null Beeld

PREMIUM

“Ze voelde dat ik haar kind niet was”

Redactie

Babywissel

In Libelle schrijft Afra Tol hoe de verpleegkundige in het ziekenhuis haar per ongeluk had verwisseld met een andere baby en haar moeder dat opmerkte. Ik ben in 1952 geboren in het Westeinde Ziekenhuis in Den Haag. Diezelfde dag werden nog vijf kinderen geboren. Net als Afra lag ik niet bij mijn moeder maar werden alle kinderen op een grote kar naar de moeders gewield om gevoed te worden. En hoewel bij de baby die mijn moeder in haar armen kreeg mijn naam op het polsbandje stond, wist mijn moeder direct dat dit haar kind niet was. Ze zag het aan de dunne beentjes. Haar baby had mollige beentjes. Toen ze een andere vrouw hoorde zeggen dat haar baby zulke mollige beentjes had, deed mijn moeder de luier van ‘haar’ kind af. Nu wist ze het zeker! Ik was het enige meisje dat die periode geboren was en dit was onmiskenbaar een jongen! De polsbandjes waren verwisseld. Wat als die andere baby ook een meisje was geweest? Hoe vaak zal dit ongemerkt gebeurd zijn?
Margo van Kuppevelt

null Beeld

Pestgedrag

Tot vijftien jaar geleden ging ik vriendschappelijk met mijn buurvrouw om. Van de ene op de andere dag sprak ze op een nare manier over mij en schold ze me uit. Het ging van kwaad tot erger. Elke dag stond de buurvrouw op straat te roddelen, mensen keken me met de nek aan. Niemand vroeg naar mijn kant van het verhaal. Ik moest in therapie en kreeg medicijnen zodat ik weer met de hond durfde te wandelen. De politie zei niks te kunnen doen, terwijl haat zaaien strafbaar is. Machteloos moet ik het ondergaan. Verhuizen wil ik niet, waarom zou ik anderen mijn leven laten verwoesten? Maar in deze wereld kunnen de mensen met de grootste mond gewoon hun gang gaan. De mensen die het ondergaan, krijgen geen bijstand. Laten wij slachtoffers opstaan en zorgen dat we meer rechten krijgen!
Anoniem

null Beeld

Duizendpoot

Lieve mam, al een aantal keer stond ik op het punt dit stukje te schrijven, maar elke keer bleek het toch nog niet het moment. ‘Stoppen’ met werken ging je nog niet. En waarom zou je ook? Na jarenlang thuis te zijn gebleven voor ons, heb je het gevoel net weer op dreef te zijn. Op je zestigste rondde je zelfs nog een hbo-opleiding af. Maar met je zeventigste verjaardag in zicht moet je wel stoppen. Met pijn in je hart neem je afscheid van je cliënten. Maar energie heb je nog steeds voor meer dan tien! Naast werken ben je ook altijd druk met sporten, oppassen op je kleinkinderen, naaiklussen, mantelzorg en vrijwillig helpen bij oud-cliënten. Dus stilzitten ga je zeker nog niet, behalve dan dat ene momentje in de week dat je de Libelle leest.
Morien Palma

null Beeld

50+ single vrouwen

Tijdens het doorbladeren van oude Libelles kwam ik een brief tegen met de titel ‘Ben ik de enige?’ De schrijfster vraagt waar single vrouwen zoals zij uithangen. Ik zou haar willen attenderen op een heel leuke 50+ app en die heet KLUP. Hierop staan allerlei activiteiten waar je aan mee kunt doen. Ikzelf ben er superenthousiast over. Ik hoop dat ik iemand blij heb gemaakt!
Anita

Prachtig mens

Mevrouw mijn moeder. Dat boek van Yvonne Keuls is een prachtige ode aan haar moeder. Ik las het boek toen ik vijftien was en vond het toen al zo mooi. Mijn moeder van 83 is ook van Indische afkomst, kwam ook in Den Haag aan tijdens de oorlog in Indonesië en is ook een echte dame. Ze heeft een lage eigenwaarde, is onzeker, maakte veel mee in haar leven. Ze had geen fijne jeugd en moest verder na de zelfdoding van haar man. Maar wat is ze een prachtig mens, een mooie vrouw en wat is ze sterk. Alle trekjes van de moeder uit het boek zie ik ook bij mijn moeder. Mijn moeder stond me bij toen ik hoorde dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen. Ze stond naast me toen ik 26 jaar later toch moeder werd via een anonieme eiceldonatie. Mijn prachtige, vrolijke lieve mama die altijd aan anderen denkt. Ik hou van haar!
Liefs, je dochter Saskia

null Beeld

Ik ben aseksueel

Ik ben een vrouw van vijftig en zie er vlot en goed uit. Aan aandacht van mannen nooit gebrek. Tot wat jaren terug was ik nog seksueel actief. Althans, ik speelde het ‘spel’ goed mee. Iedere keer was ik blij als het voorbij was. De laatste jaren ben ik er mee gestopt, ik wil niet meer tegen mijn gevoel in gaan. Maar ja, ik wil wel graag een relatie en hou enorm van knuffelen. Sinds enkele maanden weet ik dat ik aseksueel ben en kom ik langzaam (met schaamte) ‘uit de kast’. Eén op de honderd mensen schijnt dit te hebben en het gaat om zowel vrouwen als mannen. Aseksualiteit is een geaardheid, je kunt er dus helemaal niets aan doen.
Anoniem

null Beeld

Mijn eigen bibliotheek

Tranen in mijn ogen kreeg ik van de column van Marleen Koolmees in Libelle 15. Net als Marleen heb ik alles uit de bibliotheek gelezen. Nu ik 67 ben, zijn boeken nog steeds mijn grote liefde. Het Boekenweek-thema ‘Eerste liefde’ zette mij ook aan het denken, maar mijn eerste liefdes waren niet zo bijzonder of het herinneren waard. Tot ik Marleens column las: natuurlijk! Boeken zijn ook mijn eerste liefde. Helaas kon ik niet aan de opleiding tot bibliothecaresse beginnen omdat ik destijds twee jaar te jong was en mijn vooropleiding te laag. Maar in de loop van mijn leven heb ik met hartstocht verzameld en mijn eigen bibliotheek van ruim vijfduizend boeken opgebouwd. Zo is het toch nog goed gekomen. Ik vind het geweldig dat deze column mijn ogen (en hart) opende.
Anuschka Fux

null Beeld

Rouwen is hard werken

In Libelle 15 las ik de column van Anne-Wil. Ze schrijft over Anja die zich flink houdt na de dood van Jaap, maar heel veel verdriet heeft en zo snel mogelijk weg wil uit ‘het huis met al die herinneringen’. Wat een gemiste kans! Het is juist zo nodig om te rouwen, de pijn van het verlies te voelen, de herinneringen naar boven te laten komen. Rouwen is heel hard werken en ervoor vluchten maakt dat het verdriet later als een boemerang terugkomt. Ga het aan, huil, schreeuw, voel alle pijn, durf dat! Doe het alleen of met hulp van anderen. Kies je eigen weg in de rouw, maar ga je verdriet niet uit de weg. Hoe rauw de rouw ook is, voel hem wel. Dit moest ik even kwijt. En ja, ik kan het weten, als weduwe. Mijn man is door geweld om het leven gekomen…
Loes Soepnel-van Liere

null Beeld

Toch dankbaar

Daar zit ik dan, boven op een zolderkamer. Ik heb wéér corona. Ik heb het al eerder gehad terwijl ik ben ingeënt en geboosterd. Morgen ben ik jarig en ik voel me best zielig. De derde verjaardag die niet gevierd gaat worden. Ik doe geen boodschappen, bak geen appeltaart en ben niet aan het rennen en vliegen om alles netjes te hebben. Nee, ik zit rustig in mijn bed met een stapeltje Libelles van mijn lieve collega Ria. Stiekem zit ik toch gewoon een beetje te genieten nu. Ik ben dankbaar voor wat ik wél allemaal heb!
Anja

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden