Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

De adoptiedochters van Jacqueline ontspoorden: “Ik heb mijn meisjes niet kunnen redden”

Premium

De adoptiedochters van Jacqueline ontspoorden: “Ik heb mijn meisjes niet kunnen redden”

Jacqueline Frederiks (61) adopteerde een tweeling uit Haïti om deze meisjes een mooi leven in Nederland te geven. Het liep anders: er is al zes jaar geen contact meer. “Dit was de enige optie, anders ging ik er zelf aan onderdoor.”

“Huilend en trillend sta ik in de badkamer bloed van de muur te boenen. Ik ben in een nachtmerrie beland. Op mijn lijf heb ik beurse plekken en bijtwonden, in mijn hoofd is het een chaos. Ik kan niet geloven wat er zojuist is gebeurd: mijn dochter Ritha van dertien veranderde voor mijn ogen in een soort wild beest. Ze sloeg, beet en schopte me. Ik wilde niet laten merken dat ik bang van haar werd en verdedigde me zo sterk en kalm mogelijk. Vervolgens ben ik naar de garage gelopen. Ze kwam me achterna en ik heb haar daar opgesloten tot ze gekalmeerd was. Pas nu ik hier alleen in de badkamer sta, komt alle angst en woede eruit. Het bloed moet van Ritha zijn, zelf heb ik geen open wonden. Het besef dringt tot me door: mijn dochter kan écht niet meer thuis wonen. Het breekt mijn hart. Ik heb gefaald als moeder.”

Heel aanhankelijk

“Toen ik een jaar of veertig was, kregen mijn inmiddels ex-man en ik het plan om een kind te adopteren. Kinderen van onszelf hadden we niet, we wilden geen kind op deze toch al overvolle wereld zetten. Wel hadden we als pleegouders al kinderen in deeltijd opgevangen en daar hadden we goede ervaringen mee. Adoptie leek me een mooie manier om toch moeder te worden en tegelijkertijd een kind een beter leven te geven. Het werd een lang traject waarin we helemaal werden doorgelicht en verplicht allerlei cursussen moesten volgen. Daarin werden we ook gewaarschuwd voor de risico’s van adoptie, vaak krijgen de gezinnen te maken met problemen. Ik hoorde het aan, maar dacht: dat overkomt ons niet. Ik was een succesvolle zakenvrouw, gewend dat dingen lukten als ik maar hard genoeg mijn best deed. Vier jaar later kwam het telefoontje: ‘We hebben twee meisjes voor jullie, een tweeling!’ Ik was dolgelukkig. Niet een, maar twéé kinderen, en dan ook nog eens een tweeling.

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen