Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Dagboek van Maud 50: “Misschien moet ik in therapie, maar dat kan alleen maar online”

Premium

Dagboek van Maud 50: “Misschien moet ik in therapie, maar dat kan alleen maar online”

Maud ontvlucht het huis nu haar moeder er niet meer woont en het er ineens akelig stil is.

Ik snap niet waarom ik zo somber ben, alles is nu toch opgelost zou je zeggen? Mama zit in een fijn huis en ze lijkt het er nog naar haar zin te hebben ook. De veiligheidsmaatregelen zijn daar heel streng, dat zou gerust moeten stellen. Nadeel is wel dat ik haar alleen onder heel strikte voorwaarden kan bezoeken – en dan nog ben ik bang dat ik haar besmet. Als ik kom, roept ze steeds: “Handen wassen, handen wassen!” Dus er blijft toch iets hangen in haar kortetermijngeheugen.

Schuldgevoel

Mijn leidinggevende bij de verloskundigenpraktijk zegt nu: “Dat jij je moeder naar een verzorgingshuis hebt laten gaan in deze tijd…” Onze buurvrouw vroeg gisteren waarom ik mijn moeder uitgerekend nu had ‘weggestopt’, dat woord gebruikte ze echt! En de vaak roddelende eigenares van de bakkerij hier in de straat zei zogenaamd verbaasd: “Goh, ik hoor dat Babs niet meer bij jullie woont, klopt dat?” Die vrouw weet dondersgoed dat dat zo is. Zelfs Rosa kwam met de opmerking: “Mam, timing is echt niet jouw sterkste punt hè, om oma juist nu in een brandhaard van de pandemie te gooien.” Ze lachte er ironisch bij, maar ik werd zo kwaad dat ik me even niet meer kon inhouden en tegen haar tekeerging. Het is wel heel makkelijk oordelen langs de zijlijn. Afijn, daar voelde ik me vervolgens weer heel schuldig over, omdat ik heus wel weet dat ze een grapje maakte.

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen