Raarste ruzies Beeld Libelle
Raarste ruziesBeeld Libelle

PREMIUM

Raarste Ruzies: “Mijn zoon en schoondochter willen emigreren mét ons kleinkind”

Iedere week deelt een lezeres de raarste ruzie die ze ooit heeft gehad. Dit keer vertelt Saskia (61): “Sinds ik weet dat ik een kleinkind krijg, ben ik zowel dolgelukkig als verdrietig.”

Tara StokdijkLibelle

“Ruim een jaar geleden begonnen mijn zoon en schoondochter er voor het eerst over: ze willen in Italië wonen. Voor minstens een paar jaar. De familie van mijn schoondochter komt uit Italië en ook mijn zoon is verliefd op het land.

Toen ze vertelden dat ze er een horecatent willen openen, moest ik gelijk aan Ik vertrek denken, een van mijn favoriete programma’s. Natuurlijk laat Ik vertrek vooral zien wat er allemaal misgaat als mensen zo’n droom proberen te verwezenlijken. Ik schrok daarom wel even. Kan hun relatie het wel aan? Naarmate de tijd verstreek, liet ik dat soort doemgedachtes steeds meer varen. Ze zijn jong, natuurlijk moeten ze zo’n avontuur aangaan! En van fouten maken kunnen ze alleen maar leren. Stiekem leek het me ook heerlijk om een Italiaans vakantieadresje in de familie te hebben.

Verhuisplannen

Toen mijn zoon en schoondochter voor het eerst vertelden over hun droom, waren de coronamaatregelen net weer aangescherpt. Het was dus duidelijk dat ze niet op héél korte termijn zouden vertrekken.

Maar aan het begin van de zomer begon het weer te kriebelen. In juni waren ze bij een bruiloft in Toscane. De liefde voor het land laaide weer op en ze maakten plannen. Ze keken continu op een soort Italiaanse Funda en schoven mijn man en mij talloze huizen onder onze neus. Heerlijk dat ze ons zo bij deze voorpret betrokken!

Babynieuws

Zondag 10 juli is een dag die ons voor altijd bij zal blijven. Mijn zoon en schoondochter kwamen bij ons op visite. Ze hadden een cadeautje voor ons: kleine schoentjes. Wat bleek? Mijn schoondochter is zwanger. Ons eerste kleinkind is onderweg! Ik kon mijn tranen niet bedwingen, wat een geluk. Ook mijn man, die zijn emoties nooit zo toont, kon het ook niet droog houden.

De plannen gaan door

‘Zetten jullie de Italië-plannen dan op een laag pitje?’ vroeg ik. Ik was er direct vanuit gegaan dat mijn schoondochter in Nederland zou bevallen. Niet dus. Ze hadden er goed over nagedacht, zeiden ze, maar wilden nog steeds op korte termijn naar Italië vertrekken. Mijn schoondochter had zelfs al een verloskundigepraktijk gevonden in de stad waar ze willen wonen. ‘Voor de bevalling kunnen jullie dan gewoon die kant op komen, toch?’

Gemis

Sinds die dag slaap ik slecht. Aan de ene kant omdat ik nog steeds niet kan geloven dat ik oma word, dat is misschien wel het mooiste nieuws dat ik ooit gehoord heb. Maar aan de andere kant omdat mijn kleinzoon of -dochter in Italië geboren wordt en daar opgroeit. Ik kan er niet aan wennen.

Het breekt mijn hart als ik bedenk hoeveel ik zal missen. Natuurlijk kunnen mijn man en ik een paar keer per jaar die kant op komen, maar het is niet hetzelfde. Als ze hier om de hoek zouden wonen, had ik het leuk gevonden om wekelijks op te passen. Maar dat zit er nu natuurlijk niet in.

Teleurstelling

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en zijn de verhuisplannen concreter. De twee gaan eerst een woning huren van een familielid van mijn schoondochter, zodat ze ter plekke op huizenjacht kunnen. De vertrekdatum is zo goed als definitief.

Mijn teleurstelling heb ik meermaals besproken met mijn zoon. Hij begrijpt het, maar de plannen veranderen niet. ‘We kunnen toch iedere dag even Facetimen?’ oppert hij steeds. Natuurlijk kan dat, maar voor mij is het niet hetzelfde als écht contact. Toen ik er laatst weer over begon, raakte mijn zoon een beetje geïrriteerd. ‘Je zal er toch echt aan moeten wennen’, zei hij geërgerd. Voor hem is het natuurlijk ook niet leuk om steeds te horen hoe negatief ik ben over de verhuizing, terwijl hij zich erop verheugt.

Zwarte dag

Het onderwerp wordt steeds gevoeliger naarmate de dag dichter en dichterbij komt. Ik merk dat mijn zoon en schoondochter terughoudender zijn. Niet alleen delen ze niet meer ieder detail rondom de verhuizing met ons, ook over de zwangerschap en hoe het met het kindje gaat, hoor ik minder. Ze kennen mijn verdriet en willen waarschijnlijk geen gevoelige snaar raken. Ik doe mijn best om blij voor ze te zijn, maar het is lastig. De dag dat ze vertrekken zal voor mij een zwarte dag zijn.”

Jouw raarste ruzie

Heb jij ook zo’n verhaal? Vertel ons over jouw raarste ruzie door onderstaand formulier in te vullen en wie weet verschijnt het binnenkort op Libelle.nl. We vragen je om het verhaal zo uitgebreid mogelijk te vertellen. Het mag uiteraard anoniem.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden