Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Femke: “Mijn lontje werd steeds korter en ik kon de hele dag wel mensen uitschelden”

Premium

Femke: “Mijn lontje werd steeds korter en ik kon de hele dag wel mensen uitschelden”

Femke (40) is freelance journalist. Ze woont met Oscar en zoon Nathan (7) in Ouderkerk. Iedere week schrijft ze in Libelle wat haar bezighoudt.

Och mensen, hoe gaat het in jullie hoofd tijdens deze corona-ellende? Ik loop met een constante zoem in mijn oren. De stress gierde tot een paar dagen geleden onophoudelijk door mijn lijf. Werken, zorgen, thuisscholing, werken, zorgen, thuisscholing en dat afgewisseld met de nodige uitbarstingen van Nathan. Ik was zelf ook boos en gefrustreerd. Mijn lontje werd steeds korter en ik kon de hele dag wel mensen uitschelden. Ik las ergens hoe heftig het is voor alleenstaanden om hele dagen alleen thuis te zitten en niemand te kunnen aanraken. De laatste keer dat ik een dag alleen thuis was, is volgens mij meer dan een jaar geleden.

Laatst waren Oscar en Nathan een uurtje naar het bos. De stilte die thuis neerdaalde was van een weldaad… werkelijk een spa voor mijn oren. Volgens mij moet je een bepaald slag mens zijn om dit alles aan te kunnen. Dat gekooide, niks mogen, nergens heen, geen leuke vooruitzichten, omgaan met zorgen. Niemand vindt het leuk, maar je ziet wel duidelijk dat er mensen zijn die er beter en slechter mee dealen. Ik ben de slechtere versie. Als ik geen enkele controle over een situatie heb, voel ik de hele dag weerstand. Mijn vader zei toen ik zwanger was en moeite had met mijn uitdijende lijf: “Wees als riet in de wind, gewoon meebuigen.” Een uitspraak waaraan ik vaak denk, zeker in deze tijden. Hoe buig ik mee, hoe zorg ik ervoor dat ik niet breek door dingen die onvermijdelijk zijn?

Vaak blijkt dat ik uit een bepaald gedachtepatroon moet stappen. Van nature werk ik hard om alles zo normaal mogelijk te laten doorgaan, maar als het niet kan zoals het moet, dan moet het zoals het kan. Dezelfde berg werk verzetten naast een kind met een stoornis, dat gaat natuurlijk niet. Het duurde een paar weken voordat Oscar en ik dat beseften. Meteen daarna heb ik hulp ingeroepen van de huisarts, de school en de ggz. Op mijn werk heb ik gezegd dat ik een paar grote stappen terug moet doen. Zonder uitzondering waren de reacties positief en begipvol.

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen