Lekker lezen: Libelle bookazines voor € 3,35

Zoek binnen:

Voor even was oorlogsveteraan Ko Stoelman terug op zee

Stichting Vaarwens bezorgt sinds 2007 terminale patiënten en hun naasten een mooie dag. Op 21 augustus vervulden ze de terminale wens van de Haarlemse oorlogsveteraan Ko Stoelman. Hij wilde nog één keer in zijn leven een dagje varen.

Even verschijnt er een glimlach op het gezicht van de Haarlemmer Ko Stoelman (92). Hoewel hij al zes weken plat op zijn in Hospice Bardo te Hoofddorp ligt, lachen zijn ogen. Hij verheugt zich op het uitstapje van morgen. Dan gaat hij varen. Toch klinkt er in zijn traag geworden stem ook iets van onzekerheid door. “Ik kan me nauwelijks voorstellen, dat het echt gaat gebeuren. Het is zo irreëel.’’

Advertentie

Hospice Bardo
De volgende dag is het zover. Juist op het moment dat de ambulance voorrijdt, komen ook zijn stiefkinderen Joke en Dick bij Hospice Bardo. Joke ziet hoe ze haar pleegvader uiterst behoedzaam vanuit zijn bed op de brancard tillen.

Feestje
Pas op dat moment weet Joke het zeker. Het uitstapje gaat door.  “Het voelde als een feestje”, zegt ze een week later. “Ik had niet gedacht dat het echt door zou gaan. Zou hij wel zijn dag hebben? Hij wilde het zo graag, maar ik moest eerst nog zien of het inderdaad door zou gaan. Toen ik zag dat het inderdaad doorging, was dat voor mij een feestje. En dan dat gezicht van Ko. Ik vond het heel bijzonder om te zien dat hij zo ontzettend straalde. Al in de ambulance genoot hij enorm van het uitzicht. Zelfs nu nog, na een week, voel ik me nog steeds opgetogen.”

Sailingship
Wanneer zijn vriend Peter Lasschuit en ik hem na een week bezoeken, heeft Ko veel pijn. Dan beginnen zijn ogen te lachen en hij vraagt: “Wil je iets zien van het sailingship?” Even later kijken we naar de film en dia’s die stichting Vaarwens meegaf als herinnering aan deze dag.

De eerste dia’s laten zien hoe ze Ko op een schuine loopplank aan boord brengen. “Was je niet bang?” wil ik weten. “Bang? Nee, ze laten me heus niet uit de lucht vallen. Maar de kerels moeten wel een beetje sterk zijn.”

Oorlogsveteraan
Ik denk terug aan 4 mei 2015. Kaarsrecht liep Ko met in zijn handen een bos bloemen die hij als oorlogsveteraan in ontvangst nam tijdens de herdenking bij het oorlogsmonument van het Reinaldapark in Haarlem. Destijds kende hij geen angst voor de kogel en nu niet voor de dood.

Op een volgende dia zien we hoe een vrijwilligster aan Ko een hapje geeft.
“Ziet er lekker uit,” zegt Peter.
Ad rem vraagt Ko: “Om te rollebollen?”
Lachend antwoordt reageert Peter: “”Welnee, ben je mal. Ik word morgen 80. Ik bedoel die hapjes.”
Ko mag dan al wekenlang liggen wachten op de man met de zeis, zijn humor heeft hij nog steeds. Dan ernstig: “Zij is een heel lieve vrouw. Met haar hadden we heel leuke gesprekken.”

Gevoel van vrijheid
Dat hij al die tijd stil moest blijven liggen, mocht de pret niet drukken.  Ko: “Het water gaf me een gevoel van vrijheid. Zoals ik me mijn leven lang altijd vrij voelde. Zelfs in Mofrika.” (In Mofrika moest Ko in de oorlog dwangarbeid verrichten in diverse concentratiekampen.)

Indonesië
Om Indonesië als kampeerland te ontdekken, meldde hij zich in 1946 als vrijwilliger bij het leger. Ko: “Op de vaart tussen Soerabaya en Tandjong Priok zag de kapitein opeens een duikboot. Hij gaf vol gas. Had hij dat niet gedaan dan waren er verschrikkelijke dingen gebeurd.”

Avonturier en wereldreiziger
Oog in oog met de dood. Toen en nu. Bij het zien van de dia’s van stichting Vaarwens denkt avonturier en wereldreiziger Ko terug aan zijn vele reizen. Van 1946 tot 1963 trok hij als avonturier over de wereld. Hij was timmerman in Jakarta en zat op een bulldozer in Nieuw Guinea, om maar iets te noemen.

Vanuit Australië trok Ko naar Vancouver en West Afrika, Brazilië en Mexico. Op de grote vaart trok hij twee keer over de Atlantische Oceaan. Als tweede machinist vaarde hij over de Oostzee langs de kust van Zweden en Noorwegen tot boven de grens van Finland. Nu reikt zijn wereld niet verder dan zijn bed in hospice Bardo.

Voor even was Ko Stoelman terug op zee.

Over Stichting Vaarwens 
Schipper Evert Stel en zijn partner Inge de Graaf besloten in 2007 om hun eigen woonboot te gebruiken om terminale patiënten en hun naasten een mooie dag te bezorgen. Een jaar later is de Stichting ontstaan omdat ze er graag mee door wilden gaan, maar het niet langer uit eigen zak konden betalen.

De vuurtorenwachter van Marken
Evert verstrekt vers water aan de vuurtorenwachter van Marken, die daar zonder enige voorziening woont. Als dank roept deze man tijdens zijn bezigheden mensen op om een donatie te geven. Ook stelt hij de vuurtoren (waar voorheen alleen prinses Beatrix met haar gasten mocht komen) open voor Evert en zijn terminale gasten met hun naasten.

Lees ook het interview met Evert en Inge van Stichting Vaarwens.

Tessel Tindert: “Ik app hem terug dat ik alleen maar kan huilen. Ik voel me zo belazerd”

In de dagen na mijn ontmaskering van David/Taco zakt mijn adrenaline en word ik vooral boos. Boos op die man die mij 4 maanden lang heeft doen geloven dat hij een ander was.

Die me mooie beloftes deed. Ik hoor nog zijn stem terwijl hij in de keuken achter me stond en zachtjes in mijn oorlelletje beet: ’We gaan samen een mooi leven krijgen, Tessel. We gaan een mooie grootse liefde beleven. Jij en ik - wij gaan samen oud worden.’
Ik ben zo boos op mezelf dat ik bijna stik. Dat ik niet trouw ben gebleven aan mijn eerste indruk van hem - hoe stom kun je zijn? Ik moet aan V

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien