null Beeld Pexels
Beeld Pexels

Yvonne (37) ging van maat 54 naar maat 38: “Ik ben dezelfde, maar ook compleet anders”

Járenlang was Yvonne van Wijngaarden (37) veel te zwaar. Totdat ze besloot drastisch het roer om te gooien. Dankzij een maagverkleining viel ze 53 kilo af. “Nog tien kilo te gaan, dan ben ik de helft van mijn gewicht kwijt.”

“Opeens was het klaar. Gewoon klaar. Tot hier en niet verder. Een vriendin had me wat foto’s geappt van ons dagje uit met de kinderen. Plotseling zag ik hoe dik ik was. Hoe ontzettend dik. Hoe had ik het zover kunnen laten komen? Ik was zó ongezond, ik had diabetes en een hoge bloeddruk. Als ik met de kinderen naar een speeltuin ging, zat ik op een bankje te puffen, terwijl mijn kinderen om me heen renden. Als we een dagje in een pretpark waren, paste ik niet in de achtbaan. Ik was moe, altijd maar moe. Door mijn gewicht had ik slijtage in mijn heupen en onderrug, waardoor ik steeds beperkter raakte in mijn doen en laten. En ook in hoe ik wás. Nu ik terugkijk, zie ik pas hoe onzeker ik was. Ik was altijd bang dat mensen me uitlachten. Als ik boodschappen deed en chips voor de kinderen in mijn karretje legde, schaamde ik me gewoon. ‘Ze zullen wel denken dat ik het zelf opeet’, dacht ik dan. Ik heb allerlei diëten gedaan, maar kwam altijd weer aan. Dit moest stoppen. Ik wilde voorgoed van mijn overgewicht af. Ik koos voor een gastric sleeve, een maagverkleining. Op mijn zwaarst was ik 132 kilo, nu weeg ik 79. Van maat 54 ging ik naar 38.

Erfelijk belast

Weight Watchers, shakes, crashdiëten, ik heb van alles geprobeerd. Altijd viel ik een kilo of twintig af, maar altijd kwam ik weer aan. Het lukte me niet om mijn leefstijl blijvend aan te passen. At ik dan heel veel? Nee, dat ook weer niet. Maar elk pondje gaat natuurlijk toch door het mondje. Daarnaast heb ik aanleg om aan te komen. Mijn moeder is zwaar en ik zie het bij mijn dochter ook. Dat vind ik zó pijnlijk. Ik wil voor haar niet wat mij overkwam, veel te dik worden. Ik let op wat ze eet, maar wil haar ook niet meegeven dat ze continu op haar gewicht moet letten. Dat is eerlijk gezegd best een lastige balans.

Opnieuw leren eten

In september kreeg ik die gastric sleeve. Daarbij wordt een deel van je maag afgesloten, waardoor je alleen maar kleine beetjes kunt eten. ‘Lekker makkelijk’, niemand die het zei, maar mensen zullen het vast hebben gedacht. Het was allesbehalve gemakkelijk en de moeilijkste keuze die ik ooit heb gemaakt. Mijn hele leven, mijn leefstijl, mijn hele ik zou erdoor veranderen. Toegeven dat ik zoiets ingrijpends nodig had, dat het mij zelf niet lukte om af te vallen, voelde als falen. Ik moest een gigantische drempel over. Het is geen zware operatie, maar het herstel viel me vies tegen. Ik had veel pijn in mijn buik, alsof er een trein over me heen was gereden. Ik heb twee keer een keizersnede gehad, maar dit vond ik erger. Ook moest ik drie weken lang vloeibaar eten. Alles wat ik kookte, moest worden gepureerd. Echt vies. Daarna moest ik opnieuw leren eten; kleine beetjes, veel vezels en eten en drinken goed spreiden, anders zit m’n maag te vol.

Andere kledingstijl

Inmiddels ben ik driekwart jaar verder en eraan gewend dat mijn maag veel kleiner is. Ik eet wat ik lekker vind, maar veel minder. ’s Morgens een boterham en bij de lunch ook, dan zit ik vol. Tussendoor eet ik fruit of een cracker. Als ik me rot voel en de drang voel om emoties weg te eten, dwing ik mezelf om iets te eten dat vult. Een schaaltje yoghurt met een appel vind ik inmiddels oprecht lekker. Daarna mag ik dan best nog wel een blokje chocola, maar vaak hoef ik dat niet eens meer. Ik heb dat geleerd van de diëtiste die me begeleidt, dat is ook echt nodig. Alles is anders, wat ik eet, maar ook hoe ik eruit zie. Vroeger droeg ik spijkerbroeken met een T-shirt erop, nu jurkjes met een panty. Ik draag zelfs shirtjes ín een rokje, wie had dat ooit gedacht! Ik shop in winkels waar ik nooit kwam, dat is zó leuk. Vaak ben ik verbaasd over de maat die ik pas. Nu zit ik op 38, niet te geloven gewoon.

Het artikel gaat verder onder de foto's.

null Beeld Privebeeld
Beeld Privebeeld

Libido is terug

Het afvallen gaat na de operatie nog ongeveer een jaar door. Ik hoop dat ik nog een kilo of tien kwijtraak. Dan ben ik de helft van mijn gewicht kwijt, ik kan het gewoon niet geloven. Niet dat mijn geluk daarvan afhangt, ik voel me namelijk al heel goed. Het meest blij ben ik misschien wel met mijn zelfvertrouwen dat terug is. Nooit meer het gevoel dat mensen denken ‘wat is ze dik!’, dat is echt een bevrijding. Mijn man is er ook blij mee. Hij heeft me altijd mooi gevonden, ook tijdens onze trouwdag toen ik een trouwjurk in maat 52 droeg. Ik voelde mezelf toen ook niet lelijker dan nu, maar dit is gewoon veel fijner. Wij samen zagen er toch uit als de dikke en de dunne, geen leuk plaatje. Mijn libido was door mijn overgewicht heel laag, dat is nu ook anders. Daar is mijn man ook blij mee, haha. Ik denk dat het voor hem vooral aantrekkelijk is dat ik zo lekker in mijn vel zit. Dat vel zit overigens wel een stuk losser, dat is jammer. Met sporten probeer ik dat strakker te krijgen.

Voorbeeld voor mijn dochters

Dat ik kan aantrekken wat ik wil is leuk, maar het is maar uiterlijk. Ik ben ontzettend blij dat mijn diabetes en hoge bloeddruk weg zijn. Ik kan weer stoeien met mijn dochters, achter ze aan rennen om tikkertje te doen, zonder dat ik het na een paar meter hijgend moet opgeven. Ik ben dezelfde, maar ook compleet anders. Ik denk - nee, ik weet - dat ik nu een beter voorbeeld ben voor mijn dochters. Ik heb laten zien dat je kunt bereiken wat je wilt. Ik verstop mezelf niet meer in te grote kleren of door maar thuis te blijven, ik laat mezelf zien. Een heerlijk gevoel.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden