Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Ester werd jaren mishandeld door haar partner: “Ik leidde een dubbelleven”

Premium

Ester werd jaren mishandeld door haar partner: “Ik leidde een dubbelleven”

Ester Wijnen (49) zat acht jaar in een gewelddadige relatie zonder dat iemand in haar omgeving dat wist. “Als iemand me had gezien, had ik me minder eenzaam gevoeld.”

“De eerste klap kan ik me niet meer herinneren. Ik was de grens al overgegaan. De grens van een relatie waarin dingen gebeurden die ik niet wilde. Waarin het psychische geweld te lang aan de gang was en de dreiging van lichamelijk geweld er altijd was, waardoor die stomp geen verrassing meer was.

Wel herinner ik me het moment waarop ik voor het eerst echt kennismaakte met de agressie van mijn inmiddels ex. We waren op een personeelsfeest van zijn werk. Ik kende niemand, dus ik was allang blij dat ik aan de praat raakte met een mannelijke collega van mijn ex. Dit zorgde ervoor dat hij volledig door het lint ging. Ik moest mee naar buiten, hij schold en tierde en gooide zijn vriendschapsring in het gras.

Dat gaf ook weer gedoe, want ik moest die ring gaan zoeken. Wanhopig kroop ik door het gras. Ik was me van geen kwaad bewust. Ik had gewoon geprobeerd om de avond goed door te komen. Ik had niets gedaan wat ik anders nooit deed, ik was gewoon iemand die liever met mannen stond te kletsen dan met vrouwen. We vonden de ring, namen een taxi en thuis was mijn ex nog steeds zo woedend, dat hij het antwoordapparaat door de kamer smeet. Hij ging helemaal door het lint.

Voor het eerst in onze relatie was ik bang. Ik deed iets wat ik daarna nog heel vaak ben gaan doen: ik bevroor en probeerde het maar te verduren. Om er zo goed mogelijk doorheen te komen, hield ik me sterk. Incasseren, incasseren, alsmaar incasseren. In mij raasde ingehouden woede, maar die liet ik niet zien. Bang voor wat er zou gebeuren als ik terugvocht, knikte ik en zei dat ik me misschien niet zo handig had gedragen. Alles om ervoor te zorgen dat dit zo snel mogelijk ophield en hij stopte met schreeuwen. Overleven, dat was het.”

Gezicht in de plooi

“Samen zijn, vakanties, feestjes. Aan de ene kant was het fijn om dit soort dingen te hebben, want dan was ik tenminste niet alleen met hem, aan de andere kant was de aanwezigheid van anderen altijd reden voor escalaties. Gedoe zoals op het personeelsfeest herhaalde zich nog vaak. Als ik in een café iets deed wat hem niet beviel, moest ik mee naar buiten. Dan werd ik uitgescholden, soms ook geduwd, geschopt en geslagen of greep hij me bij de keel. Vervolgens moest ik weer mee naar binnen. Ik werd heel goed in doen of er niets aan de hand was en mijn gezicht in de plooi houden.

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen