Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Natacha Harlequin: “De strafrechtwereld en tv-wereld zijn allebei keihard”

Premium

Natacha Harlequin: “De strafrechtwereld en tv-wereld zijn allebei keihard”

Ineens was ze ‘in beeld’: strafrechtadvocaat Natacha Harlequin (47) gaf in talkshows haar mening over zaken die haar aan het hart gaan. “Als iets je niet bevalt, kun je ook proberen het zelf te veranderen.”

Ja, er zijn gesprekken gaande over nieuwe televisieprogramma’s, maar daar kan ze niks over vertellen. Is dat meteen maar gezegd. Het grote televisieavontuur van Natacha Harlequin, Legal Woman of the Year 2019, begon toen ze op haar 44e verjaardag de redactie van Pauw belde met de vraag: “Hoezo kunnen jullie geen vrouwen vinden? Doe mij maar in jullie kaartenbak, want ik ben een vrouw en ik weet waarover ik het heb.”

Hoe kwam je daar zo bij?

“Het had met mijn leeftijd te maken”, vertelt Natacha op een winterse ochtend in een Haags hotel. “Op een gegeven moment kom je op een punt in je leven waarop je je afvraagt: hoeveel spullen kan ik nog hebben? Aardse goederen, noemde mijn moeder dat. Ik weet nog dat ze dat vaak zei toen ik jonger was: ‘Kind, als je doodgaat neem je niks mee, hoor.’ Dan dacht ik: klets lekker verder, ik wil die schoenen!” Ze lacht hartelijk. “Maar als je ouder wordt en ziet dat je een kast vol schoenen hebt waarvan je de helft nooit draagt, ga je daar anders over denken. Ik wist niet wat ik voor mijn verjaardag moest vragen. Toen vertelde mijn zoon, hij was destijds acht jaar, dat hij op school les had gehad over iets teruggeven aan de maatschappij. Niet lang daarna zaten we samen televisie te kijken en zei hij: ‘Mama, ik zie wel zwarte vrouwen bij het Journaal, maar zijn er ook zwarte mannen op televisie?’ ‘Eh, ja’, antwoordde ik, en toen bleef het stil. Humberto Tan zei hem niks en ik kon zo snel niemand anders bedenken. Hij ook niet. ‘Die zijn er niet, ik zie ze niet.’ Toen dacht ik: aha, ze zijn er niet, want hij ziet ze niet. Bij zijn generatie draait alles om beeld.”

Die twee gesprekken met haar zoon werden in haar hoofd gekoppeld. Natacha wilde iets teruggeven aan de maatschappij én er moesten meer mensen van kleur in beeld.

“Je kunt wel verdrietig of ontevreden zijn, maar als iets je niet bevalt, kun je ook proberen of je er zelf wat aan kunt veranderen. 

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen