Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

4 vrouwen kwamen naar Nederland voor liefde, werk of studie: wat vinden ze er eigenlijk van?

Premium

4 vrouwen kwamen naar Nederland voor liefde, werk of studie: wat vinden ze er eigenlijk van?

Liefde, werk, studie: deze 4 vrouwen hadden ieder een eigen reden om in Nederland te gaan wonen. Maar wennen moesten ze allemaal. Hoe bevalt het? “Ik ben verknocht geraakt aan typisch Nederlandse dingen.”

 

“‘Wandelen’ betekent in Nederland wel iets anders dan in Gaza”

De Palestijnse Kowther Elburai (34) is getrouwd met Nidal. Ze vertrok naar Nederland om te studeren en kon haar man en kinderen Abdelrahman (9) en dochter Sham (6) anderhalf jaar niet zien. In oktober vorig jaar zijn ze herenigd. Het gezin woont in Breda.

“Gaza is onveilig, vooral voor Palestijnen zoals wij. Toen ik via de universiteit het aanbod kreeg om in Nederland te gaan studeren, wist ik dat dit misschien onze enige kans was op een betere toekomst voor onze kinderen, toen vier en zeven jaar. Ik besloot te gaan, alleen. Ik vond het soms al moeilijk als mijn schoonmoeder een dagje op de kinderen paste, nu had ik geen idee hoelang het zou
duren voor ik ze weer zou zien.

De eerste maanden in Nederland bracht ik door in een asielzoekerscentrum, waar ik moest afwachten of ik mocht blijven en mijn gezin kon laten overkomen. Dat wachten viel me zwaar. Ik mocht nog niet werken of studeren, terwijl ik daar juist zo gelukkig van word. Om de tijd te doden, mocht ik met een paar andere statushouders af en toe meehelpen op een biologische boerderij. Dat vond ik leuk om te doen en de boeren waren erg vriendelijk, zoals eigenlijk alle Nederlanders die ik tot nu toe heb ontmoet. Verder vulde ik mijn dagen met videobellen met mijn man en kinderen.”

Nieuwsgierige buren

“Mijn situatie werd beter toen ik na een jaar een huisje kreeg toegewezen in het centrum van Breda en taalles mocht gaan volgen. Via het project Buddy to Buddy leerde ik Bregje kennen, een Nederlandse die mij wegwijs maakte in dit nieuwe land. Bregje helpt me met praktische zaken, maar inmiddels is ze meer mijn vriendin dan mijn buddy en gaan we regelmatig samen shoppen, koffiedrinken of eten. Laatst heb ik voor het eerst asperges geproefd. Ook houden we allebei van wandelen, al bleek dat ‘wandelen’ in Nederland iets anders betekent dan in Gaza. Ik dacht dat we een blokje om gingen, uiteindelijk liepen we tweeënhalf uur door het bos. Het was ook nog eens ramadan, dus ik had niets gegeten. Daar hebben we achteraf hard om gelachen.

Ik raak steeds meer gewend aan de Nederlandse cultuur. Wel vond ik het merkwaardig dat je soms een maand moet wachten voordat iemand eenafspraak met je kan maken, en dat je een afspraak opschrijft in een agenda. Verder was ik verbaasd dat mijn nieuwe buren zo nieuwsgierig waren dat ze door het raam mijn woning in stonden te kijken. Fietsen vind ik zo leuk dat ik zelfs honderd meter in het centrum van de stad al fietsend afleg. En ja, een agenda heb ik nu ook.”

Ontroerend weerzien

“Hoewel ik me steeds meer thuis voelde in Nederland, was ik natuurlijk pas écht gelukkig toen ik mijn man en kinderen na anderhalf jaar weer in mijn armen kon sluiten. Toen ik mijn zoon en dochter door de schuifdeuren van de aankomsthal in Schiphol zag komen, rende ik huilend naar ze toe. ‘Máma!’, riepen ze uitgelaten. Ik kuste mijn man en wilde mijn kleintjes nooit meer loslaten. Zij mij ook niet. Er is een filmpje van ons weerzien. Als ik dat terugkijk, raak ik weer ontroerd. Abdelrahman en Sham beginnen al aardig hun weg te vinden in hun nieuwe land. Ze maakten snel vriendjes en vriendinnetjes en leren iedere dag nieuwe woorden. Dat je in Nederland ook sportles krijgt op school vinden ze fantastisch. Voor mijn man is Nederland nog wennen. Hij is net als ik hoogopgeleid en spreekt perfect Engels, maar we moeten hier helemaal opnieuw beginnen. Hij wil graag werken, maar dat mag pas als je het basisniveau van de Nederlandse taal hebt. Daar zijn we allebei hard voor aan het leren.”

Lekkerste gerecht uit de Nederlandse keuken: “Bitterballen.”
Dit mis ik het meest aan mijn thuisland: “De zonsondergang boven zee die ik elke dag bekeek vanaf het balkon van mijn huis.”
Hier moest ik aan wennen: “Fietsen als het heet, winderig of koud is. En dat ik in het weekend mijn familie niet kan bezoeken.”
Dit vind ik het leukst aan de Nederlanders: “Dat ze weten hoe ze hun tijd moeten indelen: ze hebben tijd voor werk, vakanties, vrienden, vrijwilligerswerk en sporten.”
Leukste Nederlandse woord of gezegde: “Vrijheid, omdat dat woord zo veel voor me betekent.”

“Opeens zat ik helemaal alleen in een land waar ik niemand kende”

Julie Taylor (47) verhuisde twee jaar geleden vanuit het Schotse Edinburgh naar Nederland omdat haar man Richard hier aan het werk ging. Ze woont in Leiden.

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen