null Beeld

Column

Ze vertaalde de mysterieuze, raspende taal die ze spraken in plat Amsterdams

Harriet Duurvoort (51) is freelance journalist en columnist voor onder andere de Volkskrant. Ze woont in Rotterdam met haar zoon (10) die autisme en een verstandelijke beperking heeft.

“Mijn dochters voelen zich Marokkaans”, zei een kennis laatst. Ze zijn trots op waar ze vandaan komen en dat stimuleert hij ook, want dat is belangrijk voor hun gevoel van eigenwaarde, vindt hij. Tegengif voor het negatieve beeld dat de samenleving hen opdringt. Toch is hijzelf hier geboren en zijn vader ook.

Hennahanden

Toen ik voor het eerst bij een Marokkaans vriendinnetje over de vloer kwam, was ik een jaar of zeven. Ik herinner me het als de dag van gisteren omdat we mochten elastieken op zolder, waarbij ik hard met mijn hiel in een punaise sprong. Saïda’s moeder sprak geen Nederlands, maar troostte mij sussend. Ik herinner mij haar hennahanden en dat ze me iets mierzoets gaf wat ik niet lustte, maar braaf opat. Saïda vertaalde de mysterieuze, raspende taal die ze spraken in plat Amsterdams.

Ik vond dat zo verschrikkelijk knap. Saïda wordt vast een uitvinder, zei ik tegen mijn moeder. Zou Saïda zich toen meer Nederlands of Amsterdams dan Marokkaans hebben gevoeld? Ik voelde mij op mijn zevende heel Nederlands én heel Surinaams. Die twee beten elkaar niet, maar ik was mij er al wel van bewust.

Iedereen tegenover ‘de Marokkanen’

Uitvinder werd ze niet, ik geloof dat ze een gemiddelde Nederlands-Marokkaanse vrouw is geworden. Ze heeft misschien al volwassen kinderen en kleinkinderen. Haar kinderen zullen zijn opgegroeid ten tijde van de aanslagen van 11 september, de aanslag op Pim Fortuyn, de opkomst van Wilders. De tijd dat iedereen tegenover ‘de Marokkanen’ leek te komen te staan. Haar kleinkinderen zijn dan nu ongeveer zo oud als ik toen ik in de punaise sprong. Hoe zouden zij zich voelen, Marokkaans of Nederlands?

De behoefte aan loyaliteit naar je eigen gemeenschap begrijp ik goed. Als iedereen zich daartegen afzet, schiet je in de verdediging. Terwijl je je tegelijkertijd, vooral als kind, ontzettend schaamt voor alles wat kennelijk mis is met jouw groep. Maar die loyaliteit kan ook verstikkend zijn. Het is zo moeilijk om je vrij te voelen, om echt te ontdekken wie je zelf bent. Ik hoop dat Saïda’s kleinkinderen zich thuis voelen in het land waar hun oma geboren is. Tegen beter weten in.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden