Raarste ruzies Beeld Libelle
Raarste ruziesBeeld Libelle

PREMIUM

Raarste Ruzies: “Als ik lig te zonnen, loert mijn getrouwde buurman geregeld naar me”

Iedere week deelt een lezeres de raarste ruzie die ze ooit heeft gehad. Dit keer vertelt Deborah (39) over haar glurende buurman: “Ik besloot mijn buurvrouw aan te spreken op het gedrag van haar man, maar dat viel niet in goede aarde.”

Tara StokdijkLibelle

“Ik ben een echte zonaanbidster. Bij de eerste zonnestralen lig ik al op mijn ligbed in de tuin. Ik zit een stuk beter in mijn vel als ik een beetje zongebruind ben. Toen ik twee jaar geleden verhuisde was een tuin daarom echt een must. Ik woonde in een appartement met slechts een klein balkonnetje, languit liggen was er niet bij. Je kunt je dus wel voorstellen hoe blij ik was met mijn nieuwe woning met tuin. Er is alleen één persoon die mijn woongenot verstoort: de buurman.

Loerende buurman

Wanneer ik op mijn ligbed in de tuin lig, staat mijn getrouwde buurman vaak naar me te loeren. De buren hebben een balkon dat op mijn tuin uitkijkt. Nu is het niet zo dat ik er naakt of topless bij lig. Zoveel is er écht niet te zien. Laatst had ik bijvoorbeeld een badpak aan met een kort broekje eroverheen. Het was een van de eerste warme dagen van de lente, en ik verheugde me ontzettend op een middagje zonnen. Gewapend met flink wat leesvoer ging ik liggen. Ik lag er nog geen half uurtje, of ik zag mijn buurman staan. Half achter het gordijn stond hij naar me te kijken. Het gaf me meteen een vies gevoel. Toen onze blikken elkaar kruisten, schoot hij achter het gordijn. Ik hoopte dat hij zich betrapt voelde en wegging, maar niks was minder waar.

Op het balkon

Een paar minuten later besloot hij namelijk met een boek op zijn balkon te zitten. Ik geloof niet dat hij een letter heeft gelezen, hij bleef namelijk maar naar mij kijken. Ik stoorde me er ontzettend aan. Ik heb mijn ligbed een paar keer verschoven, steeds meer uit zijn zicht, maar ik bleef me bekeken voelen.

Geen privacy

Een week later was het weer raak. Weer lag ik in de tuin en weer stond de buurman in een mum van tijd naar me te kijken. Op een gegeven moment stond hij zelfs met zijn telefoon. Of hij een foto van me heeft gemaakt weet ik niet zeker, maar het zou zomaar kunnen. Ik voelde me ontzettend onprettig en dat maakte me kwaad. Ik moet toch gewoon in mijn eigen tuin kunnen liggen met een beetje privacy?

Ik probeerde de blik van de buurman te vangen. Ik wilde hem boos aankijken om hem een signaal te geven: ga weg, ik zie je wel! Maar elke keer als ik zijn kant op keek, ontweek hij mijn blik of stapte hij weg van het balkon.

Ontwijken

Uiteindelijk ben ik naar binnen gegaan. Ik was het helemaal zat. Het erge is dat ik de weekenden daarna geen zin meer had om in de tuin te gaan zitten. Ik wilde die viespeuk van een buurman ontwijken. Dat terwijl ik zo van mijn tuintje en in de zon zitten houd!

Volgende incident

Toen het twee weken weer een zomerse dag was, vond ik het welletjes. Ik moest en zou in de zon gaan zitten, die vieze buurman ging me echt niet tegenhouden! Dat ging een tijdje goed, want de buren bleken niet thuis te zijn. Maar op een gegeven moment hoorde ik hun auto de straat in rijden.

Ik hoorde ze hun huis binnengaan en ja hoor, al gauw stond de buurman voor het raam. Stiekem keek hij naar me, terwijl ik de buurvrouw nog tegen hem hoorde praten. Mijn bloed kookte, want weer voelde ík me onprettig en vies, terwijl híj degene is die zich slecht moet voelen.

De buurvrouw

Ik besloot dat het tijd was om actie te ondernemen. Ontzettend gefrustreerd stapte ik mijn tuin uit en beende ik richting de voorkant van het huis. Of ik daadwerkelijk zou gaan aanbellen? Ik had geen tijd om daarover na te denken, want plotseling kwam de buurvrouw de voordeur uit.

Confrontatie

Ze liep richting de auto om er een tas uit te pakken, blijkbaar hadden ze net boodschappen gedaan. “Hoi”, begon ik. Verbaasd keek ze me aan. “Ik weet niet of je het weleens door hebt... Ik vind het vervelend om te zeggen”, stamelde ik. “Maar ik voel me soms bekeken door je man. Als ik in de tuin lig, staat hij vaak te kijken en dat vind ik niet zo prettig.”

Kwaad

“Wat bedoel je?”, vroeg de buurvrouw. Op dat moment kreeg ik spijt. Stond ik hier nou tegen de buurvrouw over haar man te klagen? Aan haar blik zag ik al dat ze niet bepaald medelijden met me had, maar op dat moment kon ik al niet meer terug.

“Nou”, ging ik verder, “als ik op mijn ligbed lig, staat hij vaak op het balkon...” “Mijn man mag toch zeker wel op zijn eigen balkon staan?!” viel ze me kwaad in de reden.

Bullshit

“Is het wel eens in je op gekomen dat hij ook met mooi weer in de zon wil zitten? Hij staat echt niet op het balkon om naar jóú te kijken. Wat een onzin”, brieste ze. “Waar beschuldig je hem nou eigenlijk van?”

Ik droop af. “Laat maar zitten, je begrijpt het niet”, stamelde ik zachtjes en ik liep weg. “Echt waar, wát een bullshit”, brulde ze me na.

Hoop

Gauw ben ik naar binnen gegaan. De rest van de dag durfde ik mijn huis niet meer uit te komen. Ik vraag me af of de buurvrouw het die dag nog met haar man heeft besproken. Stiekem hoop ik van wel. Ik hoop dat hij zich schaamt voor zijn acties en met het loeren stopt. We hebben namelijk nog een hele zomer voor de boeg en wil graag van mijn tuin gebruik maken zónder begluurd te worden. Is dat nou zoveel gevraagd?”

Jouw raarste ruzie

Heb jij ook zo’n verhaal? Vertel ons over jouw raarste ruzie door onderstaand formulier in te vullen en wie weet verschijnt het binnenkort op Libelle.nl. We vragen je om het verhaal zo uitgebreid mogelijk te vertellen. Het mag uiteraard anoniem.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden