Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Dagboek van Maud 51: Als een konijn in de schijnwerpers kijkt Koen me aan: “Nee, er is niemand anders”

Premium

Dagboek van Maud 51: Als een konijn in de schijnwerpers kijkt Koen me aan: “Nee, er is niemand anders”

Koen, die de hele tijd al afwezig en ongeïnteresseerd is, wil plotseling praten.

Die zin – “Maud, we moeten praten” – doet meteen een brok in mijn keel schieten. Ik zak in de fauteuil schuin tegenover hem. “Oké, waarover?”, vraag ik met dichtgeknepen keel. “Ik heb het gevoel dat we uit elkaar gegroeid zijn.” Hij zit voorovergebogen, zijn blik gericht op de poten van de salontafel. Alsof daar iets ligt, een vel papier of zo, waarvan hij voorleest. “We hebben een heel moeilijke tijd achter de rug, en dat is al jaren zo. Hierdoor zijn we uit elkaar gegroeid, waardoor we zelfs formeel gingen scheiden.” De woorden komen stroef en opgezegd uit zijn mond, alsof hij ze al weken heeft geoefend. “Ik zeg niet dat dit jouw schuld is of mijn schuld, ik weet alleen dat het gevoel bij mij toch is weggeëbd.”

Ik knijp met mijn nagels in mijn handpalmen om de tinteling van te weinig zuurstof niet te voelen. Ik klem mijn kiezen op elkaar om mijn hoofd niet te laten zoemen en in het hier en nu te blijven. “Dus ik heb er nog eens goed over nagedacht, Maud, en ik denk dat het misschien beter is als we toch weer een tijd uit elkaar gaan. Juist om niet dezelfde fout te maken die we eerder hebben gemaakt, maar om van een afstand te kijken… wat er nog tussen ons is.” Nu pas kijkt hij naar me op. “Dit was het?”, vraag ik hees. “Dit is wat je wilde bespreken?” Hij kijkt me vragend aan. “Eh, ja…?”

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen