Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Jan Slagter: “Ouderen hebben vaak niet door hoeveel macht ze hebben”

Premium

Jan Slagter: “Ouderen hebben vaak niet door hoeveel macht ze hebben”

Knettergek noemden ze Jan Slagter (66) toen hij vijftien jaar geleden aankondigde televisie voor ouderen te willen maken. Nu wordt met bewondering gekeken naar de Omroep MAX-directeur. “Ik laat me niet tegenhouden door mensen die zeggen dat iets me nooit zal lukken.”

Hoe gaat het met je?
Still going strong. Sinds de persconferentie van 15 maart, toen premier Rutte verregaande maatregelen aankondigde, ben ik elke dag van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op kantoor geweest. Ik heb het nog nooit zo druk gehad. Ik moest nadenken over welke programma’s nog konden, en hoe. Bij de quiz Met het mes op tafel moest de tafel worden vergroot en moest presentator Herman van der Zandt zwarte handschoentjes aan voordat hij het geld mocht vastpakken. We zijn er bijna en Droomhuis gezocht hebben we tijdelijk moeten stoppen. Er kwamen ook series bij, zoals een programma over de Keukenhof. Ik hoorde dat die dicht was, maar er prachtig bij lag. Ik heb meteen de directeur gebeld of we mochten komen filmen. Dat programma is heel goed bekeken. Hetzelfde hebben we bij het Koninklijk Paleis op de Dam gedaan. Zo proberen we onze creativiteit te gebruiken om corona-proof uitzendingen te maken.”

Heeft de corona-tijd met jou persoonlijk ook iets gedaan? 
“O ja, zeker. Deze crisis heeft me laten zien dat mensen meteen klaarstaan om elkaar te helpen, dat vond ik er mooi aan. KLM-stewardessen die zeiden: ‘We hebben toch geen werk, we gaan wel boodschappen voor anderen doen.’ En zo waren er duizenden initiatieven. Aan de andere kant zag ik ook de nare kant van de coronacrisis, die houdt me nog dagelijks bezig. Iets minder dan in het begin, toen de ic-capaciteit dreigde op te raken. Ik keek voor het slapengaan altijd naar Frontberichten, waarin artsen vertelden hoe zij deze periode beleefden. Dan lag ik om vier uur ’s nachts nog wakker, dat waren zulke heftige beelden. Ik zag de wanhoop in de ogen van de dokters, die ook niet wisten wat ze ermee aanmoesten. Wat ik persoonlijk van deze periode heb geleerd, is dat ik niet zo veel nodig heb om gelukkig te zijn. Ik heb een goed salaris, een mooi huis en een bootje. Ik heb een prachtig leven waarin we vaak uit eten gingen en met vakantie, dat kon allemaal niet meer. Maar ik heb toch zó genoten. In het weekend zaten we de hele dag binnen en op zondag zei ik dan tegen mijn vrouw: ‘Ik moet er echt even uit.’ Dan reden we bijvoorbeeld naar Den Haag en liet ik haar zien waar ik vroeger heb gewoond, waar ik naar school ging, naar welke kerk we gingen. Zij liet zien waar zij woonde en waar haar vader een zaak had. Zaten we samen in die auto van: ken je dit nog? Die buurt is veranderd zeg! Het hoogtepunt was dat we naar de McDrive gingen, waarna we in de auto een cappuccino dronken. Om een uur of vijf kwamen we weer thuis en dan hadden we echt een leuke middag gehad. Mijn twee zoons kwamen ineens ook weer bij ons wonen tijdens de lockdown, samen met hun vriendinnen, omdat ze dat vertrouwder vonden. Gezelliger. Zaten we opeens met zes man aan tafel, hartstikke leuk. Gingen we ’s avonds Monopoly spelen. Dat was voor mij ook alweer dertig jaar geleden. Dus dat saamhorigheidsgevoel zag ik niet alleen buitenshuis groeien, maar ook in mijn eigen gezin, doordat je ineens op elkaar aangewezen bent.”

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen