null Beeld

Yvonne (48) onderging een borstamputatie

Nadat haar oudere zus Marieke borstkanker kreeg, werd ook Yvonne na een mammografie in 'het gevreesde kamertje' geroepen. Haar borst moest geamputeerd worden. 

Elselien van Dieren

In Libelle's rubriek De dag nadat vertelt Yvonne over de dag na haar borstamputatie.

“Het is nog donker buiten als ik uit het ziekenhuisbed stap. Oei, te snel. Ik voel me toch wat duizelig door de narcose van gisteren. Op mijn horloge zie ik dat het nog maar kwart voor vijf is. Het zal nog wel even duren voor ik kan ontbijten. De andere patiënten op mijn kamer slapen nog. Ik ga weer liggen en trek voorzichtig mijn nachthemd naar beneden. Op de plek waar gisteren nog mijn rechterborst zat, prijkt nu een pleister van wel vijftien centimeter. Zachtjes voel ik aan de wond. Het is onwennig, maar tegelijkertijd ben ik opgelucht. De kankercellen zijn verwijderd."

Hoopgevend

"Langzaam dommel ik weg en het is alweer een paar uur later als de verpleegkundige me wakker maakt. Tijdens het ontbijt maak ik een praatje met de vrouw die naast me ligt. Ook haar borst is gisteren geamputeerd. ‘Ik ben blij dat mijn bed naast het jouwe staat’, zegt ze. ‘Je hebt me op een andere manier naar deze operatie laten kijken.’ Ik glimlach. Voor mij is deze borstamputatie hoopgevend. Er is iets te redden. Dat is bij mijn zus Marieke, die verstandelijk beperkt is en het niveau heeft van een vierjarige, wel anders. Vijf jaar geleden werd er een knobbel in haar borst ontdekt. Operaties en bestralingen haalden niets uit. Marieke is 54 jaar en opgegeven, al weet ze dat zelf niet omdat we haar willen beschermen. Ze wordt bij mijn ouders thuis verzorgd en het is een kwestie van maanden of misschien weken voor ze zal overlijden."

Pleister

"Als ik me heb gewassen en ben aangekleed, komt mijn man Leo binnen. Samen lopen we naar een klein kamertje in het ziekenhuis, waar mijn borstprothese wordt aangemeten. Omdat ik bestraald ben, zit een reconstructie er voorlopig niet in. Het is volgens de arts belangrijk dat Leo en ik samen naar de amputatie kijken om aan het idee te wennen. Ik trek mijn shirt uit en ga voor de spiegel staan, iets wat ik thuis al oefende met een hand voor mijn rechterborst. Leo komt achter me staan en kijkt naar de pleister. "Vind je het schokkend’, vraag ik hem. ‘Helemaal niet’, zegt hij, terwijl hij me nog iets steviger vastpakt. Ik voel dat hij het meent."

Slecht nieuws

Met een prothese verlaten we aan het eind van de ochtend het ziekenhuis. Onderweg naar huis denk ik aan Marieke. Zonder haar had mijn leven er nu misschien heel anders uitgezien. Omdat ze nog geen vijftig was toen de borstkanker bij haar ontdekt werd en ook mijn moeder en tante het hadden, is er extra goed op me gelet. Vorig jaar werd ik na een mammografie naar het gevreesde kamertje geroepen. Dezelfde arts die me alles had uitgelegd over de ziekte van mijn zus, had nu slecht nieuws voor mij. Er waren vlekjes gezien, een voorstadium van borstkanker. Een operatie en bestralingen volgden, maar een paar maanden geleden bleek de kanker terug. Een amputatie was de enige optie."

Niet klagen

"Thuis zitten mijn broers op me te wachten. Ik ben blij ze te zien. Aan de keukentafel vertel ik hun hoe de operatie verliep. Dat ik me opvallend kalm voelde, zelfs uitkeek naar het moment dat de kanker uit mijn lijf gehaald zou worden. Dat ik mijn borst kwijt ben is jammer, maar ik vind dat ik niet mag klagen. Met kleren aan zie je er niets van. Mijn broers gaan er na een kop koffie vandoor, Leo en ik eten een broodje. Als ik halverwege de middag mijn kinderen heb gebeld en de rest van de familie is geappt, pakt Leo de boodschappentas. ‘Ik ga even naar de supermarkt’, zegt hij terwijl hij een kus op mijn voorhoofd plant. Hij is verbaasd dat ik mijn jas pak. ‘Maar je komt net uit het ziekenhuis’, sputtert hij tegen."

Vrouwelijkheid

"Toch zitten we even later samen in de auto. Leo heeft zijn ogen op de weg gericht, ik kijk naar hem. In mijn hoofd hoor ik de woorden die een vriendin laatst zei. ‘Er volgen veel scheidingen na een borstamputatie.’ Ik vraag me af of die gebroken relaties komen door een veranderd lijf of door een veranderd zelfbeeld. Natuurlijk, je borsten dragen bij aan je gevoel van vrouwelijkheid. Maar dat gevoel kun je ook uit andere dingen halen. Ik heb voor de operatie een paar mooie lingeriesetjes gekocht. Als ik die onder mijn kleding draag, voel ik me op en top vrouw. En als ik dat zo ervaar, dan voelt Leo dat toch ook?"

Op de toekomst

"’s Avonds na het eten ploffen we op de bank met een glas wijn. We proosten. Op de operatie die goed verlopen is. Op de camperreis die we nu écht zullen maken. Op de toekomst. We lachen, knuffelen. Als ik in bed lig, neem ik me voor om morgen bij Marieke langs te gaan. Ik heb geluk gehad, besef ik weer. Er is me met deze borstamputatie niets afgenomen, er is me iets gegeven: het leven."

Benieuwd hoe het nu met Yvonne gaat? Je leest het hier.

Interview: Elselien van Dieren (2016). Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden