null Beeld

Zwangere Aysha vluchtte met haar 2 kinderen: “Ik hoorde de bommen vallen”

Wat brengt een vrouw ertoe haar thuis midden in de nacht te verlaten en vluchteling te worden? De zwangere Aysha reisde met haar 2 jonge kinderen van Griekenland naar Duitsland. Aan Marie Claire vertelde ze waarom ze alles achterliet in haar thuisland Syrië.

Helene van Santen

"Ik zie mezelf niet graag als een vluchteling. Ik woonde in een prachtig gedeelte van Aleppo, heb gestudeerd en als burgerlijk ingenieur voor de regering gewerkt. Ik ontmoette mijn man, een arts, 6 jaar geleden, toen ik 34 was. Hij vroeg me bijna meteen ten huwelijk. Vanaf dat moment waren we onafscheidelijk. Ons huis was oud en prachtig, met enorm hoge plafonds, witte muren en betegelde vloeren. We brachten onze dagen door op ons werk en onze avonden met vrienden – we gingen uit eten, luisterden naar muziek… we leidden normale levens."

Bommen

"Aanvankelijk was ik niet bang toen er dingen begonnen te veranderen. Ik dacht niet dat mijn leven erdoor beïnvloed zou worden. Maar na maanden van gevechten tussen rebellerende soldaten en president Bashar al-Assad, begonnen er bommen te vallen. De verschillende groeperingen begonnen elkaar aan te vallen, en toen probeerde óók IS het land nog eens over te nemen. Er was geen water en elektriciteit en in bepaalde gebieden werd het verboden om foto’s op je telefoon te hebben, Amerikaanse producten te gebruiken en naar buiten te gaan na zonsondergang. Wie ongehoorzaam was, verdween. We gingen ’s avonds niet langer de deur uit en we gingen niet meer naar vrienden. ‘s Nachts lag ik wakker en hoorde ik de bommen vallen, terwijl ik me afvroeg of we de nacht zouden overleven."

LEES OOK: BIJZONDER: STEL VERANDERT TROUWPLANNEN OM VLUCHTELINGEN TE HELPEN

Derde kindje

"Alles was tot stilstand gekomen. De straten waren leeg en alle mensen bleven uit zicht, verscholen in de achterkamers van hun dakloze huizen en achter kapot gebombardeerde muren. Toen ik van mijn eerste dochter Sham beviel, kon mijn familie een heel jaar lang niet op kraamvisite komen. Een paar maanden zwanger van mijn tweede, Bisan, begonnen de bommen ook in onze eigen straat te vallen. Met Sham in mijn armen griste ik mijn tas en paspoort mee en vluchtte ik weg naar een ander gedeelte van de stad. Pas in april dit jaar, toen ik voor de derde keer zwanger raakte, wilde ik aanvaarden dat we moesten vertrekken. Het was niet de bedoeling nog een kindje te krijgen en aanvankelijk wenste ik zelfs dat het in mijn buik zou sterven; dat zou beter zijn dan opgroeien in een land vol angst. Maar ondanks alles wilde mijn man niet met ons meegaan. Als arts had hij het gevoel dat hij dáár nodig was. 5 maanden lang hadden we iedere dag ruzie, maar uiteindelijk liet hij ons gaan. Het laatste dat hij tegen me zei, was dat ik mijzelf en onze kinderen moest beschermen omdat wij zijn hele leven waren."

null Beeld

Risico

"Ik plastificeerde onze geboortecertificaten en mijn diploma en pakte een tas met medicijnen, pleisters en wat schone kleren voor mijn dochters. Ik ben moslim, maar draag normaal gesproken geen hoofddoek. In de hoop dan minder op te vallen, hulde ik me in een nikab die mijn haren, hals en lijf bedekte. Mijn paspoort wikkelde ik in huishoudfolie en bond ik vast op mijn buik. En toen, op een vroege ochtend in september, nam ik afscheid van mijn man en liep ik de stad uit. We liepen alsmaar door. Ik droeg Bisan, en Sham liep naast me. Als Sham moe werd, zei ik haar dat de baby in mijn buik ook moe was en dat ik haar daarom niet kon dragen. Die nacht brachten smokkelaars ons naar een kamer met nog zo’n 20 andere mensen. De volgende dag zetten we onze tocht voort en liepen we nóg verder. Toen we Turkije naderden, betaalden we een automobilist om ons de grens over te rijden. 4 uur lang hielden we ons verborgen in zijn achterbak terwijl we grensposten voorbijreden. Daarna maakten we een 14-uur lange busrit naar de kuststad Izmir. Daar vonden we om 2 uur ’s nachts een hotel, waar we ons 3 dagen lang schuilhielden. We gingen niet één keer de kamer uit; niet eens voor eten of voor frisse lucht. Niets was het risico waard om gepakt en teruggestuurd te worden."

LEES OOK: PAKKENDE FOTO VAN VLUCHTELINGENBABY GAAT DE HELE WERELD OVER

Smokkelaar

"Uiteindelijk kwam er een andere smokkelaar die bereid was ons voor € 2000 naar Europa te brengen. Hij stopte ons achterin een busje met nog zo’n 30 andere mensen. Niemand wist waar we heengingen. Toen er plots geschreeuwd werd dat we uit moesten stappen, moesten we urenlang door een bos lopen. ’s Ochtends vroeg stopten we eindelijk op een open plek. Overal waar ik keek lag afval: de lege flessen, blikjes, plastic verpakkingen en voedselresten stapelden zich op. We moesten erop gaan zitten en wachten. Er was geen schaduw en we konden nergens heen. Terwijl er steeds meer mensen arriveerden, brandde de zon hard op onze gezichten. Ik had maar één fles water en ik was zo bang dat ik zonder zou komen te zitten, dat ik het water alleen gebruikte om Sham en Bisans lippen nat te maken als ze huilden. ’s Avonds keerden de mannen terug en namen ze ons mee naar onze boot. De kleine rubberboot schommelde op en neer en dreigde om te slaan, en ik voelde me misselijk. Er waren meer dan 50 mensen in de boot gestouwd, alles was nat en ik kon mijn armen en benen niet bewegen. Zelfs onze zwemvesten boden niet veel veiligheid; als je niet kunt zwemmen, maak je geen schijn van kans. Toen we de noordkust van Lesbos in Griekenland eenmaal bereikten, kon ik geen woord uitbrengen. Ik drukte mijn dochters tegen me aan en kon alleen maar huilen."

null Beeld

Maffia

"Nadat we ons de volgende dag geregistreerd hadden, boekte ik tickets naar Kavala. 9 uur lang zaten we op een schip, Griekse mannen staarden me aan en mompelden onverstaanbare dingen. Bisan en Sham sliepen en kibbelden om en om. De volgende 1500 kilometer gingen voorbij in een roes. Trein na trein, bus na bus. In Servië was overal maffia die een slaatje uit ons leed probeerde te slaan. Ze zetten nepbussen in en rekenden 2 keer zo veel. In Hongarije hadden we geluk: de grens was niet gesloten, al zaten we hier wel 2 uur vast op een stilstaande trein. Tegen de tijd dat we in Wenen aankwamen, had ik 3 dagen amper geslapen. Mijn rug en billen deden zeer en alles voelde glibberig van het zweet en het vuil. We stonden 6 uur in de rij om tickets naar München te kopen. Bisan huilde en Sham zat stilletjes in de armen van een vreemde. Die nacht vond ik een appartement en whatsappte ik mijn man vanaf mijn kamer. Ik had een kleine roller van zijn aftershave bij me waar ik aan rook om in slaap te vallen. De volgende dag stapten we op de trein. Ik keek uit het raam naar de groene velden. Maar bij Salzburg stopten we en schreeuwden politiemannen dat we uit moesten stappen: tenzij je uit de EU kwam, mocht je de grens niet oversteken. Een Arabische taxichauffeur kreeg medelijden met ons en vertelde hoe we te voet naar Duitsland konden reizen."

LEES OOK: 17-JARIGE VLUCHTELING NEEMT LIEVER ZIJN HOND MEE DAN BAGAGE

Onzekere toekomst

"Eenmaal in Duitsland waren we er natuurlijk nog niet; binnen 55 minuten was de politie er al. Ze zagen ons aan de kant van de weg zitten wachten en konden aan onze tassen, kleren en huid zien dat we het land illegaal binnen waren gekomen. We werden achterin een busje gestopt en naar een politiebureau nabij Freilassing gebracht. Daar werden we 3 uur lang door een tolk ondervraagd: 'Hoe was het ons gelukt Duitsland binnen te komen?', “'Hadden we iemand betaald om ons hier naartoe te brengen?', 'Waar wilden we heen?' Om 11 uur ’s avonds werd ons gezegd dat we naar het treinstation konden gaan als we € 70 voor een taxi zouden betalen. Rond middernacht werd onze groep naar München gebracht. Ik weet eigenlijk niet wat ik van München verwacht had – ik reisde gewoon naar de veiligste plek die ik kon bedenken en waar we onze tijd konden slijten tot we na de oorlog terug zouden kunnen keren naar Syrië. Iedereen die ik ken wil terug. Ik had gedacht dat ik vrienden zou kunnen maken in Duitsland of dat ik de taal zou kunnen leren spreken. Maar de eerste nacht sliepen we ergens op een bankje en de daaropvolgende nacht werden we naar een oude kazerne gebracht. Mijn paspoort werd in beslag genomen en tot nu toe heeft nog niemand me verteld wanneer ik het terugkrijg."

null Beeld


Eenzaam

"Het is hier koud en we hebben allemaal de griep, maar er zijn geen medicijnen. Ik ben bang om vergeten te worden en ik voel me soms zo eenzaam, dat het moeilijk is om niet aan één stuk door te huilen. Ik weet dat we veilig zijn en ik weet dat we geluk hebben, en dat betekent echt alles voor me. Maar het begint ook tot me door te dringen dat Europa bereiken niet het einde van onze problemen is; Europa bereiken is slechts het begin."

Bron & beeld: Marie Claire

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden