null Beeld

Zó trots is Femke op haar zoontje Max (2)

Femke Sterken (35) is freelance journalist en columnist voor Libelle. Ze woont met Reinier en zoontje Max (2) in Amsterdam.

Redactie Libelle.nl

Nadat Max werd geboren, nam ik me heilig voor niet te 'vermoederen'. Ik wilde geen vrouw worden die op Facebook alleen berichten plaatst over haar kind of iemand die haar uiterlijk onbelangrijk gaat vinden of op verjaardagen twee uur lang de loftrompet steekt over haar briljante zoon.

Ik móet hier even opscheppen. Anders barst ik uit elkaar

Omdat het moederschap niet mijn ultieme doel is in het leven, lukt het me gelukkig aardig ook te focussen op andere aspecten. Maar af en toe maakt Max in één week zo’n ontwikkeling door dat ik me moet inhouden om niet aan de hele wereld te vertellen hoe slim, lief, knap en geweldig hij is. Zo ook de afgelopen dagen. Op voorhand bied ik mijn excuses aan voor wat er nu gaat komen, maar ik móet hier even opscheppen. Anders barst ik uit elkaar:

  • Max kent al heel veel dierennamen: fantje (olifant), af (giraffe), dil (krokodil), pintin (pinguïn).
  • Max klimt vóór het eten zelf in zijn kinderstoel (hij schuift de kinderstoel aan tafel, klimt dan via een gewone stoel op tafel, kruipt naar zijn stoel en glijdt erin).
  • Max kan op een foto iemand aanwijzen die hij drie keer heeft gezien en de naam van die persoon zeggen.
  • Max kan een halfuur met zijn autootjes spelen terwijl hij zelfbedachte liedjes zingt.
  • Max kan puzzels maken.

Oké, ik zie nu al dat ik moet stoppen. Als ik dit lijstje doorlees en me voorstel dat een andere moeder dit over haar kind aan mij zou vertellen, dan zou ik denken: weet deze vrouw dat dit allemaal niet zo heel bijzonder is? Het bizarre is dat wanneer het over je eigen kind gaat, je een allesoverheersend gevoel van trots voelt.

Laatst zat Max op de bank een filmpje van Nijntje te kijken. Halverwege stond hij op, liep naar me toe, wees op zijn broek en zei: "Luier. Schonen." Hij is twee en gaf voor het eerst aan dat hij moest worden verschoond. Reinier en ik gingen uit onze plaat van vreugde en ik heb meteen de telefoon gepakt om mijn moeder op de hoogte te stellen. Gelukkig bestaat er tenminste nog één iemand die dit soort non-informatie ook kan waarderen. (Nogmaals: sorry.)

null Beeld

Meer lezen van Femke? Haar andere columns lees je hier.

Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden