit: zou ik wel welkom zijn als ik ineens kom opdagen op het gemeentehuis? ‘Dat zal toch wel’, zegt Mark ontwijkend. ‘Je bent toch haar moeder.’ We praten er verder niet meer over, maar ik voel me zowaar een beetje trots op mezelf. Eindelijk ben ik eens voor mezelf opgekomen. En het maakt me niet eens uit wat hij ervan vindt dat ik mijn eigen plan trek."

Zenuwen

"We eten samen een stokbroodje met gehakt voor de tv, praten niet met elkaar. Ik denk aan hoe ik het aan zal pakken op de dag van de bruiloft. Ik besluit om alleen naar het gemeentehuis te gaan, niet naar het feest. Ik zal gewoon tussen de mensen gaan staan, en laat haar naar me toekomen, als ze dat wil. Zal ik nieuwe kleren kopen, of dat ene jurkje aantrekken dat nog in de kast hangt? Die avond kom ik lastig in slaap door de zenuwen. Ik hoop zo dat Chantal me nog wil kennen. Dat we weer een band samen kunnen opbouwen, zoals we die vroeger zo sterk hadden, toen ik nog alleenstaande moeder was. Ik ken haar aanstaande man ook, een fantastische vent, ze heeft het met hem getroffen. Ik zou zo graag deel uitmaken van hun leven. Een oma willen zijn voor mijn kleinkinderen, als die er gaan komen. Want ik weet nu zeker dat ik er alles aan ga doen om mijn dochter weer terug in mijn leven te krijgen.”

Benieuwd of Willy naar de bruiloft gegaan is? Klik hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden