Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Harriet Duurvoort: “Toen mijn zoon (10) vorig jaar thuis kwam te zitten, bleek corona een zegen”

Premium

Harriet Duurvoort: “Toen mijn zoon (10) vorig jaar thuis kwam te zitten, bleek corona een zegen”

Harriet Duurvoort (51) is freelance journalist en columnist voor onder andere de Volkskrant. Ze woont in Rotterdam met haar zoon (10) die autisme en een verstandelijke beperking heeft.

Mijn zoon is onlangs tien jaar geworden. Een kroonjaar, dat we vanwege corona eenzaam met zijn tweetjes hebben moeten vieren. De verjaardagsmelancholie sloeg daarom harder toe dan normaal. Het waren prachtige, pittige jaren. Eerst de bevalling, 48 uur, resulterend in een spoedkeizersnee. Maar toen hij, ik was daas van de verdoving en de uitputting, aan zijn voetje uit mijn buik werd getild, was het een stevig, bebloed ventje. Een wolk van een baby. Mijn grootste liefde.

Toen hij twee was, bleek hij een ontwikkelingsstoornis te hebben. De hulpverlening deed intrede in ons leven. Wijkteams, gehandicaptenzorg, jeugdzorg, ik was soms bijna een halve dag per week aan het vergaderen. Als werkende alleenstaande zorgmoeder had ik al zo weinig tijd. Gekmakende bureaucratie. Lang niet alle hulp vond ik altijd ‘helpend’.

Het was lang zoeken naar een basisschool. Passend onderwijs? Men vond hem te beperkt, hij moest maar meteen naar een kinderdagcentrum, de gehandicaptenopvang. Alleen daarvoor was een wachtlijst. Op de valreep wilde een zmlk-school (school voor gehandicapte kinderen) wel met hem starten. Dat ging eerst geweldig. Mijn zoontje was op slag verliefd op de kleuterjuf. In groep drie moest hij naar een ‘structuurklasje’, met andere zwakbegaafde kinderen met autisme. Hij werd steeds angstiger en kreeg agressieve paniekaanvallen, verzette zich hevig als de taxi kwam.

De kinderpsychiater adviseerde antipsychotica, maar dat wilde ik niet vanwege de bijwerkingen. Pas op zijn zevende kon hij de woorden vormen: ‘Nee, niet naar school! School is eng!’ Hij werd opnieuw getest. Opnieuw een klap: zijn IQ werd niet op 70 maar op 55 geschat. Trainbaar, maar niet leerbaar, werd me uitgelegd. Laag genoeg om een proces in gang te zetten dat hij uit de leerplicht werd ontheven.

Bijna een jaar geleden kwam hij thuis te zitten. En toen kwam corona. Het bleek een zegen. Ik ben, zonder verwachtingen, tegen het advies van de hulpverleners, mijn ‘niet leerbare’ kind zelf thuis gaan lesgeven. Drie tot vier halfuurtjes per dag. Tot mijn verbijstering leert hij eindelijk lezen, schrijven, rekenen. Op school was dat nog nauwelijks gelukt. De paniek en angst zijn met negentig procent afgenomen. Ik begin te geloven dat zelfs deskundigen autisme nog altijd niet helemaal begrijpen. Ik ben zo ontzettend trots op mijn geweldige zoon. Als alle hoop door professionals vakkundig is weggeslagen, weet hij mij toch te verrassen. Corona heeft hen even op pauze gezet en wij varen er wel bij. Wij plukken de dagen en zien wel wat morgen brengt.

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen