Wonen en werken in Engeland

Marianne in Engeland

Ik woon nu al weer bijna 4 jaar in Engeland. Denk ik in het Engels? Droom ik in het Engels? Zodra je er bij stilstaat, is het verdwenen – en zo kom ik er dus nooit achter. Ik vermoed wel dat ik inmiddels een beetje stilsta in het me eigen maken van de taal. Waar in het begin ik nog veel nieuwe woorden en frases tegenkwam, vallen die me nu niet meer zo op, en ik vraag me af of ik nu meer verschillende woorden gebruik dan vier jaar geleden. Zo gebruikte ik zojuist het woord "astute" (schrander), en dat verraste me!

Misschien ben ik dan nu gewend aan de taal, maar de cultuur blijft me verrassen. En het is die binding, die kennis van de cultuur, die je nodig hebt om je ergens op je plaats te voelen. Niet alleen de cultuur van heden ten dage, maar ook de oude tv programma’s, do oude schandalen, de oude politieke figuren (die vaak samengaan met de oude schandalen!). Het hele gedoe rondom Jade Goody, zou ik dat begrijpen zonder de ophef rondom Big Brother meegemaakt te hebben? Kan ik me ooit echt indenken hoe gehaat Thatcher is, en dan vooral in het noorden?

Over culturele verrassingen en verbazingwekkend prachtig erfgoed (waarin ik werk, en vreselijk bof), wil ik wat bloggen, in de verwachting dat het mensen interesseert, en laat zien wat een fantastisch land Engeland is. En ja, de zon schijnt hier vandaag volop!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden