Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Leven met hypochondrie: “Ik ga dood, hoe moet dat met mijn kinderen?”

Premium

Leven met hypochondrie: “Ik ga dood, hoe moet dat met mijn kinderen?”

Een overslaand hart betekent een hartaanval. En een bobbeltje móet wel kanker zijn. Sylvie en Marijke kampen met hypochondrie: ze denken doorlopend ernstig ziek te zijn. “Ineens kan het me aanvliegen: nu kan ik mijn kinderen niet zien opgroeien.”

“Op mijn dieptepunt sliep ik van angst wekenlang niet. Ten einde raad zat ik zwetend te googelen naar mijn klachten. En ja, altijd werd mijn vermoeden bevestigd dat het rare gevoel in mijn bovenlichaam – waarvan ik best wist dat het gewoon spanning was – wel kanker móest zijn. Dus ging ik naar de huisarts, hoewel ik die eigenlijk liever mijd, want hij weet van mijn hypochondrie. Daar zat ik dan, met bonzend hart. Toen hij voorstelde om een maagonderzoek in het ziekenhuis te doen, sloeg bij mij helemaal de paniek toe. Stel je voor dat er iets ernstigs uit dat onderzoek zou komen! Ik cancelde het en bleef net zo gestrest als daarvoor.” 

Sylvie (49) heeft sinds haar vroege puberteit last van hypochondrie. Soms een beetje, vaak extreem. “Ik denk dat de basis ervoor is gelegd toen ik vroeger een aantal familieleden heb zien lijden aan kanker en ze kort na elkaar daaraan verloor. Het waren broers en zussen van mijn vader en hij werd daarna overbeschermend naar mij. Ik ontwikkelde een enorme angst voor ziekte en dood, die door niemand werd ingedamd of gerelativeerd.” 

Bultjes

Ook Marijke (51) lijdt sinds haar kinderjaren aan hypochondrie.

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen