Zoek binnen:

Geneviéve heeft galwegkanker: “Het is niet zozeer de vraag óf de kanker terugkeert, maar wanneer”

Premium

Geneviéve heeft galwegkanker: “Het is niet zozeer de vraag óf de kanker terugkeert, maar wanneer”

5 jaar geleden kreeg Geneviève Verberk (59) de diagnose galwegkanker. Ze weet niet hoe lang ze nog heeft, maar 1 doel wil ze per se bereiken: deelnemen aan Alpe d’HuZes. Voor zichzelf én haar overleden hartsvriendin Ellen.

“Het is dinsdag 4 juni 2019. Samen met mijn vriendin Ellen kijk ik naar de live-uitzending van Alpe d’HuZes. We zijn allebei ongeneeslijk ziek en door onze chemobehandelingen te zwak om naar Frankrijk af te reizen. We praten over onze innige vriendschap, het ziekteproces en dat we allebei niet lang meer zullen leven. De tranen stromen over onze wangen. Ondanks de slechte vooruitzichten spreken Ellen en ik af dat we in 2020 samen deelnemen aan Alpe d’HuZes. Diep in ons hart weten we dat de kans klein is dat we daar samen op die berg zullen staan, maar het voornemen geeft ons zo veel kracht.”

Leven zonder mij

“5 jaar geleden ging ik met relatief onschuldige klachten naar de huisarts. Ik had jeuk over mijn hele lichaam. Verder voelde ik me goed, dus aan iets ernstigs heb ik geen seconde gedacht. Het bleek goed mis. Ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis en nog diezelfde week zat ik bij de internist. Ze hadden galwegkanker ontdekt in een vergevorderd stadium. Een operatie om de tumor uit mijn lever te verwijderen was te risicovol. De artsen konden niets meer voor me doen en ik zou nog ongeveer 9 maanden hebben. Ik was verbijsterd. Het kon toch niet zo zijn dat ik er over een paar maanden niet meer zou zijn? Hoe moest het dan met mijn kinderen? Mijn dochter was 15, mijn zoon 17. Ze waren nog helemaal niet klaar voor een leven zonder mij. Ik was verdrietig en ontzettend bang. Bang voor wat mij te wachten stond, maar vooral bang om dood te gaan. Ik weet nog dat ik vlak na de diagnose op de bank lag en Marc met de kinderen aan tafel zag zitten. Mijn hart brak. Dát is hoe hun leven eruit zou zien… zonder mij.”

“Mijn kinderen vertellen wat er met mij aan de hand was, vond ik het moeilijkst. Hoe vertel je 2 pubers dat hun moeder niet lang meer zal leven? Dat ik er niet zal zijn als ze afstuderen of kinderen krijgen. Toch wilden we zo eerlijk mogelijk zijn en geen valse hoop geven. Mijn dochter was kalm en schoot meteen in een troostmodus: “Het komt goed, mama, het komt goed.” Ze bleef het maar herhalen. Mijn zoon sloeg met tranen in zijn ogen zijn lange armen om mij heen. Ik vond het zwaar om mijn kinderen zo verdrietig te zien. Vaak heb ik gedacht: was ik maar alleen, dan hebben de mensen om mij heen niet zo veel pijn. Tegelijkertijd hebben zij mij júist heel veel kracht gegeven. Door die intense liefde voelde ik dat ik niet mocht opgeven.”

Met een Libelle-account kun je gratis 3 Premium-artikelen per maand lezen.

Een gratis account maak je binnen 1 minuut aan

of inloggen

Dit is een Premium-artikel.
Met een Libelle-account kun je 3 gratis Premium-artikelen per maand lezen

of INLOGGEN

Dit is een Premium-artikel.
Met een Libelle-account kun je 3 gratis Premium-artikelen per maand lezen

of INLOGGEN