Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Özcan Akyol: “Om me heen word ik constant herinnerd aan mijn werk”

Premium

Özcan Akyol: “Om me heen word ik constant herinnerd aan mijn werk”

Terwijl de 1 opgroeide tussen de boeken, had de ander analfabete ouders. Beiden werden succesvol auteur. Annejet van der Zijl schreef dit jaar het Boekenweekgeschenk en Özcan Akyol het -essay. Özcan: “Ik ben met veel branie die literaire wereld binnengestapt.”

Hoe kregen jullie De Vraag of jullie het Boekenweekgeschenk en -essay wilden schrijven?
Özcan: “Ik werd uitgenodigd op mijn uitgeverij en daar ging de directeur van de CPNB plechtig op haar knieën. Ik voelde me een beetje opgelaten, al dat ceremoniële eromheen hoeft voor mij niet. Ze hadden me ook gewoon een mailtje kunnen sturen. Ik ben natuurlijk vereerd, maar ik denk dat Annejet en ik daar allebei niet van houden.

Ging er bij jou ook iemand op de knieën?”
Annejet: “Ik ben een paar jaar geleden gevraagd, maar heb toen nee gezegd. Je wordt in de lente gevraagd en in de herfst moet je het af hebben. Met mijn soort boeken die veel onderzoek vergen, red ik dat niet. Later stuitte ik op het verhaal van Leon en Juliette, een waargebeurde liefdesgeschiedenis die zich rond 1820 afspeelde in South Carolina. Leon was als jonge Nederlander zijn verarmde vaderland ontvlucht om fortuin te maken in Amerika. Juliette was een donker meisje dat in die tijd niet meer waard was dan een stuk vee dat naar believen kon worden gekocht en gebruikt. Dat leek me een mooi en relevant verhaal voor het Boekenweekgeschenk. Ik denk dat het voor Nederlanders goed is om te beseffen dat wij ook ooit een arm land waren, dat jonge Hollanders toen ook naar elders gingen om meer kansen te krijgen. Dat idee heb ik toen opgegooid bij de CPNB, en zij zeiden meteen: ‘Graag!’.”

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen