null Beeld

Wilma (38) beviel van een stilgeboren kindje

Wilma (38) was 29 weken zwanger toen ze haar kindje plotseling niet meer voelde. Het was niet goed. Helemaal niet goed. 

“Ik heb vannacht niet geslapen. Ik heb vooral naar Tess gekeken, net als iedere kersverse moeder zou doen. Ze ligt naast me, in een doorzichtig ziekenhuisbedje, speciaal voor pasgeborenen. Ik ben zo trots op haar; mijn kleine, veel te vroeg overleden meisje. Zij heeft van mij een moeder gemaakt. Terwijl ik haar piepkleine gezichtje opnieuw goed bekijk, gaan mijn gedachten terug naar vorige week, toen mijn man Harold en ik een familieweekend hadden op Texel. De kinderen van mijn zwager en schoonzus liepen er rond, en ik dacht er telkens aan dat wij binnenkort ook zo’n kleintje zouden hebben. Ik voelde ons kind in mijn buik en was zo blij dat het ons eindelijk was gelukt. 6 jaar waren we bezig geweest met proberen, tot het uiteindelijk raak was via ivf. Al 29 weken droeg ik haar bij me. Maar toen ik op zondagochtend wakker werd, voelde ik geen leven meer. Dat was raar, want de afgelopen weken werd ik elke morgen gewekt door mijn baby. Diezelfde dag nog zagen we tijdens een echo in het ziekenhuis dat het hartje niet meer klopte. Geschreeuwd heb ik, gehuild en gevloekt."

Tranen onder de douche

"Er wordt op onze deur geklopt, ze komen Tess ophalen voor de obductie. Pas vanmorgen hebben Harold en ik besloten dat we toch graag willen laten onderzoeken wat de doodsoorzaak kan zijn. Want we hebben geen idee hoe het kan dat ze zomaar is overleden. De zwangerschap verliep prima, alle eerdere echo's waren goed, ze groeide volgens het boekje. Als Tess weg is, komen ze mij opnieuw controleren. Ik heb nogal wat bloed verloren tijdens de bevalling en moest vannacht halsoverkop naar de OK. Ik voel me ontzettend slap, maar ik mag douchen. Onder de douche laat ik mijn tranen de vrije loop. Steeds weer denk ik aan het moment dat ik haar voor het eerst zag. Ik had verwacht dat ik na haar geboorte het hele ziekenhuis bij elkaar zou schreeuwen van woede en verdriet, maar het tegendeel was waar. Er kwam juist een enorme rust over ons toen we haar zagen. Dit was ze, onze dochter. Ze was helemaal af, met alles erop en eraan. Alleen woog ze slechts 1250 gram. Een onvolgroeid, maar perfect mensje."

Tekst gaat verder onder video.

VIDEO: Spiritueel vlogger Manon vertelt over de kracht van je eigen woorden.

Het allermooiste meisje

"Als Tess weer bij ons is, mogen we haar mee naar huis nemen. Gelukkig maar. Totdat ze wordt begraven, over een paar dagen, wil ik haar zo dicht mogelijk bij me houden. De uitvaartondernemer heeft geregeld dat er een speciale koeling bij ons thuis is, op haar eigen kamertje. Als we thuiskomen, zijn onze ouders er al. We vallen elkaar in de armen. Ze willen Tess graag zien, hun kleindochter. We zijn het erover eens dat ze het allermooiste meisje van de wereld is. We brengen Tess naar haar kamertje, het was al bijna af, net als zij. Ik moet even gaan liggen, kan nog niet lang op mijn benen staan. Van vermoeidheid val ik bijna in slaap, maar dan staat de fotograaf van Make a Memory op de stoep. Deze stichting fotografeert ernstig zieke en overleden kinderen, zodat je een tastbare herinnering hebt. De fotograaf maakt foto’s van Tess en van ons 3en. Onze grote handen met haar piepkleine handje erin. Ik houd het maar even vol en moet dan weer gaan liggen."

Een mandje

"Het huis is vol. De kraamhulp is er en ook vrienden komen langzaam binnendruppelen, met broodjes en soep. Dan komt ook de uitvaartondernemer. Ze heeft het mandje bij zich dat we speciaal voor de begrafenis hebben uitgezocht. Tess ligt nu nog in het doorzichtige bakje van het ziekenhuis, maar we willen haar graag in het zachte, badstoffen mandje leggen. Ik kan het zelf, gelukkig. Nu gaat ze naar haar laatste plekje, besef ik als ik haar voorzichtig oppak en in het mandje leg. Het voelt opnieuw als een afscheid."

Kleine koningin

"Met de uitvaartondernemer spreken we nog wat praktische zaken door. We weten nog niet precies wanneer we Tess willen begraven, maar we krijgen de tijd. We luisteren naar liedjes die we graag willen draaien op de begrafenis. Claudia de Breij, Paul de Leeuw, Frédérique Spigt. Kleine, tere, Nederlandstalige liedjes. Omdat we vinden dat die passen bij ons kleine, tere meisje. Hou je maar goed vast, kleine koningin, ik draag je, want het leven begint. Als ik de tekst van Frédérique Spigt hoor, leg ik mijn hoofd op Harolds schouder. Wat ben ik blij dat we dit enorme verdriet samen dragen. Als ’s avonds laat iedereen weg is, neem ik een slaappil. Ik moet goed slapen, zegt iedereen. Ze hebben gelijk. Maar hoe lang zal ik medicijnen nodig hebben om ’s nachts in slaap te komen? Want hoe ik nu verder moet, ik heb geen idee.”

Benieuwd hoe het nu met Wilma gaat? Klik hier.

LEES OOK:

De mooiste artikelen van Libelle ontvangen in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Interview: Krista Izelaar (2015). Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden