Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Pieter van Vollenhoven: “Ik had gemakkelijk kunnen mislukken”

Premium

Pieter van Vollenhoven: “Ik had gemakkelijk kunnen mislukken”

Op het wensenlijstje van Libelle-gastredacteur De Rode Kater stond één ding pal bovenaan: een interview met Pieter van Vollenhoven. 

Libelle viert het vijftigjarig bestaan van de strip Jan, Jans en de kinderen. Hebt u de strip weleens gelezen?

“Ik houd veel van stripboeken en verhalen en kende ook het bestaan van Jan, Jans en de kinderen. Maar, mijn excuses, ik ben niet geabonneerd op Libelle en daarom lees ik de strip niet vaak. Ik ben dan ook extra vereerd dat de Rode Kater aan mij heeft gedacht. Het was een prachtige uitnodiging.”

U noemt zichzelf weleens ‘de jeugdige professor’. U bent 81 jaar, maar wekt de indruk jonger te zijn. Hoe blijft u zo jeugdig?

“Mijn ervaring is dat mensen zéér verschillend oud kunnen worden. Zelf heb ik door mijn hobby’s altijd veel met jongeren opgetrokken. Ik dook geregeld met een veel jongere generatie, vrienden van onze kinderen bijvoorbeeld. Ook door de contacten met de Universiteit Twente trok ik met jongeren op. Zulke contacten houden je wellicht iets jonger. Als groet gebruikte ik inderdaad geregeld de woorden ‘uw jeugdige prof’, maar dat was meer om mijzelf moed in te spreken. Ik ben nu 81, maar daar merk ik geestelijk – tot op heden – niet zo veel van. Mijn enkel, gebroken tijdens de wintersportvakantie in 1964, laat mij bijvoorbeeld meer in de steek.”

Duikt u nog?

“Duiken is nog steeds mijn grote hobby. Mijn laatste duik was in Sulawesi in Manado, Indonesië. In 2019 kon ik vanwege ziekte niet gaan en dit jaar helaas ook niet, vanwege het coronatijdperk. Ook als duikinstructeur heb ik best veel gedoken, met ontzettend veel plezier. Zodra corona enigszins wordt beheerst, hoop ik weer te gaan duiken. Ik vind duikvakanties namelijk ook de leukste vakanties.”

U bent ook nog heel actief op werkgebied. Hoe komt dat?

“Dat is een afwijking in mijn karakter. Ik wil bijvoorbeeld graag altijd alles oplossen. Ik kan absoluut niet discussiëren over een probleem en dan zeggen: ‘Sorry, ik moet nu echt weg om te gaan golfen’. Alles moet eerst worden opgelost en werken vind ik geenszins vervelend. Het is gewoon mijn karakter. Ik heb altijd achter mijn bureau gezeten.”

Dankzij u is de Onderzoeksraad voor Veiligheid opgericht. Is daarmee uw levenswerk voltooid?

“De komst van de Onderzoeksraad heeft 22 jaar geduurd. Dat is echt lang en het was een periode die gepaard ging met ruzies met ministers en andere betrokken partijen. Regelmatig werd mij toegefluisterd dat ik iets nuttigs moest gaan doen in de samenleving, want nu maakte ik het leven voor mijzelf en vele anderen onmogelijk. Kortom, zo geliefd waren die woorden ‘onafhankelijk onderzoek’ niet.”

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen