Raarste ruzies Beeld Libelle
Raarste ruziesBeeld Libelle

PREMIUM

Raarste Ruzies: “Ik sta niet op de rouwkaart van mijn overleden partner, omdat zijn kinderen mij niet mogen”

Iedere week deelt een lezeres de raarste ruzie die ze ooit heeft gehad. Dit keer vertelt Gerjanneke (69): “Toen de rouwkaart op de mat viel, voelde het alsof mijn hart uit mijn borstkas werd getrokken. Alsof ik niet bestond.”

Tara StokdijkLibelle

“Acht jaar waren Johan en ik bij elkaar. We kenden elkaar al van vroeger, maar kwamen opnieuw met elkaar in contact toen zijn vrouw overleed na meer dan dertig jaar huwelijk. Zijn kinderen vonden het niks dat hun vader zo snel weer een nieuwe vriendin had, maar ik geloof dat Johan veel steun aan mij had in die periode. Omdat ik er was, is hij nooit vereenzaamd.

We hadden een fijne latrelatie. We sliepen nooit bij elkaar, we deden vooral veel gezellige uitstapjes. Naar een museum, ergens koffie drinken of een mooi natuurgebied opzoeken. Tot het einde hebben we het leuk gehad samen. Helaas hadden zijn kinderen al die jaren een hekel aan mij.

Onwelkom

Waarom zijn jullie niet blij dat je vader iemand heeft?, vroeg ik me weleens af. Johan had twee dochters en een zoon, en die liepen ook niet bepaald de deur bij hem plat. Dan is het toch fijn om te weten dat hij het leuk heeft met iemand en niet alleen achterblijft? Helaas zagen zij het niet zo.

Vooral zijn oudste dochter wilde me nooit ergens bij hebben. Ik werd nergens voor uitgenodigd. Ook niet als de hele familie uit eten ging voor Johans verjaardag. Mijn bestaan werd volledig genegeerd. En wanneer ik contact zocht, kreeg ik dikwijls een geïrriteerde reactie. Ik voelde me al die jaren ontzettend onwelkom.

Ziekte

Toen Johan ziek werd, nam ik veel zorg op me. Zoveel dat het me ook weleens té veel werd. Dan vroeg ik zijn kinderen of een van hen een keer boodschappen voor hem kon doen of met hem naar de dokter kon gaan. Dat werd me niet in dank afgenomen. Ik zou me er te veel mee bemoeien. Toen Johan in een verzorgingstehuis terechtkwam, wilde zijn dochter weten op welke vaste dagen ik hem wilde bezoeken. Zij ging steevast op een andere dag.

Uitvaart

Ik was ontzettend verdrietig na het overlijden van Johan. Ik probeerde contact te zoeken met zijn kinderen, maar het bleef stil. Ook werd ik niet betrokken bij de uitvaart, terwijl ik graag wilde spreken. Over het ontwerp van de rouwkaart hoorde ik niets.

Rouwkaart

Toen de rouwkaart op de mat viel en ik ’m bekeek, voelde het alsof mijn hart uit mijn borstkas werd getrokken. Ik stond er niet op. Mijn naam stond niet op de kaart. Nergens. Alsof ik niet bestond.

Lange mail

Ik heb Johans oudste dochter een lange mail gestuurd. Hierin condoleerde ik haar, vertelde ik dat ik ontzettend met haar meeleefde, maar schreef ik ook dat de rouwkaart me enorm had gekwetst, omdat het voelde alsof onze relatie werd ontkend.

Helaas werd de mail niet goed ontvangen. Ze schreef dat het niet om mij ging en dat ze me na de uitvaart nooit meer wilde zien. Het was hartverscheurend om te lezen.

Bij de uitvaart werd me geen blik waardig gegund en daarna hoorde ik nooit meer iets van ze. Gelukkig kon ik op de uitvaart nog wel spreken. Dat wilde ik zo graag voor Johan doen.

Ik wilde niet dat het nare contact met zijn kinderen het afscheid overschaduwde. Dat zou ik eeuwig zonde vinden. Gelukkig kon ik in mijn speech alles zeggen wat ik wilde. Zo hield ik er toch nog een goed gevoel aan over.”

Jouw raarste ruzie

Heb jij ook zo’n verhaal? Vertel ons over jouw raarste ruzie door onderstaand formulier in te vullen en wie weet verschijnt het binnenkort op Libelle.nl. We vragen je om het verhaal zo uitgebreid mogelijk te vertellen. Het mag uiteraard anoniem.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden