Zoek binnen:

Wilma: “Er viel niks te skypen met mijn moeder en ook bellen zat er niet in”

Premium

Wilma: “Er viel niks te skypen met mijn moeder en ook bellen zat er niet in”

Wilma kan haar moeder in het verzorgingshuis niet meer bezoeken en dat doet pijn.

Wilma (55): “Zo denk ik het liefste aan haar: een bootje op een kalme zee, de zon schijnt en zij zit in dat bootje, mijn moeder. Met een glimlach op haar gezicht, terwijl ze steeds verder van me wegdrijft. Zo is het ook gegaan. Mijn pittige moeder, die altijd wel haar oordeel klaar had, veranderde langzaam maar zeker in een rustige, lieve vrouw, die altijd voor iedereen haar glimlach klaar had en nog maar heel zelden iets zei.

Ik bezocht haar een paar keer per week in het verzorgingshuis. Ik had geen idee of ze wist dat ze naar haar eigen dochter glimlachte als ik naast haar kwam zitten. ‘Lekker’, zei ze, als ik haar een stukje chocola gaf. En ‘fijn’ als we samen in de tuin op een bankje in de zon zaten. Ik hield vaak haar hand vast. Heel soms, als mijn hand naast de hare op het bankje lag, kroop haar hand naar de mijne. Wist ze van wie die hand was? Wist ze überhaupt nog dat ze moeder was? Mijn moeder?

Met een Libelle-account kun je gratis 3 Premium-artikelen per maand lezen.

Een gratis account maak je binnen 1 minuut aan

of inloggen

Dit is een Premium-artikel.
Met een Libelle-account kun je 3 gratis Premium-artikelen per maand lezen

of INLOGGEN