Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Judith (47) had dwanggedachten: “Als ik niet alles poetste, voelde ik me leeg vanbinnen”

Premium

Judith (47) had dwanggedachten: “Als ik niet alles poetste, voelde ik me leeg vanbinnen”

Iedereen checkt weleens of de voordeur écht op slot zit, telt soms de traptreden of draait drie keer het gas aan en uit. Waar ligt de grens tussen normaal gedrag en ongezonde dwanggedachten?

Het begon allemaal na het plotselinge overlijden van haar moeder een paar jaar geleden. Elke dag stofzuigen, elke dag de vaatwasser in- en uitruimen, elke dag de wc’s met bleekmiddel poetsen en telkens haar handen wassen als ze iets had vastgepakt. “Als ik dat niet deed, voelde ik me leeg vanbinnen”, zegt Judith (47) nu. “Ik was altijd al heel netjes, dus in eerste instantie viel mijn gedrag niet zo op. Maar toen ik merkte dat mijn jongste dochter haar bureau en de deurklinken van haar kamer met hygiënische doekjes begon schoon te maken als ze uit school kwam, vond ik dat wel vreemd. Toen ik haar ernaar vroeg zei ze: ‘Maar mama, dat doe jij ook. Het huis moet toch superschoon zijn?’ Toen wist ik: hier moet ik serieus naar gaan kijken. Want dit gaat niet goed.”

Regels

We hebben er allemaal weleens in meer of mindere mate last van. De een moet en zal die scheefliggende pen recht leggen, de ander telt altijd alle traptreden of controleert ’s avonds minstens drie keer of de deur wel echt op slot zit. Honderdduizenden Nederlanders vertonen dit soort onschuldig dwanggedrag, maar bij zo’n 200.000 mensen is de aandrang zo heftig dat het ze belemmert in het dagelijkse leven.

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen