Moeder Dochter Beeld Libelle
Moeder DochterBeeld Libelle

PREMIUMAls twee druppels water

Zo moeder, zo dochter: “Mensen vragen regelmatig of we zussen zijn”

Dat deze vijf dochters een kind van hun moeder zijn, hoeft niemand uit te leggen. Ze lijken zo erg op elkaar, dat mensen geregeld vragen of ze zussen zijn. “Door mijn dochter zie ik hoe onterecht mijn onzekerheid over mijn uiterlijk in die tijd was.”

Merel BronsLibelle
Mieke en Simone Beeld Petronellanitta
Mieke en SimoneBeeld Petronellanitta

Mieke Molenaar (75) en haar dochter Simone van Vliet (50) lijken van buiten sprekend op elkaar, maar hun karakters zijn totaal verschillend. Simone: “Ik ben nuchterder dan zij.”

Mieke: “Op het vliegveld in Amerika vroeg een douanebeambte: ‘Did you make her on your own?’ Met andere woorden: je dochter lijkt zó op je, waar zijn de genen van de vader gebleven? Dat begreep ik natuurlijk wel, ik zie mezelf in haar al vanaf dat ze nog klein was.”

Simone: “Ook onze stemmen klinken hetzelfde. En we hebben ook dezelfde hobby’s: we zingen samen in het kerkkoor en zijn gek op knutselen. Ik ben blij dat mijn moeder daardoor nu de nodige afleiding heeft, want we gaan door een moeilijke tijd. Mijn vader is onlangs plotseling overleden en ineens staat we er alleen voor.”

Mieke: “Simon was mijn steun en toeverlaat. Hij was er altijd voor me, zeker sinds ik 15 jaar geleden door een dwarslaesie in een rolstoel terechtkwam, door een opengebarsten fistel in mijn ruggenwervel. Nu hij is weggevallen, helpt Simone me. Ze doet mijn boodschappen en gaat met me mee naar afspraken in het ziekenhuis en de fysio. Ik ben daar ongelooflijk blij mee. Simone zegt vaak dat ze trots is op hoe ik ondanks mijn handicap in het leven sta, maar hetzelfde geldt voor haar. Ze heeft haar gezin, een drukke baan als purser en dan heeft ze ook nog de zorg over mij.”

Simone: “Mijn moeder zegt soms tegen me: ‘Wat ben ik nou toch nog voor je?’ Het doet haar pijn dat ze sinds de dwarslaesie niet de moeder voor me is die ze zou willen zijn. Ze zou willen dat ze me meer kon helpen, met praktische dingen als het vouwen van de was. Voor mij doet dat er absoluut niet toe. Ik ben zo blij met haar. Zij heeft mij tenslotte gemaakt tot de persoon die ik nu ben en waar ik nu sta. Daar ben ik haar dankbaar voor. Mijn moeder reageert vaak vanuit haar gevoel, ik ben wat nuchterder. Daarin lijk ik op mijn vader, hij was net zo.”

Mieke: “Dat vind ik prettig, want Simone zorgt er daardoor voor dat ik niet in paniek raak. ‘Het komt wel goed mam’, zegt ze dan. Zo fijn dat ze maar een straat verderop woont, daardoor is ze altijd dichtbij.”

Simone: “Gelukkig is haar gezondheid nog goed. Mijn moeder gebruikt geen medicijnen en heeft een geheugen als een olifant. We gaan er regelmatig samen op uit en zijn ook al een paar keer samen op bezoek geweest bij een vriendin van haar in de Verenigde Staten. Ja, ze zit in een rolstoel, maar ze kan ook nog veel wél. Tot een paar jaar geleden werd me zelfs nog regelmatig gevraagd of we zussen waren. Kun je nagaan. Ik hoop dat we nog jaren van elkaar kunnen genieten.”

Anette en Georgine Beeld Kean Brussee
Anette en GeorgineBeeld Kean Brussee

Annette van der Goes (52) en haar dochter Georgine Bijen (22) lijken qua uiterlijk én innerlijk op elkaar. Annette: “Dat slordige heeft ze van mij.”

Georgine: “Als ik naar mijn moeder kijk - vooral op foto’s - zie ik wel dat we veel gemeen hebben. Onze mond, neus en oogopslag zijn hetzelfde.”

Annette: “Er is wel een verschil: ik heb blauwe ogen, Georgine groene. Maar toch wordt ze regelmatig aangesproken door wildvreemden die vragen of ze toevallig mijn dochter is.”

Georgine: “Tijdens mijn bijbaantje bij de plaatselijke supermarkt, maar ook op de markt als ik er boodschappen doe. Een keer deed ik de boodschappen voor mijn moeder en wist die verkoopster bij de notenkraam al wat ik wilde kopen voordat ik het überhaupt kon zeggen. Op de middelbare school vroeg een vriendin me of dat mijn zus was op een foto. Maar laatst in de sportschool was het helemaal bizar. Toen liep ik iemand voorbij die zei: ‘Hoi Annette!’”

Annette: “Hoe ouder Georgine wordt, hoe meer ze op me gaat lijken. Het verschil tussen ons wordt steeds kleiner nu ze volwassen is. Toen ze jonger was, moest ze er niets van hebben als er iemand tegen haar zei: ‘Wat lijk je op je moeder!’, maar inmiddels vindt ze het wel leuk, geloof ik.”

Georgine: “Ja, zeker. Ik ben er zelfs trots op. Mijn moeder ziet er nog erg jong uit. Ik hoop dat ik er ook zo uitzie als ik 52 ben.”

Annette: “Ook onze interieursmaak is hetzelfde, net als onze kledingstijl. Qua karakter lijkt ze zowel op mij als haar vader. Als ik zie hoe ze to-dolijstjes maakt, denk ik: dat georganiseerde heeft ze van mijn man. Tegelijkertijd heeft ze - en dat komt van mij - last van uitstelgedrag. Als iets morgen kan, hoeft het niet per se vandaag. We zijn ook allebei een beetje slordig. Sinds kort woont Georgine op zichzelf en als ik zie hoe ze haar jas over een stoel aan de eettafel gooit, zie ik mezelf.”

Georgine: “Ja, dat rommelkontige heb ik van mijn moeder. Mijn vader is veel netter en gestructureerder. Maar wat ik ook zeker van mijn moeder heb, is haar gastvrijheid. Zij zal er altijd voor zorgen dat mensen zich op haar gemak voelen als ze langskomen. Het liefst kookt ze lekker uitgebreid. Zo goed koken als zij kan ik niet, daarom brengt ze mij vaak kliekjes die ze dan vacuüm verpakt. Zo lief vind ik dat! Ik bel haar regelmatig met de vraag: ‘Mam, hoe maak je dat eigenlijk?’ Net zoals zij wil ik ook dat het bij mij thuis niemand aan lekker eten en drinken ontbreekt. Al moeten we allebei op het laatste moment nog naar de winkel om iets te halen, haha!”

Annette: “Ik vind het leuk om een jongere uitvoering van mezelf te hebben. Om op een afstand een beetje naar jezelf te kijken. Ik ben trots op wie mijn dochter is en hoe ze in het leven staat.”

Riekie en Renate Beeld Kean Brussee
Riekie en RenateBeeld Kean Brussee

Riekie Zegers (80) en haar dochter Renate Wagemans (58) hebben niet alleen hetzelfde uiterlijk, maar bewandelden ook grotendeels hetzelfde levenspad.

Renate: “Als ik een foto van ons deel op Facebook zeggen collega’s en vrienden regelmatig dat we als twee druppels water op elkaar lijken. Daarom dacht ik: ik moet reageren op de oproep van Libelle, dit gaat over ons. Ik kan me een foto herinneren van toen ik een jaar of 19 was en mijn moeder en ik van opzij werden gefotografeerd. Dat was één gezicht, ook al was mijn haar toen nog donkerblond en dat van mijn moeder bruin. Ons haar is inmiddels lichter geworden; hoe ouder we worden, hoe meer we op elkaar gaan lijken.”

Riekie: “We horen het zo vaak: wat lijken jullie op elkaar! Ik vind dat Renate vanaf haar vijftigste nog meer op me is gaan lijken. Maar wat vooral bijzonder is, is dat er ook in onze levensloop veel parallellen zijn. We zijn allebei jong moeder geworden en kregen twee dochters. Zo veel toevalligheden zorgen er misschien wel voor dat onze band nog sterker is. Ik zou wel kunnen stellen dat we vriendinnen zijn. De band met mijn andere dochter is ook heel goed, maar qua uiterlijk lijken we minder op elkaar.”

Renate: “Ik vond altijd al dat ik een knappe, jonge moeder had en vond het mooi om te zien hoe mijn moeder zich na de scheiding van mijn vader ontwikkelde. Ze schopte het zelfs tot filiaalmanager van een stoffenzaak, terwijl ze daarvoor nog nachtdiensten draaide in een broodfabriek. Ik zag gewoon hoe zij een sterkere persoonlijkheid werd. Dat is iets waar ze trots op mag zijn, ook al heeft ze dat zelf niet zo ervaren. Daarbij heeft ze ook al jaren haar eigen bridgeclubje. Mijn moeder noemt mij haar vriendin, maar zo zie ik dat misschien niet direct: ze blijft toch mijn moeder. Maar we zijn wel close. Ik denk dat we door alles wat we hebben meegemaakt naar elkaar toe zijn gegroeid. Elkaar opzoeken is bij ons nooit een kwestie van moeten. We zijn vaak samen omdat we dat allebei gezellig vinden, maar we hebben ook ons eigen leven daarnaast.”

Riekie: “Renate motiveert me om van alles te blijven ondernemen, ook al ben ik niet piepjong meer. Zij houdt mij jong en stimuleert me om samen lekker te blijven wandelen. We zijn zelfs een keer gaan wadlopen. Mijn vriendinnen vroegen: ‘Zou je dat nou wel doen?’ Maar het was een fantastische ervaring. Als zij horen hoe goed de band tussen mij en mijn dochter is, benijden ze me misschien wel een beetje.”

Renate: “De band met allebei mijn dochters is goed. Met de oudste doe ik veel hetzelfde als mijn moeder met mij doet en deed. Wij wandelen ook samen en zoeken elkaar op op de camping in het buitenland. Ik was óók die jonge moeder, ik treed in mijn moeders voetsporen. Dat vind ik mooi.”

Gacelle en Faye Beeld Petronellanitta
Gacelle en FayeBeeld Petronellanitta

Gacelle Braaf (51) noemt haar dochter Faye (14) de verbeterde versie van zichzelf. Gacelle: “Ze is knapper en grappiger dan ik.”

Faye: “Ik denk dat ik elke dag wel een keer hoor: ‘Wat lijk jij op je moeder, zeg!’ Of: ‘Het lijkt net alsof je moeder zichzelf heeft gekopieerd.’ Terwijl ik dat zelf niet altijd zie.”

Gacelle: “Ik grap altijd dat Faye een verbeterde versie is van mezelf. Ze is knapper en grappiger. En wat ik bijzonder vind is dat zij ook veel meer zelfvertrouwen heeft dan ik op die leeftijd. Voor een meisje van 14 zit ze goed haar vel, ze heeft zelfs een beetje attitude. Ze kan ook beter haar schouders ophalen dan ik. Als ze als kind niet werd uitgenodigd voor een kinderpartijtje, zei ze: ‘Koekhappen? Daar had ik toch al geen zin in.’ Terwijl ik het me juist kon aantrekken als ik me gepasseerd voelde. Ik was op die leeftijd onzeker en vond mezelf lelijk, al zie je dat op foto’s niet. Als ik een foto van mezelf erbij pak, zie je het verschil tussen ons nauwelijks. Dan zie ik ook hoe onterecht mijn onzekerheid in die tijd was. Op latere leeftijd kreeg ik het zelfvertrouwen pas.”

Faye: “Mijn biologische vader is niet meer in beeld, van hem weet ik alleen dat hij lang is en dat ben ik ook. Mijn stiefvader is al bijna mijn hele leven bij me. De band met mijn moeder is top, ik zie haar als één van mijn beste vriendinnen. Als ik naar leeftijdsgenoten kijk, zijn ze vaak lang niet zo open over hun gevoel tegen hun moeder. Ze luistert altijd goed naar me en probeert me te helpen.”

Gacelle: “Ik vind het bijzonder om Faye zo over me te horen praten. Ik weet zelf namelijk niet wat het is om zo’n band met je moeder te hebben, ik had die helemaal niet. Ik deelde vrijwel niets met haar en we maakten vaak ruzie. Ik ben onder de indruk en dankbaar dat Faye wel veel met me deelt. Ik vind haar moeder te mogen zijn een eretitel, vriendinnen heeft ze er wel meer. Ik wil ook niet mijn eigen beslommeringen delen met een kind van 14. Al lukt dat niet altijd, want ze voelt me feilloos aan. Als ik ergens mee zit, is zij de eerste die vraagt wat er aan de hand is.”

Faye: “We hebben ook heus wel eens woorden met elkaar. Als ik bijdehand of kattig doe. Dan zeg ik heus wel sorry, want ik vind het veel te gezellig met haar. Ik droom er dan ook van om nog een keertje samen met haar op reis te gaan. We waren al een keertje naar Texel en dat was zo leuk en ontspannen.”

Gacelle: “Als wij met z’n tweeën zijn is het altijd goed. We hoeven niet eens te praten om het gezellig te hebben, we kunnen ook allebei in onze eigen bubbel zijn. Wij mogen onszelf zijn bij de ander.”

Ellen en Tineke Beeld Petronellanitta
Ellen en TinekeBeeld Petronellanitta

Ellen Zijlstra (55) en haar dochter Tineke de Jager (31) lijken zo veel op elkaar dat zelfs Facebook ze niet van elkaar kan onderscheiden.

Ellen: “Als er op Facebook een foto wordt geplaatst waar Tineke op staat, krijg ik een melding: ‘Er heeft iemand een foto van je gepost.’ Kennelijk weet het algoritme zelfs niet dat wij twee verschillende personen zijn.”

Tineke: “Grappig, want ik heb blauwe ogen en mijn moeder - of mem, zoals ik haar in het Fries noem - bruine en er zijn zeker ook wel andere verschillen. Bijvoorbeeld dat ik krullend haar heb. Het zit ’m voornamelijk in onze oogopslag dat we erg op elkaar lijken. Ik lijk veel meer op mijn moeder dan mijn jongere zus.”

Ellen: “Toen Tineke een baby van een paar uur oud was en mijn vader haar voor het eerst zag, zei hij: ‘Ellen, het is alsof jij weer in die wieg ligt!’ Als baby was Tineke al een mini-versie van mij. Dat is altijd zo gebleven en waar we ook komen, we worden er altijd op aangesproken. Tijdens onze vakantie op Kreta vroegen mensen zelfs of we zussen waren. Dan ben ik apetrots!”

Tineke: “We kijken ook allebei vrij serieus, daardoor komen we bedachtzaam over. Door haar bruine ogen zeggen mensen tegen mama soms: ‘Wat kijk je boos.’ Om te weten dat we ook spontaan zijn, moet je ons iets beter leren kennen.”

Ellen: “We zijn beiden gevoelsmensen, intuïtief. We hebben hetzelfde ‘voorgevoel’. Als we dat tegen elkaar uitspreken, blijkt dat we het allebei zo dachten. Dit was ook zo met de geboorte van mijn kleinzoon - Tineke haar neefje - Jens. We belden elkaar en voelden allebei dat de bevalling was begonnen. Tineke is wel bedachtzamer dan ik, ik ben impulsiever. En ze kan beter voor zichzelf opkomen dan ik, dat leer ik weer van haar.”

Tineke: “We willen altijd goed voor anderen zorgen, in ons werk maar ook thuis. Mama deed dat vroeger voor ons, haar gezin stond op de eerste plaats en daardoor vergat ze zichzelf wel eens. Sinds mijn ouders zijn gescheiden, heeft mijn moeder meer tijd voor zichzelf en kan ze zelf bepalen wat ze in die tijd doet.”

Ellen: “Ik word er haast emotioneel van als ik haar dat hoor zeggen. Als ik er nu op terugkijk, denk ik weleens: had ik mijn baan toen maar niet opgezegd en meer aan mezelf gedacht. Aan de andere kant realiseer ik me dat het toen andere tijden waren, vrouwen bleven eerder thuis als ze kinderen hadden gekregen.”

Tineke: “Het is wel leuk dat ik zo op mijn moeder lijk, maar een paar jaar geleden had ik er even moeite mee. Ik merkte dat ik het moeilijk vond om te bepalen wie ik zelf was en wat ik wilde in het leven. Toen ik op mezelf ging wonen in de stad, hadden mijn moeder en ik daardoor wat minder contact. Ik moest even uitvinden wie ik zelf was, zonder dat ook iedereen tegen me roep dat ik precies mijn moeder ben.”

Ellen: “Ik vond het goed dat Tineke daarmee aan de slag ging. Het is leuk om zo op elkaar te lijken, maar het heeft ook wel een keerzijde. Juist doordat we toen eventjes afstand hebben kunnen nemen, is ons contact nu beter dan ooit en we begrijpen elkaar goed.”

Styling: Ronald Huisinga. Haar en make-up: Wilma Scholte, Astrid Timmer. Fotografie: Kean Brussee (ass.). Met dank aan: C&A, Eksept, Lolaliza, Mango, Vila

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden