Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Het lege nest syndroom: “Het is een soort liefdesverdriet van één kant”

Premium

Het lege nest syndroom: “Het is een soort liefdesverdriet van één kant”

Ze knipperde drie keer met haar ogen en haar kinderen waren uitgevlogen. Journalist Manon Sikkel over die nieuwe fase van loslaten én betrokken blijven: “Het is een soort liefdesverdriet van één kant.”

Ik was de eerste in onze vriendenkring die zwanger werd en toen mijn dochter was geboren, belde ik mijn vrienden om te vertellen hoe ongelooflijk bijzonder het was om je kind in je armen te houden. Een wonder, zo voelde het. En dan hadden we haar ook nog Maria genoemd. Na een lange periode van slapeloze nachten, geprakte courgettehapjes en een niet aan te raden experiment met herbruikbare luiers, ging mijn Maria naar school. In een heerlijk rustig ritme volgden er kinderfeestjes, zwemlessen en Cito-toetsen. Zo traag als die eerste jaren verliepen, zo snel gingen de laatste. Ik knipperde drie keer met mijn ogen en ineens waren alle kinderen het huis uit. Zelfs de jongste. In plaats van opluchting te voelen, werd ik overvallen door een verdriet dat ik nog niet kende.

Op straat kwam ik een vriendin tegen die vanwege haar werk te maken had met statushouders uit Syrië. Ze sprak dagelijks met mensen die alles waren kwijtgeraakt. Voor de ingang van de supermarkt vertelde ze me hoe al dat verdriet haar had uitgeput, maar hoe krachtig en mooi de menselijke ziel toch was. Zelfs bij de ergste tegenslag, was er altijd hoop, vertelde ze. Ik keek haar glazig aan. “En hoe gaat het met jou?”, vroeg ze. Ik begon keihard te huilen. “Ik mis mijn kind”, snotterde ik. Mijn verlies stond natuurlijk in geen verhouding tot het verdriet dat ze net had beschreven, maar ik kon mijn tranen niet meer stoppen.

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen