Zoek binnen:

Dagboek Maud 45: “Onze kinderen en mijn zus zingen vrolijk mee, maar ik kan mijn tranen niet meer tegenhouden”

Premium

Dagboek Maud 45: “Onze kinderen en mijn zus zingen vrolijk mee, maar ik kan mijn tranen niet meer tegenhouden”

Maud heeft een onbestemd gevoel. Niet alleen omdat haar moeder naar een verzorgingshuis gaat, ook omdat Koen en passant opmerkte dat het misschien te laat was voor hen.

Vanwege de coronamaatregelen mogen er maar twee mensen mee om mama naar het verzorgingshuis te brengen. Toch hebben we een klein afscheidsfeestje georganiseerd thuis. Iedereen is er behalve mijn zwager Mark. Hij had zogenaamd geen tijd, zei mijn zus. Maar nadat hij zich zo misdragen heeft – mijn zus moest kiezen tussen hem of mijn moeder! – was hij niet eens welkom geweest.

We hebben slingers opgehangen en taart in huis gehaald. Ik heb er wel nadrukkelijk op gewezen dat iedereen afstand moet bewaren. We moeten niet hebben dat mama corona krijgt en het hele tehuis besmet. De stemming is geforceerd vrolijk. We hebben mama’s lievelingsmuziek opgezet en Julian en Rosa zingen de Franse chansons luidkeels mee: “Non, rien de rien…” “Jullie zijn toch veel te jong om dat liedje te kennen?”, vraagt Juliet als ze uitgezongen zijn. “Dat zong oma altijd”, vertelt Rosa. “Dan liepen we naar de speeltuin of de kinderboerderij en dan ging ze weer. Weet je nog, oma?” “Hoe ging die andere ook alweer?”, zegt Julian. “Je weet wel, over amour.”

Verder

lezen?

Dit is een Premium-artikel. In Libelle Premium vind je onze beste artikelen en video’s. Probeer nu 2 weken gratis!

€2,99

per maand

of Inloggen