Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Roos Schlikker: “Zwijgen helpt zeker niet, dus sta ik op de barricade”

Premium

Roos Schlikker: “Zwijgen helpt zeker niet, dus sta ik op de barricade”

Roos Schlikker (46) heeft een man, twee zonen, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Deze week schrijft ze over feminisme.

Mijn moeder was geen feminist. Ik kan me niet herinneren dat ze ooit iets heeft gezegd over Baas in eigen buik of de vrouwenbeweging, terwijl ze twintiger was in de tijd dat vrouwen met duizenden tegelijk protesteerden voor de goede zaak. Zij niet. Terwijl Dolle Mina’s hun leuzen door de straten van Amsterdam lieten schallen, had mijn moeder haar handen vol aan haar werk in de thuiszorg. Een baantje dat ze overigens niet wist te behouden, omdat ze te vaak ziek was. Een carrière heeft ze nooit opgebouwd. Mijn moeder was niet mondig, bier drinken vond ze iets voor mannen en zonder make-up de deur uit leek haar ondenkbaar; dan was je geen dame.

Tuinbroekvrouwen

Mijn moeder was ladylike in optima forma, maar wel een beetje ouderwets. Soms vraag ik me af hoe ze nu naar mij zou kijken: feministischer dan ooit. Dat heeft best lang geduurd, feministen hadden in mijn omgeving de reputatie van tuinbroekvrouwen met veel okselhaar. Een stereotypering? Nogal, en een heel hardnekkige. Toen kwam de #metoo-beweging. Gefascineerd las ik het boek van de journalistes die de zaak van de Amerikaanse filmproducent Harvey Weinstein aan het rollen brachten. Beschaamd realiseerde ik me hoe vaak ook ik in werkomgevingen vrijpostige opmerkingen had weggelachen en er niets van zei als er een hand op mijn bil belandde, want dan was je ‘onsportief’ en ‘zuur’.

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen